..και καφέ τούρκικο

Λέω να γράψω για μία τυπική μέρα της ζωής μου. Τυπική; Ωραίο και αυτό. Καμμία μέρα δεν μοιάζει με τις άλλες όλο και κάτι νέο θα γίνει, κάτι που να σπάζει τη μονοτονία. Ομως υπάρχουν μερικές σταθερές ημερήσιες αξίες. Οπως ο πρωϊνός καφές. Συνήθεια ξενόφερτη, παλιά πίναμε γάλα το πρωϊ με ψωμί και μαρμελάδα. Το γάλα μας τόνωνε – το γάλα του τότε που ήταν νερουλό και άοσμο αμα ζούσες στη πόλη και πιο πηχτό με μυρωδιά γαλατίλας, στο χωριό. Παστεριωμένο και απαστερίωτο. Μας τρόμαζαν για τη τριχινίαση που θα παθαίναμε αν προτιμούσαμε το γευστικό γαλα της υπαίθρου. Μπά! Κανείς μας δεν έπαθε τίποτα όταν το πίναμε απο τη κατσίκα του χωριού. Ο μπαμπούλας της τριχινίασης ήταν μάλλον μία πρωτόγονη μορφή μάρκετινγκ. Μετά όμως όλοι πήγαιναν νωρίς στο γραφείο όπου τους έβγαζαν καφέ. Που μύριζε όμορφα και όχι γαλατίλα. Μύριζε Ευρώπη-Αμερική = πολιτισμό. Κάτω το τσαρούχι, ζήτω το σκαρπίνι. Ο καφές ήταν τούρκικος – έτσι τον λέγαμε τότε. Φρεσκοαλεσμένο, τον αγόραζα απο τα Χαυτεία της Ομονοίας σε χάρτινο σακουλάκι. Μύριζε όλο το λεωφορείο ωσπου να φθάσω σπίτι. Για να πιούμε αυτό το καφέ είχαμε το μπρίκι..που τον έψηνε σιγά-σιγά.. και εκεί ερχόταν το γούστο του καθενός. Αλλοι τον ήθελαν βαρύ γλυκό, άλλοι μέτριο. Μερικοί ήθελαν φουσκάλες. Τσακωνόντουσαν για τις φουσκάλες, άλλοι θέλανε μία και πλουσιοκάπουλη, άλλοι πολλές και ισχνές σα τις σημερινές κοπέλες (πλάκα μπρός-πλάκα πίσω), αλλοι δεν θέλανε καθόλου. Ολοι όμως προσκύναγαν στο καϊμάκι, δηλαδή τον αφρό στο χείλος του φλυτζανιού. Τον αφρό που δημιουργείται άμα φουσκώνει. Γρήγορα βγάζεις το μπρίκι απο τη φωτιά (το γκάζι κάνει καλύτερο καφέ παρά το μάτι της κουζίνας), σχεδόν το ακουμπάς στο φλυτζάνι και χύνεις το καφέ μέσα. Τσακώνονται εκ νέου για το καϊμάκι. Κυρίως ο Β με το μπαμπά μου. Ο δεύτερος ήθελε το καϊμάκι του μπόλικο, πηχτό και λεία επιφάνεια χωρίς φουσκάλες. Τον έπινε αργά με τσιγάρο. Ο Β ήθελε ένα καφέ να πιεί πρίν φύγει στα γρήγορα, βούταγε το μουστοκούλουρο μέσα. Τσάφ! του έφευγε καφες και φλυτζάνι απο το χέρι και γινόταν κομμάτια απο την ανάστροφη του μπαμπά μου που αηδίαζε να τον εβλέπει να πίνει σα γύφτος. Βριζόντουσαν και μετά ο Β έπινε το καφέ του στη κουζίνα – σα μπακαλόγατος τον έλεγε ο μπαμπάς μου – .
Μετά τη καταστροφή της Κύπρου το 1974, τον αλλάξαμε τον είπαμε Ελληνικό. Τον αλλάξαμε στη γεύση, του αλλάξαμε και τα φώτα του καημένου καφέ..Πήγε περίπατο η ιεροτελεστεία του ψησίματος όλα έπρεπε να γίνονται γρήγορα για να προλάβουμε τη δουλειά μας. Ο φρεσκοαλεσμένος αντικαταστάθηκε απο το Παπαγάλο στα σακουλάκια. Ανοίγεις το σακούλι, μοσχοβολάει τη πρώτη μέρα, μετά τίποτα. Η πρόοδος που λέγαμε. Μετά έφυγε κι αυτός, μαζί με τα μπρίκια. Ξεπαραδιαστήκαμε ν’ αγοράσουμε μηχανές που τον φτιάχνουν όπως Αμερική (παλιά διαφήμιση για μανό), γρήγορα και άτεχνα. Κι ένας βλάκας μπορεί να φτιάξει καφέ πλέον. Ο θεός να τον κάνει καφέ..ένα μαυροζούμι πικρό φαρμάκι, νερουλό αφρό που σου καίει τη γλώσσα. Εσπρέσσο. Εικόνισμα τον έχουν κάνει. Βγαίνει και σε ταμπλέτες όπως το κουνουποκτόνο. Χημικός 100%.
Οχι, δεν υποκύπτω. Συνεχίζουμε και αγοράζουμε το δικό μας φρεσκοκομμένο. Με μυρωδιά καφε και όχι καραμέλας, φουντουκιού, Jack Daniels και σοκολάτας-πορτοκάλι. ΚΑ-ΦΕΣ. Κ-Α-Φ-Ε-Σ. Χωρίς γεύση μπακλαβά. Το χειμώνα το πίνω μπροστά στο παράθυρο της κουζίνας που βλέπει το δρόμο. Το καλοκαίρι στο μπαλκόνι μου. Νωρίς το πρωί, μετά το χάραμα. Μία φορά την εβδομάδα Μ-Ι-Α κάνω ένα τσιγάρο μαζί του. Απόλαυση. Χαίρομαι. Με βλέπουν οι γείτονες ότι καπνίζω.. παλιά τα λέγαν στα παιδιά μου και αντίστοιχα εκείνα άρχιζαν γρίνα για τη καρδιά μου. Ας τους. Λένε, εκφοβίζουν, απειλούν.. ψάξανε και πέταξαν τα τσιγάρα μου. Τι μωρά! Πήγα και πήρα άλλα απο το περίπτερο. Η Λένα είναι δικιά μου. Ο,τι θέλω τη κάνω. Εγώ διαλέγω για μένα. Εσεις απλά συνοδοιπόροι είσαστε. Θα σταματήσει η καρδιά κάποια στιγμή. Ούφ θα πώ. Εζησα καλά. Είμαι ευτυχισμένη. Ούφ θα πείτε, πάει κι αυτό.
Παλιά κάπνιζα Αρωμα ή Player’s άφιλτρα,όταν πήγαινα ταξίδια. Τώραούτε Αρωμα υπάρχει πιά, ούτε αμερικάνικα τσιγάρα, βρίσκω μόνο Marlboro. Κόκκινο Marlboro. Δε κοροϊδεύω τον εαυτό μου για λιγώτερες νικοτίνες και πίσες. Κόκκινο το Marlboro γνήσια πράγματα. Οπως και ο καφές.

Advertisements

2 thoughts on “..και καφέ τούρκικο

  1. Εγραψα το άρθρο γιατί χθές έγινε φασαρία στο σπίτι μου. Εψησα καφέ και ήταν η Α και ο εγγονός και γιός της δίπλα. Πιανει ο μικρός το καφέ του (με 5 κουτ. ζάχαρι μέσα) και μουλιάζει κουλουράκι. Τον βλέπει ο Β, τον αρχίζει στον εξάψαλμο αλα μπαμπά μου. Μία απότομη κίνηση πέφτει ο καφές πάνω στο μικρό που φορούσε σορτς.. ΑΑα καίγομαι..αρχισε να χορεύει ο 15χρονος..»καίγεται το παιδί μου» ουρλιάζει η χαζή μάνα αντί να φέρει νερό παγωμένο, ή fenistil. Του βάλαμε διάφορα..του πέρασε. «Σιγά το κάψιμο λέει ο Β, «το μπούτι σου άρπαξε όχι τα αρχ**** σου». Θύμωσε η Α και τον άρχισε το Β «αυτό δα έλειπε να καίγατε τα αρχ** του παιδιού μου, τι θα κάναμε χωρίς αυτά ε; «, «αει μωρή απ’ εδώ» της λέει ο Β «αυτός θα είχε καμμένα αρχ**, εσύ έχεις καμμένα μυαλά»…και γίνεται ένας καυγάς…ένα γλέντι..
    Στο τέλος ο εγγονός και εγώ φύγαμε, πηγαμε δίπλα να γελάμε με την ησυχία μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s