Το καλάθι του νοικοκύρη

Αυτές τις μέρες ακούω και βλέπω πράγματα που δεν συνάδουν το ένα με το άλλο. Απο τη μιά μειώνονται οι μισθοί, αυξάνονται οι φόροι. Υπάρχει η φοβέρα ότι τα έσοδα θα μειωθούν κι άλλο, θα υπάρξουν εφεδρείες, απολύσεις, το ποσοστό της ανεργείας θα ανέβει. Πηγαίνω σουπερμάρκετ και βλέπω αύξηση στις τιμές προϊοντων αμεσης ανάγκης, το γάλα, το ψωμί, η μαναβική. Αντίστοιχα τα ενοίκια έχουν μείνει στη προ κρίσης εποχή, τότε που οι ιδιοκτήτες ζητούσαν ό, τι τους έλειπε.
Παντρεύτηκαν τα εγγόνια φίλης μου και δεν έχουν τα παιδιά αρκετά χρήματα να νοικιάσουν ένα αξιοπρεπές διαμέρισμα κοντά στους γονείς τους. Τα παιδιά έχουν μισθό, παρόλλες τις μειώσεις, όμως δεν μπορούν να πληρώσουν τη τρέλλα του καθενός που ζητάει στο Μοσχάτο για 80 τετραγωνικά, χωρίς πάρκινγκ, με παλαιότητα 15 ετών, 650 ευρώ το μήνα, χώρια κοινόχρηστα κλπ. !!! Ελα Παναγία μου! Και να τους γκρινιάζει ότι αναγκάστηκε να ρίξει τη τιμή, απο τα 750 που το είχε, λόγω κρίσης. 350 ευρώ και πολλά θα έπρεπε να ήταν το ενοίκιο για τέτοιο σπίτι!. Ομως οι ιδιοκτήτες κοιμούνται όρθιοι, άμα τους μείνουν ξενοίκιαστα κανά χρόνο, θα δούν..ως τότε όμως τι θα γίνουν τα παιδιά που θέλουν να ζούν ανεξάρτητα; Χρειάζεται το κράτος να προχωρήσει σε αναπροσαρμογή όχι μόνο των εσόδων μας, αλλά και των τιμών.

Αν μειώνονται τα έσοδα του νοικοκυριού, χρειάζεται να πέσουν οι τιμές ώστε ο κόσμος να μπορεί να αγοράζει γιατί έτσι θα στηρίζεται και η αγορά. Δεν μπορεί να πέφτουν μόνο οι τιμές στο ρούχο και όχι στο γάλα, είναι ανήκουστο.
Αντίστοιχα κάπου διάβασα ότι αυξάνονται τα εισιτήρια ακτοπλοϊκών γραμμών. Μα τι ηλίθιοι! Οσο πιο φτηνά είναι τα εισιτήρια, τόσο περισσότεροι θα θέλουν να ταξιδέψουν, να γεμίζουν τα νησιά κόσμο, να έχουν κίνηση…τι είναι ο τουρισμός τελικά, λέξη;
Αυτές οι χαζομάρες, φαίνεται να γίνονται μόνο στην Ελλάδα, που κοντόφθαλμα κάνει σχέδια για το «μέλλον» των πολιτών της. Χα!

Οταν στερούν οι κυβερνώντες, στο τρομαγμένο πολιτη τη δυνατότητα να ζήσει σαν άνθρωπος έστω και με λιγώτερα, θα λάβεις ένα εξαγριωμένο άτομο που ξέροντας ότι δεν θα επιβιώσει, είναι ικανό να τα σπάσει όλα. Και μετά τι περιμένεις σα πολιτικός, πέρα απο τα φάσκελα;

Το DNA μας

Αυτές τις μέρες βλέπω τόσο πολύ τηλεόραση που ζαλίστηκα. Πέρα απο τα σίριαλ, βλέπω τις ειδήσεις, τα παράθυρα όπου ο καθένας έχει απο 100 γνώμες τις οποίες ξεστομίζει συγχρόνως με τους άλλους που αντίστοιχα έχουν άλλες 100 γνώμες με αποτέλεσμα ο τηλεθεατής να μην ακούει τίποτα πέρα απο ένα βουητό, εκείνο της χάβρας των Ιουδαίων. Να απεργήσουν τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι να το βουλώσουν να ησυχάσουμε και εμείς.
Αντίστοιχα οι εφημερίδες που παίρνουμε, λένε άλλες τόσες κουταμάρες ώστε να τρέμουμε συνεχώς απο το φόβο μας για κάποια πράγματα που δεν ξέρουμε αν θα μας συμβούν και δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε. Ομως λυπάμαι που βλέπω την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Σα λαός δεν μονιάζουμε με τίποτα. Δεν μονιάζουν οι πολιτικοί μας, ούτε οι άνθρωποι του ιδίου κόμματος. Υποτίθεται ότι είναι της ίδιας πολιτικής παράταξης, σκέφτονται και πράτουν βάσει μιάς ορισμένης γραμμής.. νόμιζα. Τώρα που η τρόϊκα μας βάζει σε άλλη σιδηροτροχιά, θέλουμε δε θέλουμε θα τσουλήσουμε. Δεν τσουλάμε γιατί γίνεται φασαρία μέσα στα ίδια τα κόμματα, αντιδρούν οι μέν, στις αποφάσεις των δέ. Μετά η αντιπολίτευση αντιδράει σε όλα όσα λέει η Κυβέρνηση, γιατί θεωρεί ότι έτσι θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Και οι ψήφοι είναι πιο σημαντικές απο το μέλλον της χώρας. Να εκλεγεί λέμε τώρα ο Σαμαράς για να κυβερνήσει..τη χώρα που είναι υπό διάλυση..αντιστεκόμενος στις πολιτικές της τρόϊκας.. Θα κάνει λέει επανα-προσδιορισμό του χρέους, της φορολογίας.. θα τους πιάσει λέει και θα τους δείξει αυτός. Μετά θα τον πιάσουν κι αυτοί απο τα τέτοια του..και η πολιτική που θα εφαρμόσει, που θα μας εφαρμόσει μην είναι και τρείς χειρότερη απο τούτη, τώρα. Εξαλλος ο λαος στους δρόμους, να ουρλιάζει για το άδικο που του γίνεται.
Δε μονιάζουμε με τίποτα, είναι στο DNA μας να μη συνεργαζόμαστε όλοι μαζί σε εποχή κρίσης και ολέθρου για το κοινό σκοπό. Οχι. Πορείες, απεργίες, ταραχές συνεχώς, πρίν λίγα χρόνια τα ίδια για τη ΝΔ, κάτω ο Kostakis γιατί έπαιζε πολύ playstation, ήταν μπούφος, βλάκας, αδρανής, έξω, να έρθει άλλος πιο ωραίος, πιο μεγάλος. Ηρθε και ο άλλος ο ΓΑΠ, τώρα περί ομορφιάς ή μεγαλοσύνης να μη μιλήσω..χα! στις πλατείες ο κόσμος ωρύεται. Τώρα θέλουμε να φύγουνε αυτοί και νάρθει πάλι ο πρώτος, η ΝΔ με άλλο αρχηγό, λαπάς ο πρώτος, φιδές ο δεύτερος..η ίδια κατάσταση θα ξαναγίνει. Η Ελλάδα σε κατάσταση εμφυλίου, ντάξ, δεν πυροβολούμε ό ένας τον άλλο, εκτός κι αν τ’ αυγά και οι κεσέδες είναι όπλα.
Ομως δεν βλέπουμε την ιστορία που επαναλαμβάνεται. Αυτό που έρχεται (γιατί έχει ξανάρθει παλιά) είναι η απολυταρχία. Κάποιος θα βρεθεί και θα πεί π.χ. στους σκουπιδιάρηδες, στους δ. υπαλλήλους, στους ταξιτζήδες ότι αν συνεχίσουν ν απεργούν τέλος, απόλυση, όλοι έξω. Απειλές του τύπου «θα χυθεί αίμα»..να γίνουν πραγματικότητα..να οπλισθούν οι μπάτσοι..και θα επικρατήσει μία δικτατορία, όχι σαν του Παπαδόπουλου, ένα άλλο σχήμα ξενόφερτο αλλά ανελέητο. Τέτοιες σαθρές βάσεις ψάχνουν οι δικτατορίες για να αρπαχθούν απο τη συνεχή διαμάχη των ανόητων λαών και να τους κάτσουν στο σβέρκο. Και μετά ποιος θα απεργήσει, κάτω απο την απειλή του όπλου?
Είναι τραγικό να χρειαζόμαστε τη μπότα του εξαναγκασμού για να μονιάσουμε μεταξύ μας και σύσσωμοι να δράσουμε.
Ντρέπομαι που τα γράφω, σαν να βλέπω το κουβάρι της επανάληψης μπροστά μου.. ΞΥΠΝΗΣΤΕ παιδιά μου.

Μυρωδιές

Πάνε 4 μήνες που η διπλανή πολυκατοικία έχει πρόβλημα. Πρόβλημα με τις αποχετεύσεις, τη καθαριότητα, τα νερά. Και επειδή συνορεύουμε αυτά τα προβλήματα είχαν αντίκτυπο και σε εμάς. Ο διαχειριστής εκείνων, γκρινιάζει στο Β (άνδρας μου και διαχειριστής)για τα όμβρια, για τα αδέσποτα που ταϊζονται απο ζωόφιλους και των 2 πολυκατοικιών (βρωμίζουν, λερώνουν, τρομάζουν το κόσμο), για τις αποχετεύσεις (που οι κάτοικοι πετάνε μέσα απο χαρτί τουαλέτας μέχρι κόκκαλα)που φράζονται τα φρεάτια και μετά θέλουν αποφράκτη..για τις κατσαρίδες και πιθανώς τα τρωκτικά που πέθαναν ( και δώστου οι απολυμάνσεις)..αλλά η βρώμικη μυρωδιά, σα το σάβανο επάνω μας. Τελικά όταν η μπόχα έγινε αφόρητη..ήταν και Αύγουστος. Η ζέστη μας καθήλωνε, οι βρώμικη μυρωδιά μας αηδίαζε. Μέχρι που αποφάσισε ο γείτονας διαχειριστής, ν’ αλλάξει συνεργείο καθαρισμού. Και τότε του σκάσανε το παραμύθι οι Βουλγάρες καθαρίστριες. «Εμείς κάνουμε καλά τη δουλειά μας, όμως ο κύριος που μένει μόνος στη ταράτσα, δεν καθαρίζει ποτέ, για΄αυτό βρωμάτε». Ο διαχειριστής θορυβήθηκε, μιά και δυό πήγε στο ρετιρέ, ένα διαμέρισμα 50 τετραγωνικών, κανονικά ήταν το σπιτάκι της ταράτσας, αλλά κάποιος το ζήτησε πρίν χρόνια και παρόλλη τη παρανομία, το έδωσε η πολυκατοικία για ενοικίαση, φθηνά. Τα λεφτά τα βάζανε αποθεματικό. Το ασανσέρ δεν έφθανε ως εκεί, ανέβηκε με τα ποδια..όμως απο τον 6ο άρχισε να γίνεται η μυρωδιά πιο έντονη..ώσπου να φθάσει επάνω κόντευε να λιποθυμήσει..
Χτύπησε το κουδούνι, τίποτα..βρόντηξε τη πόρτα, σιωπή. Ηρθε σε εμάς για συμβουλή και του είπαμε να δεί μήπως πέθανε κάποιος μέσα..καλέσαμε το 100. Ηρθαν οι αστυνομικοί, μαζί με κλειδαρά, δεν μπήκαν μέσα αμέσως, κάτι άλλα ζητάγανε, τελικά έσπασαν τη κλειδαριά..και είδαν. Μάλλον μύρισαν. Ο άνθρωπος είχε πεθάνει εδώ και μήνες. Βρισκόταν κατάχαμα δίπλα στο τηλέφωνο, το ακουστικό επάνω του, μάλλον είχε προσπαθήσει να επικοινωνήσει και έμεινε. Είχε λιώσει το σώμα του (δεν το είδα, το είδε ο γείτονας διαχειριστής και μας το έλεγε), η μυρωδιά απερίγραπτη. Ηρθαν διάφοροι φορείς, σήκωσαν τον νεκρό και τον πήγαν νεκροτομείο για να διαπιστώσουν απο τη πέθανε. Κάποιοι ήξεραν συγγενείς του, είχε μία κόρη που έμενε στην επαρχία. Την ειδοποίησαν, είχαν τσακωθεί και δεν του μίλαγε. Τώρα όμως αναγκαστικά εκείνη ήταν που τράβηξε το λούκι των διεργασιών, δικαστήρια, και το καθαρισμό του χώρου.
Ο γείτονας πέθανε απο καρδιά. Ηταν γύρω στα 80, έμενε μόνος σαν τη καλαμιά στο κάμπο. Μονόχνωτος δεν μίλαγε σε κανέναν. Σοκαρίστηκα απο το θάνατό του, αραγε δε θα μπορούσαν να τον έβαζαν σε ένα γηροκομείο, να του παρήχαν μία βοήθεια ώστε να μη πεθάνει έτσι, ενώ θα μπορούσε να ζήσει; Τρέχει τώρα η κόρη του και ο δικηγόρος της στα δικαστήρια, τον θεωρούσαμε φτωχαδάκι, ενώ το σπίτι του στη Χαλκίδα το είχε δώσει στη κόρη του, να μένει και εκείνη ούτε που του μίλαγε. Εκλαιγε πολύ η κοπέλλα, και ο άνδρας της και οι κόρες της σαστισμένες. Δεν έδωσε τότε τόπο στο θυμό της για όσα τις έλεγε ο πατέρας της, σταμάτησε να του μιλάει. Νάτες τώρα οι τύψεις που τον έβγαλε απο τη ζωή της, τον αφησε να πεθάνει μόνος, άφησε το μπαμπά της να βρωμίσει.
Δεν ξέρω. Ανατρίχιασα.