Συμπεθερα

Το Σάββατο που πέρασε, ήρθε η συμπεθέρα και ο συμπέθερος απο το νησί τους στην Αθήνα, για να περάσουν το καλοκαίρι στη πόλη. Ακούγεται παράλογο, ν’ αφήνουν τη θάλασσά τους για να έρθουν στο τσιμέντο. Ανθρωποι κι άνθρωποι. Εχουν χορτάσει θάλασσα αυτοί, ο συμπέθερος δούλευε χρόνια στα καράβια – ναυτικός σε φορτηγά- και η γυναίκα του στο νησί με τα παιδιά να τα βγάζει πέρα μόνη της όπως μπορούσε. Δεν τους λείπει η θάλασσα, οι άνθρωποι τους λείπουν. Αφού λοιπόν φέτος το καλοκαίρι δε μπορούμε να πάμε εμείς στο νησί, γιατί δουλεύουμε στο ψιλικατζίδικο της φίλης μας, ήρθαν εκείνοι σε εμάς. Θα μείνουν δίπλα, στο σπίτι της Α και του Μάρκου μου, γιατί χθές Κυριακή φύγανε τα παιδιά οικογενειακώς για το νησί. Ο Μάρκος θα γυρίσει με το πρωϊνό αυριανό αεροπλάνο, ως το τέλος του μήνα δουλεύει. Η άδειά του αρχίζει απο 10/8 έως και 30/8 και τέλος Αυγούστου θα φύγουν οι συμπέθεροι για το νησάκι τους. Εχω πολύ χαρά. Οι συμπεθεροι πάνε στην εκκλησία το πρωϊ και μετά λέει ότι θα μαγειρεύει για εμάς, η συμπεθέρα..σίγουρα θα έρχεται στο μαγαζί, έχει χώρο, έχει περιοδικά, τηλεόραση και κυρίως ψιλοκουβέντα. Το μεσημέρι θα φεύγουμε και θα έρχονται οι άλλοι δύο, έφυγε ο εγγονός και προσεφέρθει ο συμπέθερος να πηγαίνει εκείνος τις μπύρες και τα νερά στα σπίτια, αν δηλαδή κάποιος παραγγείλει. Θα νυχτοπερπατήσουν βέβαια «αϊντε μωρέ, σιγά» μου λέει η συμπεθέρα…τη καταλαβαίνω – γελάμε. Σημερα είναι η πρώτη μέρα, έχουν πάει το πρωϊ στην αγορά να ψωνίσουν. Θα πάω σπίτι κατά τις 3.00 (θα με πάει με το αυτοκίνητο ο Β, να μη με τρώει ο ήλιος και να πάρει το συμπέθερο να του δείξει τα κατατόπια) θα φάμε με τη Μαριγώ, θα ξαπλώσουμε..θα τα πούμε.. έχουμε χρόνο και το βραδάκι μάλλον βολτούλα στη παραλία.
Δεν ήρθανε για μπάνια τα συμπεθεριά, ήρθανε για εμάς. Πολύ με συγκινεί. Αισθάνομαι ζέστα μέσα μου γι’ αυτούς τους ανθρώπους και τους εύχομαι πάντα όλα τα καλά.

Advertisements

..και καφέ τούρκικο

Λέω να γράψω για μία τυπική μέρα της ζωής μου. Τυπική; Ωραίο και αυτό. Καμμία μέρα δεν μοιάζει με τις άλλες όλο και κάτι νέο θα γίνει, κάτι που να σπάζει τη μονοτονία. Ομως υπάρχουν μερικές σταθερές ημερήσιες αξίες. Οπως ο πρωϊνός καφές. Συνήθεια ξενόφερτη, παλιά πίναμε γάλα το πρωϊ με ψωμί και μαρμελάδα. Το γάλα μας τόνωνε – το γάλα του τότε που ήταν νερουλό και άοσμο αμα ζούσες στη πόλη και πιο πηχτό με μυρωδιά γαλατίλας, στο χωριό. Παστεριωμένο και απαστερίωτο. Μας τρόμαζαν για τη τριχινίαση που θα παθαίναμε αν προτιμούσαμε το γευστικό γαλα της υπαίθρου. Μπά! Κανείς μας δεν έπαθε τίποτα όταν το πίναμε απο τη κατσίκα του χωριού. Ο μπαμπούλας της τριχινίασης ήταν μάλλον μία πρωτόγονη μορφή μάρκετινγκ. Μετά όμως όλοι πήγαιναν νωρίς στο γραφείο όπου τους έβγαζαν καφέ. Που μύριζε όμορφα και όχι γαλατίλα. Μύριζε Ευρώπη-Αμερική = πολιτισμό. Κάτω το τσαρούχι, ζήτω το σκαρπίνι. Ο καφές ήταν τούρκικος – έτσι τον λέγαμε τότε. Φρεσκοαλεσμένο, τον αγόραζα απο τα Χαυτεία της Ομονοίας σε χάρτινο σακουλάκι. Μύριζε όλο το λεωφορείο ωσπου να φθάσω σπίτι. Για να πιούμε αυτό το καφέ είχαμε το μπρίκι..που τον έψηνε σιγά-σιγά.. και εκεί ερχόταν το γούστο του καθενός. Αλλοι τον ήθελαν βαρύ γλυκό, άλλοι μέτριο. Μερικοί ήθελαν φουσκάλες. Τσακωνόντουσαν για τις φουσκάλες, άλλοι θέλανε μία και πλουσιοκάπουλη, άλλοι πολλές και ισχνές σα τις σημερινές κοπέλες (πλάκα μπρός-πλάκα πίσω), αλλοι δεν θέλανε καθόλου. Ολοι όμως προσκύναγαν στο καϊμάκι, δηλαδή τον αφρό στο χείλος του φλυτζανιού. Τον αφρό που δημιουργείται άμα φουσκώνει. Γρήγορα βγάζεις το μπρίκι απο τη φωτιά (το γκάζι κάνει καλύτερο καφέ παρά το μάτι της κουζίνας), σχεδόν το ακουμπάς στο φλυτζάνι και χύνεις το καφέ μέσα. Τσακώνονται εκ νέου για το καϊμάκι. Κυρίως ο Β με το μπαμπά μου. Ο δεύτερος ήθελε το καϊμάκι του μπόλικο, πηχτό και λεία επιφάνεια χωρίς φουσκάλες. Τον έπινε αργά με τσιγάρο. Ο Β ήθελε ένα καφέ να πιεί πρίν φύγει στα γρήγορα, βούταγε το μουστοκούλουρο μέσα. Τσάφ! του έφευγε καφες και φλυτζάνι απο το χέρι και γινόταν κομμάτια απο την ανάστροφη του μπαμπά μου που αηδίαζε να τον εβλέπει να πίνει σα γύφτος. Βριζόντουσαν και μετά ο Β έπινε το καφέ του στη κουζίνα – σα μπακαλόγατος τον έλεγε ο μπαμπάς μου – .
Μετά τη καταστροφή της Κύπρου το 1974, τον αλλάξαμε τον είπαμε Ελληνικό. Τον αλλάξαμε στη γεύση, του αλλάξαμε και τα φώτα του καημένου καφέ..Πήγε περίπατο η ιεροτελεστεία του ψησίματος όλα έπρεπε να γίνονται γρήγορα για να προλάβουμε τη δουλειά μας. Ο φρεσκοαλεσμένος αντικαταστάθηκε απο το Παπαγάλο στα σακουλάκια. Ανοίγεις το σακούλι, μοσχοβολάει τη πρώτη μέρα, μετά τίποτα. Η πρόοδος που λέγαμε. Μετά έφυγε κι αυτός, μαζί με τα μπρίκια. Ξεπαραδιαστήκαμε ν’ αγοράσουμε μηχανές που τον φτιάχνουν όπως Αμερική (παλιά διαφήμιση για μανό), γρήγορα και άτεχνα. Κι ένας βλάκας μπορεί να φτιάξει καφέ πλέον. Ο θεός να τον κάνει καφέ..ένα μαυροζούμι πικρό φαρμάκι, νερουλό αφρό που σου καίει τη γλώσσα. Εσπρέσσο. Εικόνισμα τον έχουν κάνει. Βγαίνει και σε ταμπλέτες όπως το κουνουποκτόνο. Χημικός 100%.
Οχι, δεν υποκύπτω. Συνεχίζουμε και αγοράζουμε το δικό μας φρεσκοκομμένο. Με μυρωδιά καφε και όχι καραμέλας, φουντουκιού, Jack Daniels και σοκολάτας-πορτοκάλι. ΚΑ-ΦΕΣ. Κ-Α-Φ-Ε-Σ. Χωρίς γεύση μπακλαβά. Το χειμώνα το πίνω μπροστά στο παράθυρο της κουζίνας που βλέπει το δρόμο. Το καλοκαίρι στο μπαλκόνι μου. Νωρίς το πρωί, μετά το χάραμα. Μία φορά την εβδομάδα Μ-Ι-Α κάνω ένα τσιγάρο μαζί του. Απόλαυση. Χαίρομαι. Με βλέπουν οι γείτονες ότι καπνίζω.. παλιά τα λέγαν στα παιδιά μου και αντίστοιχα εκείνα άρχιζαν γρίνα για τη καρδιά μου. Ας τους. Λένε, εκφοβίζουν, απειλούν.. ψάξανε και πέταξαν τα τσιγάρα μου. Τι μωρά! Πήγα και πήρα άλλα απο το περίπτερο. Η Λένα είναι δικιά μου. Ο,τι θέλω τη κάνω. Εγώ διαλέγω για μένα. Εσεις απλά συνοδοιπόροι είσαστε. Θα σταματήσει η καρδιά κάποια στιγμή. Ούφ θα πώ. Εζησα καλά. Είμαι ευτυχισμένη. Ούφ θα πείτε, πάει κι αυτό.
Παλιά κάπνιζα Αρωμα ή Player’s άφιλτρα,όταν πήγαινα ταξίδια. Τώραούτε Αρωμα υπάρχει πιά, ούτε αμερικάνικα τσιγάρα, βρίσκω μόνο Marlboro. Κόκκινο Marlboro. Δε κοροϊδεύω τον εαυτό μου για λιγώτερες νικοτίνες και πίσες. Κόκκινο το Marlboro γνήσια πράγματα. Οπως και ο καφές.

Κρίση και αγανάκτηση;

Εχω εβδομάδες ολόκληρες να γράψω. Είμαι καλά και συμμετέχω στα δρώμενα όπως μπορώ. Ξανάπιασα δουλειά, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται τόσο απο πλευράς ηλικίας όσο και απο τη «κρίση». Παρακολουθώ τα πάντα, πηγαίνω σε φιλικές συγκεντρώσεις όπου όλοι έχουμε και απο μία γνώμη όχι απαραίτητα λογική και συμβουλεύω, επικρίνω και κάνω κατσικιές. Μια χαρά γιαγιά είμαι, να με χαίρεσθε!. Θα κάνω και λογαριασμό στο Twitter, να σας τα λέω και εκεί. Σήμερα θα μου φτιάξει η νύφη μου λογαριασμό και θα μου δείξει τα σου-ξου-μου.
Ξανάπιασα δουλειά σε ένα ψιλικατζίδικο. Της γειτονιάς. Το είχε μία φιλη μου μαζί με τη κόρη της που είναι έγγυος. Η ετοιμόγεννη θα πάει να γεννήσει και ώσπου να γίνει αυτό θα βοηθάει και η μαμά της. Το μαγαζί όμως δεν θα μείνει μόνο του, έτσι ο Β και εγώ θα το δουλεύουμε μαζί με ελάχιστο κέρδος, αλλά με πολύ κέφι και απασχόληση. Οσο για ντελίβερι, βρήκαμε τον εγγονό μου που έτσι κάθεται. Θα βγάζει και χαρτζηλίκι. Εχει και κομπιούτερ το μαγαζί, οπότε ποιός τη χάρη μου. Ο Β θα πηγαίνει απόγευμα-βράδυ, εγώ το πρωϊ-μεσημέρι. Εχει και αποθηκούλα πίσω..για μία ξάπλα. Απο Κατα τ’ αλλα δουλειές δεν υπάρχουν. Γι αυτούς που δεν ΄βαζουν νερό στο κρασί τους. Μα με τόσες σπουδές, σου λέει, σερβιτόρος θα γίνω; Διαλέγεις φίλε μου. Η ξενιτεύεσαι και μαθαίνεις να ζείς χωρίς τη μαμά, ή ..σερβίρεις. Ω! Κρίση. Ευτυχώς γιατί έτσι θα βγάλουμε το κουκούτσι (απο το βερύκοκο) που εμποδίζει την έξοδο απο το κώλο μας.
Είμαι απο τις αγανακτισμένες! Οχι δεν πήγα με τους χασομέρηδες στο Σύνταγμα.Δεν έγραψα συνθήματα, δεν έβαλα μουσικές της Φαραντούρη ούτε κοιμήθηκα σε αντίσκηνο. Δεν έκανα τον καουμπόη όταν πέσαν χημικά, ούτε έρριξα κωλοδάχτυλο στους μπάτσους. Αυτοί οι ηρωϊσμοί είναι για τους νέους που αφήνουν τα κόμματα να τους δημιουργούν μυαλό. Οσο έχουν και εκείνα να μοιράσουν.
Αγανακτώ όμως που χώσανε το Κοσκωτά στη φυλακή επειδή καταχράστηκε 100 εκατομμύρια ευρώ αλλά ο Τριανταφυλλόπουλος που πήρε 300 εκατ. ευρώ για τον Alter είναι ακόμη έξω.
Αγανακτώ που φοβούνται οι συμπατριώτες μας για το αν θα πουληθεί η Ακρόπολη και τα νησάκια μας. Μπορείτε να είστε ανεγκέφαλοι, αλλά τουλάχιστον μη μιλάτε. Τρελλοί είναι οι ξένοι να φάνε στη μάπα την Ακρόπολη και τη συντήρησή της; Εχει κανείς απο εσάς που κόπτεσθε για τα μάρμαρα, πάει στην Ακρόπολη πρόσφατα; Μήπως έχετε δεί και το νέο μουσείο της Ακροπόλεως; Μακάρι κάποιος να αναλάμβανε να προωθήσει δημιουργικά τις αρχαιότητες του τόπου μας που οι περισσότερες κακοπαθαίνουν στα χέρια μας. Τα νησάκια μας που χέζεσθε ότι μπορεί να μας τα πάρουν..έτσι κάθονται τα ξερονήσια. Τόσες δεκαετίες έτσι μαράζωναν. Αν στραβωθούν και τα αγοράσουν οι ξένοι, καλό θα είναι. Θα γλυτώσουν κάποιοι δημ. υπάλληλοι τους μισθούς τους.
Να αποκρατικοποιήσουν την ΕΡΤ, να πάει στο διάλο.Ολο απεργίες κάνει και τρώει απο το κρατικό προϋπολιγισμό. Ηθελε να βγάλει διάγγελμα ο πρωθυπουργός και η ΕΡΤ απεργούσε. Δεν τους απέλυσε δυστυχώς, επι τόπου.Υπάρχει όμως ελπίς. Να ιδιωτικοποιηθούν και να πάνε φούντο χωρίς τις επιχορηγήσεις. Δε κατάλαβα.
Αγανακτώ με τους πανεπιστημιακούς + πρυτάνεις που δεν θέλουν τα πανεπιστήμια να γίνουν 3ετή, όπως στο εξωτερικό, για να μη χάσουν παράδες. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Γιατί να έχουμε αιώνιους φοιτητές; Τα κούτσουρα να δώσουν τις θέσεις τους σε αυτούς που πραγματικά μπορούν να σπουδάσουν γιατί παίρνουν τα γράμματα. Οι άλλοι να πάνε να τρίψουν τους κώλους τους στη δουλειά.
Αγανακτώ με τους δημ. υπαλλήλους που δεν θέλουν να βοηθήσουν να ορθοποδήσουμε. Να κάθονται και να γυρίζουν το τυρί, όπως χρόνια τώρα, στις δημόσιες υπηρεσίες, θέλουν. Να δουλέψουν, όχι. Θα το πληρώσουν με ανεργία. Εχουν λέει, στρώσει τη ζωή τους. Να τη ξεστρώσουν όπως την έχω ξεστρώσει και εγώ 100 φορές. Να κάνουν κάτι άλλο, να ψάξουν, να αλλάξουν πορεία. Αμ! πώς.
Αγανακτώ που βλέπω τους ξένους της Τρόικα να έρθουν εδώ και να κυβερνήσουν, με απολύσεις, αποκρατικοποιήσεις, πωλήσεις. Αν οι εκάστοτε εκλεγμένοι πολιτικοί μας κάνανε καλή διαχείριση των δις που πέσανε στην Ελλάδα δεν θα χρειαζόμασταν αυτά τα τρωκτικα. Ο,τι μαζέψουν θα πάνε στους δανειστές μας. Λογικό είναι, να δούν απο εμάς και κάτι, να πάρουν ένα μέρος των χρημάτων τους πίσω. Το τι θα μείνει για εμάς, θα δείξει. Ψηλά τα μανίκια παίδες. Καιρός να οργώσετε εσείς και όχι ο μετανάστης.