Παιδιά Δημοτικού

Το σπίτι μου είναι διαγώνια απέναντι απο ένα δημόσιο Δημοτικό σχολείο. Βλέπω τα παιδάκια το πρωί να έρχονται, ακούω τις φωνές τους σαν τιτιβισματα πουλιών, το κουδούνι το πρωϊνό, τα διαλείμματα που η γειτονιά γεμίζει φωνούλες και μετά νέκρα ήταν τα πουλάκια φύγουν το μεσημεράκι. Οταν έπιασα αυτό το διαμέρισμα άνοιξε η καρδιά μου που έιδα το σχολείο κοντά. Σαν να έπιανα επαφή με τη νιότη, με τα χρόνια εκείνα που δεν τα προσέχουμε αρκετά γιατί βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε.

Κάθε πρωϊ τα μαθητούδια μαζεύονται στο σχολείο. Παλιά θυμάμαι πηγαίναμε πολλά μαζί και μας συνόδευε ένας γονιός ή τα μεγαλύτερα αδέλφια μας. Δεν υπήρχαν όμως ούτε δρόμοι της προκοπής ούτε τόσα αυτοκίνητα. Τώρα συνήθως τα φέρνουν οι γονείς τους με το αυτοκίνητο ή με πόδια. Οχι σε κοπάδια, αλλά ένας γονιός ανά παιδί. Και σχεδόν πάντα ο γονιός κουβαλάει τη σάκα του μαθητή. Σε αυτό διαφωνώ πολύ ξεύρετε. Γιατί η μαμά να κουβαλάει τη τσάντα του μικρού; Η τσάντα είναι δική του ευθύνη όχι του γονιού του, ας την έχει κρεμασμένη στη δική του ράχη. Το ειπα αυτό και κάποιος μου απάντησε ότι  σε ένα κράτος όπως η Ελλάδα με μειωμένη κοινωνική πρόνοια, τώρα ο γονιός μοιράζεται «το βάρος » της μάθησης του παιδιού, αύριο το παιδί «θα κουβαλήσει» το βάρος της περίθαλψης του γονιού.  Και πάλι δεν μου άρεσε η απάντηση. Ας μη πηγαίνουμε τόσο μακριά, η ευθύνη της μάθησης βαραίνει το μαθητή. Ο γονιός μπορεί να υποστηρίζει/προστατεύει με τη παρουσία του αλλά οφείλει να μαθαίνει το βλαστάρι του ν’ αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Οπως ευθύνη του παιδιού είναι να διαβάζει μόνο του τα μαθήματά του χωρίς ο γονιός να ανακατεύεται και να το εξετάζει/γκρινιάζει/μαλώνει/δέρνει. Αν δεν πάει καλά, βεβαίως να το βοηθήσουν, άστο όμως να δοκιμάσει και το ίδιο μόνο του. Στο τέλος, ξέροντας ότι ο γονιός πάντα θα το ξελασπώνει/σκουντάει για τα παραπάνω, τίποτα δεν θα κάνει μόνο του, δεν θα παίρνει ούτε μία πρωτοβουλία.

Ερχονται τα παιδάκια στο σχολείο σαν μία πολύχρωμη μπάλα απο χρώματα. Το καθένα φοράει ό,τι θέλει. Μπορείτε να με χαρακτηρίσετε οπισθοδρομική, όμως θεωρώ ότι η παλιά μπλέ ποδιά που φοράγαμε τα κοριτσάκια ήταν πιο κατάλληλη για το σχολείο απο το σημερινό ενδυματολογικό θέμα των σχολείων όπου τα παιδιά είναι σαν κινούμενες πασαρέλες. Και καλά αν το σχολείο είναι σε μία εύπορη γειτονιά. Τι γίνεται όμως αν μερικά παιδάκια δεν είναι τόσο οικονομικά άνετα ώστε ν’ αλλάζουν κάθε μέρα ρούχα για το σχολείο; Ενώ αν υπήρχαν οι ποδιές, όλα θα ήταν ίδια και ο ανταγωνισμός θα μειωνόταν τουλάχιστον. Απ’ όσο ξέρω σε πολλά ξένα σχολειά διατηρούν ακόμη τις στολές, δεν φοράνε ποδιά εκεί, αλλά ένα είδος στολής με τη κονκάρδα του σχολείου να φαίνεται στο πουλόβερ τους. Ολα να μοιάζουν το ίδιο και να μην ανταγωνίζονται στο ρούχο απο τόσο μικρή ηλικία. Φυσικά δεν θα γλυτώσουν τον ανταγωνισμό αυτό, όμως μεταφέρεται στ’ αργότερα. Σε όποιον λέω αυτές τις απόψεις διαφωνούν, λένε ότι είμαι παλαιών αρχών.

Ερχεται το διάλειμμα όπου όλα συνωστίζονται γύρω απο μία καντίνα που πουλάει κακή τροφή για παιδιά, τυποποιημένες σαχλαμάρες, τίποτα της προκοπής. Τόσο δύσκολο είναι να προσφέρει  1 γάλα/1 πορτοκαλάδα χυμό το κάθε σχολείο στα παιδιά;  Είναι καλύτερα να πετάνε τα πορτοκάλια στις χωματερές, απο το να τα χρησιμοποιούμε για τα δημόσια σχολεία, για τα παιδιά του μέλλοντος;   Χρόνος υπάρχει, προϊόντα υπάρχουν για να μπεί έστω και 1 γεύμα στα σχολεία, διάθεση όμως άφαντη.   Πάλι όμως με κατηγορούν ότι είμαι παλάιών αρχών, τα τσίπς, οι τσικολάτες  και τα φουντούνια είναι πολύ καλύτερα απο μία φρέσκια πορτοκαλάδα ή ένα σαντουιτσάκι.

Οταν χτυπάει το κουδούνι για το σχόλασμα, κοσμοχαλασιά απο πόδια και φωνές. Ολα βιάζονται πώς να ξε-φύγουν, ποιό θα φθάσει πρώτο στη πόρτα..και να πέσει στη μαμαδίστικη αγκαλιά που το περιμένει. Και λές με το νού σου, πάει τελείωσε κι αυτό, θα πάνε σπίτι θα ησυχάσουν. Είμαι φαίνεται πολύ παλαιών αρχών γιατί τότε είναι που δεν ησυχάζουν, βροχή τα ιδιαίτερα και οι δραστηριότητες. Ιδιαίτερα κάνουν τα παιδάκια που δεν τα καταφέρνουν καλά στα μαθήματα, γιατί κανένας γονιός δεν δέχεται το παιδί του να μη παίρνει καλούς βαθμούς. Ετσι φέρνει στο σπίτι πολλούς δασκάλους που θα του διδάξουν τη μασημένη περίληψη της περιλήψεως ακόμη και για τα Θρησκευτικά, ώστε να πάρουν το πολυπόθητο βαθμό και να κορδώνεται η μαμά τους. Οι καλοί μαθητές πάλι έχουν πολλές  δραστηριότητες όπως μπαλέτο, μπάσκετ, κολύμπι, καράτε, ζωγραφική, λές και το πρώτο μέλημα των γονέων είναι να τα απασχολούν διαρκώς έξω απο τη πόρτα, ώστε να μη μένει μία στιγμή για να χαλαρώσουν, να παίξουν σαν παιδιά, να τα πούν με τους γονείς τους.

Και έρχεται η νύχτα και πέφτουν ξερά στον ύπνο – που όμως είναι γεμάτος όνειρα..για παιχνίδια που ίσως παίξουν..κάποια στιγμή. Οποτε αποκτήσουν ελεύθερο χρόνο. Κάποτε

Advertisements

8 thoughts on “Παιδιά Δημοτικού

  1. Λένα μου,
    κι εγώ όταν ήμουν μικρή υπήρχε η ποδιά. Είχαμε αγοράσει 2-3 ποδιές η καθεμιά κι έτσι δεν είχαμε την έγνοια κάθε πρωί τι θα φορέσουμε. Ήταν δε, πάνω στο θέμα αυτό ξέγνοιαστη και η μάνα μας (η δική μου είχε 3 κορίτσια να ντύσει για το σχολείο). Όταν καταργήθηκε η ποδιά, ήμουν ήδη μεγάλη και να σου πω την αλήθεια, το χάρηκα, στην αρχή τουλάχιστον. Τώρα όμως που το βλέπω πιο ώριμα, λέω ότι και η ποδιά είχε τα καλά της. Κατ’ αρχάς, όπως λέω και πιο πάνω, δεν σπαζοκεφαλιάζαμε κάθε πρωί τι θα φορέσουμε. Μετά, υπήρχε μια ισότητα στα παιδιά (εύπορα και φτωχά φορούσαν τα ίδια). Ξέρεις στην Κύπρο, ακόμα φοράνε στολή τα παιδιά στο σχολείο (γκρι φούστα ή παντελόνι, άσπρο πουκάμισο, μπλε πουλόβερ, μπλε μπουφάν) . Όπως και στη Μ. Βρετανία υπάρχει στολή (κάθε σχολείο μάλιστα εκεί έχει και τη δική του στολή).
    Όσο για τα ιδιαίτερα (γλώσσες, μπαλέτα κλπ) άσε καλύτερα. Εκτός από τη ξένες γλώσσες, δεν ξέρω αν τα άλλα χρειάζονται.

  2. Tι πιο αποδοτικό για να ξεφορτωθούν οι γονείς τα ενοχλητικά βλαστάρια τους και να μη τους πονοκεφαλιάζουν με τη φασαρία τους από το να τα φορτώσουν μαθήματα ως το βράδυ; Το τερπνόν μετά του ωφελίμου, καθησυχάζοντας τις τύψεις τους για την κούραση του παιδιού ότι «αποκτά εφόδια για το μέλλον». Παπάρια εφόδια, όπως το μπαλλέτο που δε χρησίμευσε σε τίποτα, το αρμόνιο που το κόψαμε με την πρώτη ευκαιρία, μιας και ηρθε η ώρα τον «πραγματικά αναγκαίων» ξένων γλωσσών και ιδιαιτέρων συμπληρωματικών των μαθημάτων του σχολείου.

  3. Tι πιο αποδοτικό για να ξεφορτωθούν οι γονείς τα ενοχλητικά βλαστάρια τους και να μη τους πονοκεφαλιάζουν με τη φασαρία τους από το να τα φορτώσουν μαθήματα ως το βράδυ; Το τερπνόν μετά του ωφελίμου, καθησυχάζοντας τις τύψεις τους για την κούραση του παιδιού ότι «αποκτά εφόδια για το μέλλον». Παπάρια εφόδια, όπως το μπαλλέτο που δε χρησίμευσε σε τίποτα, το αρμόνιο που το κόψαμε με την πρώτη ευκαιρία, μιας και ηρθε η ώρα των «πραγματικά αναγκαίων» ξένων γλωσσών και ιδιαίτερων, συμπληρωματικών των μαθημάτων του σχολείου.

  4. Ποσο σωστες ειναι οι παρατηρησεις σου, αλλα και ποσες φορες δεν εχουμε σχολιασει ολοι μας ,τα πριν και τα τωρα ,μαθητικα χρονια.!
    Ομως οι 2 τελευταιες σειρες του κειμενου σου, πραγματικα πληγωνουν..Δυστυχως ετσι ειναι, καταστρεφουμε τα παιδικα χρονια..

  5. Καλημέρα παιδάκια. Βρέθηκα σε μία συνάντηση μητέρων πριν λίγες μέρες. Η φίλη μου η Κατερίνα είχε μαζέψει συνομίληκες με εμάς αλλά και τις κόρες τους (μητέρες παιδιων) για ένα τσάι κυριών. Μιλήσαμε για διάφορα θέματα, ένα όμως μου έκανε εντύπωση.
    Ολες οι μοντέρνες μανάδες φροντίζουν να φορτώνουν τα παιδιά τους με πολλές δραστηριότητες, είτε είναι ξένες γλώσσες, είτε σπόρ, είτε χόμπυ ώστε να μην έχουν ούτε μία ελεύθερη ώρα ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΑΡΑΣΥΡΟΝΤΑΙ. Η μητέρα που τα έλεγε αυτά ήταν γύρω στα 37, μορφωμένη και εργαζόμενη. Ελεγε λοιπόν ότι εφόσον τα παιδιά έχουν άπειρη ενεργητικότητα, καθήκον των γονέων είναι να φροντίζουν να διοχετεύεται «εποικοδομητικά» ώστε μετά να κοιμάται ήσυχο και να ξεκουράζεται. Η κοινωνικοποίηση του παιδιού μιά χαρά γίνεται σε προστατευμένα μέρη όπως σχολεία, ομάδες σπόρ ή και δραστηριοτήτων και αυτό είναι. Αυτά τα χαλαρά που κάναμε παλιά, όπως να μείνουμε στο δωμάτιό μας διαβάζοντας/μουσική/τηλεόραση/τηλέφωνα σε φίλες/άσκοπες βόλτες θεωρούνται ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ γιατί έτσι τα παιδιά αποκτούν ιδέες για «φυγή» = ναρκωτικά.
    Δεν μίλησα καθόλου. Διαφώνησα μέσα μου όμως.
    Εσείς τι λέτε;

  6. Πριν πολλά χρόνια, έκανα ιδιαίτερα αγγλικών σε ένα αγοράκι 9 χρονών, τον Αντώνη, που πήγαινε στην τετάρτη Δημοτικού. Ένα γλυκύτατο, πανέξυπνο, ζωηρό και χαρούμενο παιδάκι σαν όλα τα άλλα της ηλικίας του. Με μια διαφορά. Είχε την ατυχία να ζει σε οικογένεια που έκανε πρωταθλητισμό σε όλα τα άλλα, εκτός από την αγάπη και την ανεμελιά. Θυμάμαι, κάναμε ένα μάθημα δύο μέρες πριν την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς κι ο μικρός με περίμενε πώς και πώς να μου δείξει τη στολή του Σπάιντερμαν που θα φορούσε για να βγει στην πλατεία της γειτονιάς του να παίξει με τους άλλους μασκαράδες φίλους του κι εγώ τον καμάρωνα, δεν τον είχα δει ποτέ τόσο ενθουσιασμένο μέχρι τότε. Ώσπου ακούστηκε από μέσα η φωνή της μάνας: «Αντώνη, τι είναι αυτά που λες; Ποια πλατεία; Την Κυριακή έχεις διάβασμα, θα κάνεις επανάληψη όλη την ιστορία, έχεις διαγώνισμα τη Δευτέρα!»
    Ειλικρινά, δεν ξέρω ποιανού από μας το πρόσωπο ήταν πιο θλιμμένο μετά, το δικό μου ή του παιδιού. Ευτυχώς σταμάτησα να πηγαίνω μετά από μερικούς μήνες, δεν άντεχα έτσι κι αλλιώς να βλέπω τους γονείς να εγκληματούν στο όνομα του «καλού» του παιδιού τους.

  7. Κοκκινοσκουφίτσα μου, σε καταλαβαίνω. Τι λύπη θα αισθάνθηκες γι αυτό το παιδάκι που δεν του επιτρέπεται να ζεί σαν παιδί. Βλέπω και τα εγγόνια μου που μισούνε τα βιβλία, τα θεωρούν καταναγκαστικά έργα, οι γονείς φταίμε γι’ αυτό.
    Και ερωτώ όπως και εσύ, τι είδους ενήλικες θα γίνουν αυτά τα παιδιά που δεν χάρηκαν ποτέ ένα απλό παιχνίδι, μιά μασκαράτα στη πλατεία της γειτονιάς;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s