Περισυλλογή

Λέει ο ΓΑΠ ότι θα κάνει εκλογές. Ακουσα ότι πάει για εκλογές. Εσκασε-τον σκάσανε. Θέλει να φύγει-θέλει να αποφύγει. Η μεταγενέστερη ιστορία άραγε θα τον περιλάβει με χλευασμό ή με ευσέβεια; Τώρα εδώ υπάρχει το απόλυτο απύθμενο ανακάτεμα, όπου ο καθένας μόνο το πουγκί του παρακολουθεί. Οι φιλόσοφοι και οι παπάδες λένε «απεταξάμην τον υλικό πλούτο» έχοντας καβάτζα τα γεμάτα παγκάρια, έχοντας καβάτζα αρκετά λεφτά για να ζούν άνετα ώστε να σκέφτονται. Με άδειο στομάχι δεν κατεβάζεις ιδέες.
Φοβούνται τα παιδιά μου. Μήπως χάσουν τη δουλειά τους, μήπως μπατίρει το κράτος και εξανεμισθούν οι οικονομίες τους. Ο φόβος σφίγγει και μετά αρρωσταίνουν. Οι γιατροί προσπαθούν να μπαλώσουν τα αποτελέσματα ενός απατηλού μέλλοντος. Θα μπορούσες να περιμένεις, πρώτα να μπατίρεις και μετά ν’ αρρωστήσεις, γιέ μου. Το κακό είναι ότι δεν ξέρω κανέναν που καταχράστηκε τα τσουβάλια με λεφτά που πέσανε στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια. Ξέρω όμως ότι το πεζοδρόμιο μπροστά στο σπίτι είναι σπασμένο. Επειδή όλοι ανεβάζουν επάνω τα αυτοκίνητά τους. Κανείς δεν νοιάζεται. Αμα δε παραπονεθείς, έρχονται και βάζουν κολωνάκια απο το Δήμο, ώστε να αποτρέπονται οι οδηγοί. Θα πάνε πάρα κάτω..να καβαλήσουν το επόμενο πεζοδρόμιο. Κι αν πείς κάτι «δύο λεφτά να πάω..για καφε, περίπτερο, χψβ». Αραγε μόνο εμείς σαν λαός καταστρέφουμε για να εξυπηρετηθούμε;

Υποτίθεται ότι εμπιστεύομαι. Κανένα δεν εμπιστεύομαι. Γιατί να εμπιστεύομαι; Η εμπιστοσύνη κερδίζεται αλλά δεν είναι και αιώνια. Χάνεται άμα ο άλλος αποδειχθεί μπερμπάντης. Οχι δεν αναφέρομαι στο κοκό. Αυτό δεν είναι θέμα εμπιστοσύνης αλλά νοοτροπίας. Μ’ αρέσει που ο σύντροφός μου περνάει καλά και χωρίς εμένα. Αρέσει στο σύντροφό μου που περνάω καλά και χωρίς τη παρέα του. Δεν διηγούμαι, δε μου λέει. Δε ρωτάω, δε ψάχνει. Κυττάμε να περνάμε καλά όταν είμαστε μαζί. Πρέσβευα. Πίστευα ότι είναι σωστό. Μου λέγανε όλοι τα αντίθετα. Το πρόβλημα είναι, το πρόβλημα ήταν οτι δεν ζηλεύω. Δεν είναι ιδιοκτησία μου ο Β, δεν του ανήκω. Οταν λέω εμπιστοσύνη εννοώ εμπιστοσύνη στον άλλον άνθρωπο, στις λέξεις, στα αισθήματα και στις πράξεις. Δε μπορείς απο τη μιά, να υπόσχεσαι και απο την άλλη να μου πετάς μπανανόφλουδα. Και μετά να μου πείς ότι δεν τη πέταξες. Οχι ρε φίλε. Μιά, δύο, τη τρίτη θα το καταλάβω. Μετά θα σε παρακολουθώ βήμα-βήμα όταν θα ετοιμάζεις την επόμενη γλιστερή φλούδα για μένα. Μετά είναι θέμα ανθρώπου. Είτε θα στη σουτάρω να τη πατήσεις και να σπάσεις τα δικά σου μούτρα, είτε θα τη κλωτσήσω στο πλάι, είτε θα σε βρίσω. Δεν αγνοώ τις φλούδες, αλλά και δεν τις πατάω. Στο λέω. Για να ξέρεις που βρίσκεσαι. Για να ξέρεις ότι τη κατάλληλη στιγμή θα σου τη φέρω. Εκεί που δεν το περιμένεις, θα σε κάνω με τα κρεμμυδακια. Και δεν θα βγάλεις κιχ. Τόχω αυτό. Απο παιδί. Λένε να λυπάμε και να συγχωρώ αυτούς που μου πέταξαν τη φλούδα για να σπάσω τα μούτρα μου. Τους συγχωρώ, αφού τους μπατσίσω. Γιατί δεν ωφελεί η συγνώμη αν δεν έχουν γευτεί το ξεμπρόστιασμα. Σπάζει κόκκαλα. Ε μετά τον συγχωρνάς και τον στέλνεις στο διάολο.

Γενικά δεν απαντάω στα σχόλια που με ρωτούν «αν πέθανα». Για σένα που πετάς αστοχίες, πέθανα. Μη ξανατολμήσεις να εύχεσαι αυτά που δεν θέλεις να σου κάνουν.

Advertisements