Παιδιά Δημοτικού

Το σπίτι μου είναι διαγώνια απέναντι απο ένα δημόσιο Δημοτικό σχολείο. Βλέπω τα παιδάκια το πρωί να έρχονται, ακούω τις φωνές τους σαν τιτιβισματα πουλιών, το κουδούνι το πρωϊνό, τα διαλείμματα που η γειτονιά γεμίζει φωνούλες και μετά νέκρα ήταν τα πουλάκια φύγουν το μεσημεράκι. Οταν έπιασα αυτό το διαμέρισμα άνοιξε η καρδιά μου που έιδα το σχολείο κοντά. Σαν να έπιανα επαφή με τη νιότη, με τα χρόνια εκείνα που δεν τα προσέχουμε αρκετά γιατί βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε.

Κάθε πρωϊ τα μαθητούδια μαζεύονται στο σχολείο. Παλιά θυμάμαι πηγαίναμε πολλά μαζί και μας συνόδευε ένας γονιός ή τα μεγαλύτερα αδέλφια μας. Δεν υπήρχαν όμως ούτε δρόμοι της προκοπής ούτε τόσα αυτοκίνητα. Τώρα συνήθως τα φέρνουν οι γονείς τους με το αυτοκίνητο ή με πόδια. Οχι σε κοπάδια, αλλά ένας γονιός ανά παιδί. Και σχεδόν πάντα ο γονιός κουβαλάει τη σάκα του μαθητή. Σε αυτό διαφωνώ πολύ ξεύρετε. Γιατί η μαμά να κουβαλάει τη τσάντα του μικρού; Η τσάντα είναι δική του ευθύνη όχι του γονιού του, ας την έχει κρεμασμένη στη δική του ράχη. Το ειπα αυτό και κάποιος μου απάντησε ότι  σε ένα κράτος όπως η Ελλάδα με μειωμένη κοινωνική πρόνοια, τώρα ο γονιός μοιράζεται «το βάρος » της μάθησης του παιδιού, αύριο το παιδί «θα κουβαλήσει» το βάρος της περίθαλψης του γονιού.  Και πάλι δεν μου άρεσε η απάντηση. Ας μη πηγαίνουμε τόσο μακριά, η ευθύνη της μάθησης βαραίνει το μαθητή. Ο γονιός μπορεί να υποστηρίζει/προστατεύει με τη παρουσία του αλλά οφείλει να μαθαίνει το βλαστάρι του ν’ αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Οπως ευθύνη του παιδιού είναι να διαβάζει μόνο του τα μαθήματά του χωρίς ο γονιός να ανακατεύεται και να το εξετάζει/γκρινιάζει/μαλώνει/δέρνει. Αν δεν πάει καλά, βεβαίως να το βοηθήσουν, άστο όμως να δοκιμάσει και το ίδιο μόνο του. Στο τέλος, ξέροντας ότι ο γονιός πάντα θα το ξελασπώνει/σκουντάει για τα παραπάνω, τίποτα δεν θα κάνει μόνο του, δεν θα παίρνει ούτε μία πρωτοβουλία.

Ερχονται τα παιδάκια στο σχολείο σαν μία πολύχρωμη μπάλα απο χρώματα. Το καθένα φοράει ό,τι θέλει. Μπορείτε να με χαρακτηρίσετε οπισθοδρομική, όμως θεωρώ ότι η παλιά μπλέ ποδιά που φοράγαμε τα κοριτσάκια ήταν πιο κατάλληλη για το σχολείο απο το σημερινό ενδυματολογικό θέμα των σχολείων όπου τα παιδιά είναι σαν κινούμενες πασαρέλες. Και καλά αν το σχολείο είναι σε μία εύπορη γειτονιά. Τι γίνεται όμως αν μερικά παιδάκια δεν είναι τόσο οικονομικά άνετα ώστε ν’ αλλάζουν κάθε μέρα ρούχα για το σχολείο; Ενώ αν υπήρχαν οι ποδιές, όλα θα ήταν ίδια και ο ανταγωνισμός θα μειωνόταν τουλάχιστον. Απ’ όσο ξέρω σε πολλά ξένα σχολειά διατηρούν ακόμη τις στολές, δεν φοράνε ποδιά εκεί, αλλά ένα είδος στολής με τη κονκάρδα του σχολείου να φαίνεται στο πουλόβερ τους. Ολα να μοιάζουν το ίδιο και να μην ανταγωνίζονται στο ρούχο απο τόσο μικρή ηλικία. Φυσικά δεν θα γλυτώσουν τον ανταγωνισμό αυτό, όμως μεταφέρεται στ’ αργότερα. Σε όποιον λέω αυτές τις απόψεις διαφωνούν, λένε ότι είμαι παλαιών αρχών.

Ερχεται το διάλειμμα όπου όλα συνωστίζονται γύρω απο μία καντίνα που πουλάει κακή τροφή για παιδιά, τυποποιημένες σαχλαμάρες, τίποτα της προκοπής. Τόσο δύσκολο είναι να προσφέρει  1 γάλα/1 πορτοκαλάδα χυμό το κάθε σχολείο στα παιδιά;  Είναι καλύτερα να πετάνε τα πορτοκάλια στις χωματερές, απο το να τα χρησιμοποιούμε για τα δημόσια σχολεία, για τα παιδιά του μέλλοντος;   Χρόνος υπάρχει, προϊόντα υπάρχουν για να μπεί έστω και 1 γεύμα στα σχολεία, διάθεση όμως άφαντη.   Πάλι όμως με κατηγορούν ότι είμαι παλάιών αρχών, τα τσίπς, οι τσικολάτες  και τα φουντούνια είναι πολύ καλύτερα απο μία φρέσκια πορτοκαλάδα ή ένα σαντουιτσάκι.

Οταν χτυπάει το κουδούνι για το σχόλασμα, κοσμοχαλασιά απο πόδια και φωνές. Ολα βιάζονται πώς να ξε-φύγουν, ποιό θα φθάσει πρώτο στη πόρτα..και να πέσει στη μαμαδίστικη αγκαλιά που το περιμένει. Και λές με το νού σου, πάει τελείωσε κι αυτό, θα πάνε σπίτι θα ησυχάσουν. Είμαι φαίνεται πολύ παλαιών αρχών γιατί τότε είναι που δεν ησυχάζουν, βροχή τα ιδιαίτερα και οι δραστηριότητες. Ιδιαίτερα κάνουν τα παιδάκια που δεν τα καταφέρνουν καλά στα μαθήματα, γιατί κανένας γονιός δεν δέχεται το παιδί του να μη παίρνει καλούς βαθμούς. Ετσι φέρνει στο σπίτι πολλούς δασκάλους που θα του διδάξουν τη μασημένη περίληψη της περιλήψεως ακόμη και για τα Θρησκευτικά, ώστε να πάρουν το πολυπόθητο βαθμό και να κορδώνεται η μαμά τους. Οι καλοί μαθητές πάλι έχουν πολλές  δραστηριότητες όπως μπαλέτο, μπάσκετ, κολύμπι, καράτε, ζωγραφική, λές και το πρώτο μέλημα των γονέων είναι να τα απασχολούν διαρκώς έξω απο τη πόρτα, ώστε να μη μένει μία στιγμή για να χαλαρώσουν, να παίξουν σαν παιδιά, να τα πούν με τους γονείς τους.

Και έρχεται η νύχτα και πέφτουν ξερά στον ύπνο – που όμως είναι γεμάτος όνειρα..για παιχνίδια που ίσως παίξουν..κάποια στιγμή. Οποτε αποκτήσουν ελεύθερο χρόνο. Κάποτε

Advertisements

Συμφεροντολογικά

Σήμερα το μεσημέρι ήρθε η φίλη μου η Θηρεσία για να τα πούμε απο κοντά. Είχε να βγεί απο το σπίτι της κοντά 2 χρόνια γιατί έσπασε το γοφό της και ωσπου να γιάνει πήρε καιρό. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο, είχα πάει να την ιδώ μερικές φορές αλλά να, ήταν καθηλωμένη. Με μεγάλη λοιπόν χαρά ήρθε γύρω στις 11.00 το πρωϊ και τώρα τη πάει ο Β στο σπίτι της με το αυτοκίνητο.. Ηρθα λοιπόν εδώ να γράψω, στα γρήγορα, αυτό που σημείωσα στο χαρτί της μνήμης μου.  Η Θηρεσία βλέπει τα πράγματα αλλιώτικα απο εμένα, της λέω ένα πρόβλημά μου και φρτττ μου το γυρίζει έτσι ώστε το όλο θέμα να παίρνει άλλη σκοπιά. Την εβδομάδα που μας πέρασε μάλωσαν οι δύο μου νύφες άσχημα, μέσα στο δικό μου σπίτι. Και ενώ άκουσα το καυγά δεν έκανα τίποτα να τις χωρίσω, ούτε να αποτρέψω τη καταστροφή. Ντροπή μου, ξέρω. Ο Β μου είπε ότι είναι ντροπή μου που άφησα τα πράγματα να ξεφύγουν.

Ο Πετρος και η γυναίκα του αγόρασαν για τον εγγονό μου δώρο Χριστουγέννων ένα μουσικό όργανο, που ο μικρός ήθελε αλλά τον έπεισαν να κάνει και μερικά μαθήματα στο Ωδείο ώστε να μπορεί κάπως να παίζει σωστά. Του πλήρωσαν και τα μαθήματα. Μου άρεσε πολύ αυτό που έκαναν στο ανηψάκι τους γιατί έτσι θα αποκτήσει μία μουσική παιδεία. Μπορεί να του αρέσει και να το συνεχίσει, μπορεί να βαρεθεί και να το αφήσει..όμως όσα μαθήματα κάνει, πρός όφελός του θα είναι. Το παιδί είναι ενθουσιασμένο, σαν να του πήραν τον ουρανό με τ ‘ άστρα.. Ηρθε λοιπόν την επομένη μέρα η Μ στο σπίτι μου που ήταν η Α και μαγείρευε (γιατί ναί μεν το κάταγμα πάει πολύ καλύτερα και μπορώ να περπατάω με 1 πατερίτσα, εν τούτοις κουράζομαι να στέκομαι πολύ ώρα και η Α συνεχίζει να έχει την ευθύνη για το νοικοκυριό-μαγείρεμα)  για να την ενημερώσει για τα γενόμενα, δηλαδή πως έγραψε στο Ωδείο το γιό της, πως θα του πληρώνουν εκείνοι τα δίδακτρα για όσο τραβήξει το παιδί και πως θα τον πηγαινοφέρνουν εκείνοι τα βράδυα-απογεύματα που θα έχει μουσική για να την καθησυχάσει ίσως και έπεσε σε μία έξαλλη Α, μία Α που ούρλιαζε και έβριζε στη διαπασών. Το τι δεν της είπε της Μ: Της έβρισε τη μάνα της (νεκρή) ότι ήταν τάχα μου πλούσια και την είχε κακομάθει, την απείλησε ότι θα σταματήσει το γιό της απο το σχολείο επειδή δεν παίρνει καλούς βαθμούς, ότι ο μισθός του άνδρα της δεν τη φθάνει, ούτε παπούτσια δεν έχει ν’ αγοράσει, όταν η Μ επ’ αυτού της είπε ότι αν δεν τη φθάνουν τα λεφτά να πιάσει καμμιά δουλειά απο το να κάθεται..και η Α τη στόλισε με τα χειρότερα λόγια και μετά τη πέταξε και έξω.

Ολα τα άκουσα αλλά έκανα τη κουφή. Οταν γύρισε ο Β του τα είπα και θύμωσε που δεν σταμάτησα το καυγά, ότι η Α είναι στα πρόθυμα της νευρικής κρίσης πλέον και δεν ξέρει ούτε τι κάνει ούτε τι λέει, αντί να πεί και ευχαριστώ στη συνυφάδα της που μπήκε στα έξοδα για το γιό της, τη βρίζει και απο πάνω.  Το σκεφτήκαμε απο όλες τις πλευρές και δεν καταλαβαίναμε γιατί επετέθει στη Μ με αυτό το τρόπο, φερόταν σαν τραμπούκος. Ισως να διαφωνεί που δίνουν πολλά δώρα στα παιδιά της, να μη θέλει. Ετσι τουλάχιστον σκέφτηκα εγώ. Μετά ήρθε η Μ και παρόλλο που ήταν θυμωμένη μου είπε ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που η Α της ζηταει χρήματα, παλιά της ζητούσε να της πληρώνει και τα ένσημα ενώ εκείνη θα καθόταν σπίτι της να κάνει μανικιούρ και όταν η Μ αρνήθηκε είχε ξαναγίνει καυγάς για τον οποίο δεν ήξερα τίποτα, είχε γίνει στο σπίτι της Μ.  Οσο να το πάλεψα δεν κατάλαβα τίποτα απ’ αυτά. Μέχρι που ήρθε η Θηρεσία και μου είπε ότι

η Α θέλει μία προσωπική αμοιβή για τις υπηρεσίες που ΕΚΕΙΝΗ προσφέρει σε εμένα και το Β. Κάτι σαν μπαξίσι. Το να δίνουμε στα παιδιά της δεν την ενδιαφέρει (υπάρχουν μάνες και μάνες – άλλες έχουν στοργή, άλλες όχι. Μιά γάτα έχει περισσότερο ενδιαφέρον για τα παιδιά της παρά η Α) αρκεί να της κόψουμε μηνιάτικο..για τη τάχα προθυμία και εθελοντισμό που με περιποιείται. Επεσα απο τα σύννεφα γιατί αυτό δεν το περίμενα να το ακούσω. Το είπα και στον Β που είναι πιο αψής και έγινε θεριό. Ξεσπάθωσε μπροστά στη Θηρεσία:  Τόσα και τόσα έχουμε δώσει στα εγγονάκια μας πέρα απο την υποστήριξη, τα ταϊζουμε όταν οι γονείς τους λείπουν, τα φροντίζουμε εμείς σε όλα, πιο πολύ μεγάλωσαν με εμάς παρά με τους γονείς τους για να μη πώ ότι πληρώνουμε απο τότε που γεννήθηκαν για τα ιδιωτικά σχολεία που απο ξιπασσιά τα έβαζε η μητέρα τους να παρακολουθούν.. Να δίνουμε όσο μπορούμε για τα παιδιά όχι όμως να της κόψω και μηνιάτικο επειδή με φροντίζει! Δεν της ζήτησα να με φροντίζει, γυναίκα-νοσοκόμα ήθελα να πάρω, αλλά αυτή ανακατεύτηκε και την έδιωξε. Και να το αποτέλεσμα.  Είπε και πολλα άλλα.

Επεσα απο τα σύννεφα, το ξαναλέω. Στραβομάρα είχε ο Μάρκος μου όταν λύσσαξε να τη πάρει;  Τέτοιο συμφεροντολογικό έκτρωμα έρριξε στην οικογένειά μας που έγινε αιτία να απομακρυνθούν τελικά τα αδέλφια, να σκοτωθούν οι νύφες για τα λεφτά;  Γιατί να πρέπει να πληρώνει ο Πέτρος μου μισθό σ’ αυτήν και τα ένσημά της; Ας πάει να δουλέψει να τα κερδίσει. Οσο για μένα ποτέ δεν της ζήτησα να μου κάνει τη νοσοκόμα, ήθελε και προσφέρόταν. Και τώρα να φέρνεται έτσι …πα πα πα ! Εφριξα.

Ημαρτον πιά.