Πρακτική ιατρική

Η γιορτή μου πήγε καλιά της φέτος, γιατί αρρώστησε ο γιός μου ο Πέτρος. Επεσε στο δρόμο το περασμένο Σάββατο και τραυμάτισε ξανά τους μύς του μπράτσου του (στο ίδιο σημείο είχε τραυματισθεί και το Πάσχα) . Ηρθε ο ορθοπεδικός, μετά ήρθε ο μπατζανάκης του ο ακτινολόγος – έβγαλαν ακτινογραφίες, κατέληξε ότι είναι θλάση και για τη φλεγμονή, του είπε επιθέματα με παγοκύστη.. αλλά είτε απο το πάγωμα, είτε επειδή τη κρατούσε λάθος, πάγωσε και ο λαιμός του και έκανε αμυγδαλίτιδα. Χωρίς αμυγδαλές όμως γιατί του τις είχαμε βγάλει όταν ήταν μικρός. Που να ξέραμε τότε ότι το παιδί είτε το υποβάλλεις στην επίπονη αυτή επέμβαση, είτε όχι, πάλι λαιμά θα παθαίνει κάθε τόσο. Ετσι εκτός απο τους γιατρούς που τα τσέπωσαν, κανείς άλλος δε κέρδισε. Σήκωσε και μεγάλο πυρετό, 39.5 και έπεφτε μόνο με ισχυρά αντιπυρετικά.  Ηρθαν γιατροί, είπαν τούτο κέινο. Μετά ανέλαβαν οι σπιτικοί γιατροί..αυτοί που πήραν το δίπλωμα απο τη πείρα της ζωής.  Μα τω θεώ δεν τη καταλαβαίνω την ιατρική τους, είμαι φαίνεται κουτή. Το λοιπόν..

ο ένας γιατρός του δίνει ένα ελαφρύ αντιβιοτικό μήπως τον πιάσει..και το μόνο που τον έπιασε ήταν ν’ ανεβαίνει ο πυρετός. Λέω ότι θέλει άλλο φάρμακο, προτείνω κιόλας ένα άλλο που άλλη φορά τον είχε πιάσει…»ΣΣΣΣΣ μη μιλάς, άσε το γιατρό να κάνει τη δουλειά του»..αγριεύω και διαμαρτύρομαι γιατί τέτοιο δώσαμε και στον εγγονό για ωτίτιδα, τέτοιο πήρα και εγώ για ένα ματωμένο νύχι.. ‘ΣΣΣΣΣ μη μιλάς’, μου λένε. Τους ασιχτιρίζω απο μέσα μου και φεύγω. Κάθομαι φτιάχνω κουλούρια.. γίνανε χάλια, τα έκαψα…αει σιχτίρ και εσείς.

Μαθαίνω μετά ότι η νύφη μου απο δικού της του έδωσε ένα μεγάλο αντιπυρετικό του 1 γραμμαρίου όπως μου είπε. Τότε έπεφτε ο πυρετός για λίγο μετά ξανα ανέβαινε. Ερχεται άλλος γιατρός του λέει, «α το αντιβιοτικό σου δεν σε καλύπτει, είναι ευρέως φάσματος πάρε το Κολοκυθέν».Το παίρνει το άλλο, τον πιάνει η κοιλιά του. «Α! Ξέχασα να σου δώσω και το  ένζυμο για το κόψιμο».  Παίρνει 5 ένζυμα την ημέρα, τον πιάνει δυσκοιλιότητα, κόντεψε να σκάσει..μετά απορούσαν γιατί είναι φουσκωμένη η κοιλιά του..Ολοι οι πρακτικοί σπιτικοί ιατροί είχαν καθίσει πάνω απο το κεφάλι του και έλεγαν. Πρώτος και καλός ο Β..οτι κάτι άλλο θα είναι και τους υπενθύμιζε τότε που είχε πάθει ειλεό..έλεγε ο Μάρκος ότι ίσως να έχουν κάτι τα έντερά του..να πάμε για νοσοκομείο για αξονικές, μαγνητικές και τα λοιπά.. η νύφη μου έλεγε οτι το αντιβιοτικό ήταν βαρύ και τον φούσκωσε..και μετά απο τις άπειρες σαχλαμάρες..είπα ότι να κόψουμε τα ένζυμα μήπως δούμε κανένα σκατό… Και τότε τους ήρθε η φαεινή ιδέα ότι μπορεί να είχε δυσκοιλιότητα ο άνθρωπος..και άρχισαν να τρέχουν. Ο ένας έψαχνε για φύλλα Αιγύπτου (ο ανισόρροπος-σίγουρα ο άνδρας μου θα ήταν γιατί πάντα του άρεσε να μασάει..παλιά μάσαγε ταμπάκο), η άλλη έψαχνε το Μαμαλάκη να φτιάξει χεστικά φαγητά. Ο δε Μάρκος μου που παρόλλο που έβγαλε το Πολυτεχνείο πήρε δίπλωμα νοσηλευτή με το μυαλό του, είπε και το φοβερό.. «Να του κάνουμε κλύσμα».. Μετα΄ακούστηκε μία δυνατή φωνή απο το στόμα του ασθενή ΕΞΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩωωωωωω! Και γίναμε καπνός. Βεβαίως  κανείς δεν ξέχασε τις οδηγίες που είχε στο μυαλό του..

Σήμερα πάλι το απόγευμα μίλησε με το παθολόγο του..ο οποίος βέβαια επειδή ήταν οικογενειακός μας φίλος, μας τα πρόλαβε τα νέα.. Του άλλαξε αντιβιοτικό και θέλει να του κάνει εξετάσεις.. Ομως δυσφόρησε όταν του είπε η νύφη μου να τον πάει σε κοντινό νοσοκομείο που έχει ότι χρειαζόμαστε.. χμμ! Προτιμάει να πάμε για ακτινογραφία στον κ. Ανηψούδιτου, για αιματολογικές στην κα Κουμπαρίδου και για ωριλά, στο γιό του στη Παλλήνη. Και μετά μίλησε ο ασθενής ΟΥΣΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤ, απ’ εδώ, πουθενά δεν πάω.. ΕΞΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!

Με όλα αυτά όμως δεν έπαψα να ανησυχώ και να ελπίζω ότι το αντιβιοτικό θα τον κάνει καλά..και οι συμφεροντολόγοι θα πάνε σπίτι τους να γδάρουν άλλα κορόϊδα. Τρελλαίνομαι όταν αρρωσταίνουν τα παιδιά μου. Ετσι δεν έχω τίποτα να κεράσω όσους και  όσες με ευχήθηκαν. Αμα γίνει καλά ο γιός μου, θα κεράσω και θα ξανακεράσω.

Advertisements

Της φιλίας τα κουλούρια

Δέκα με δεκαπέντε μέρες μετά το Πάσχα, επετειακά, μαζευόμαστε οι κυριες σε σπίτια φίλενάδων για το μετα-πασχαλινό τσάϊ. Επειδή όμως είμασταν όλες εργαζόμενα κορίτσια τότε, έφερνε η κάθε μία απο ένα κάτι τις  για το τσάϊ, που όλες μας θα το καταχερίζαμε. Μετά απο χρόνια εμένα μου κατοχυρώθηκαν κάτι γλυκά κουλουράκια που έφτιαχνα και που άρεσαν σε όλες μας. Κάθε χρόνο μου ζήταγαν τη συνταγή και κάθε φορά που τα έφτιαχναν μου έλεγαν «ωραία βγήκαν, αλλά σαν τα δικά σου, όχι» υπονοώντας ότι ξέχναγα να τους πώ το Χ βασικό υλικό, ώστε να μένουν σε μένα τα συχαρίκια για τα καλύτερα κουλούρια. Πράγμα ψευδές. Ετσι φέτος πρωτοτυπήσαμε.. Ολες βάλανε τα άλλα γλυκά και εμένα με περίμεναν μαζί με τα υλικά μου, να τους φτιάξω τα κουλούρια εκεί μπροστά τους.

Η φιλία είναι λεπτό πράγμα. Είμαστε κοντά στους φίλους μας, όχι όμως και πολύ κοντά. Συζητάμε τα προβλήματά τους, εκείνα που μας λένε, όχι όμως και τις αιτίες των προβλημάτων τους, κυρίως αυτές που δεν μας λένε. Οσα συμπεράσματα να βγάλουμε για τις πιθανές αιτίες, δε χρειάζεται να τα συζητάμε αυτά με τους φίλους μας, γιατί τότε στραβώνουν οι φιλίες, ιδιαίτερα αν ψυχανεμισθούμε τις αληθινές αιτίες. Πρίν χρόνια ο άνδρας μιάς φίλης επέστρεψε σπίτι με μαυρισμένα μάτια και 3 πλευρά σπασμένα. Κάποιοι τον είχαν ξυλοφορτώσει. Μας διηγήθηκε εκείνη το περιστατικό δίνοντας την εξήγηση ότι τότε χρωστούσαν κάτι λεφτά. Εμείς υποψιαστήκαμε άλλους λόγους – ο άνδρας της φίλης ήταν 40άρης νεοδιορισμένος καθηγητής σε Γυμνάσιο επαρχίας, μαλλούρας και κομψευόμενος, τα κοριτσάκια ξετρελλαμένα μαζί του. Πρέπει να βούτηξε κάποιο απο αυτά και το πράγμα βούϊξε. Μετά άφησε τη μικρή στα κρύα του λουτρού και γύρισε Αθήνα..οπου τον βρήκαν οι συγγενείς της μικρής και του έδωσαν ένα μπερντάκι -απο τα συνφραζόμενα,  αλλά δεν κάτσαμε να πούμε στη κοινή μας φίλη περί κεράτων, ανηλίκων και ξυλοκοπήματος..τι νόημα έχει; Ετσι κρατήσαμε τη φιλία για άλλα 30 χρόνια. Και εκείνοι οι φίλοι μας πάλι, όσο και να συζητάνε για μάς πίσω απο τη πλάτη μας, κρατάνε τα προσχήματα, ώστε όλοι να συν-πορευόμαστε εν ειρήνη αλλά με πολλά γέλια.

Με στρώσανε λοιπόν οι φιλενάδες μου και μπροστά τους ετοίμασα τα «επετειακά» κουλουράκια..βάσει αυτής της συνταγής.

Υλικά και δόσεις

300 γραμ. φρεσκο βούτυρο ανάλατο, 300 γραμ. ζάχαρη, 1 αυγό, 3 βανίλιες, 1,5 κοφτή κουταλιά baking powder, 70 γραμ, κονιάκ ΜΕΤΑΞΑ, 3 τέταρτα αλεύρι μαλακό ή όσο σηκώσει ώστε να γίνει αφράτο. Βάζουμε σε μία γαβάθα το βούτυρο και τη ζάχαρη και ανακατεύουμε με το χέρι , πλάθοντάς το ώστε να μαλακώσει, ρίχνουμε λίγο αλεύρι και πάλι πλάθουμε, προσθέτουμε τις βανίλιες και το baking powder. Αλεύρι. Ριχνουμε το κονιάκ και λίγο- λίγο κι άλλο αλεύρι ώστε να μη κολλάει τίποτα στα χέρια μας. Ζύμωμα. Το μείγμα πρέπει να είναι πολύ αφράτο και μαλακό, όχι όμως νερουλό. Το αφήνουμε λίγο, ώσπου να ετοιμάσουμε το ταψί.Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 200 βαθμούς.

Παίρνουμε ένα ρηχό ταψί και το στρώνουμε με λαδόκολλα. Παίρνουμε μία μπαλλίτσα ζυμάρι τόση όση χρειάζεσαι για ένα μεσαίου μεγέθους κεφτεδάκι.  Τη πλάθουμε σαν παχουλή βέργα, 1 δάχτυλο πάχος, τη τυλίγουμε ώστε να γίνει μία μικρή κοτσίδα, όχι μακρύτερη απο 1 δάχτυλο.  Μη σφίξεις τη κοτσίδα, άστην χαλαρή. Τις αραδιάζουμε στο ταψί με απόσταση τουλάχιστον 3 εκατ.  η μία απο την άλλη γιατί φουσκώνουν και άμα είναι κοντά θα κολλήσουν. Με ένα πινέλο τα περνάμε με το χτυπημένο αυγό. Ψήνουμε στους 150 για 3/4 της ώρας ή ώσπου γίνουν χρυσαφιά. Προσοχή να μην καούν..ίσα απαλό χρυσαφί.


Τα δικά μου τα φάγανε ζεστά.. Ετσι πλέον δεν μπορούσε καμμία να με κατηγορήσει ότι τους έκρυβα τη τέχνη μου..

Χριστός Ανέστη!