Μυρωδιές

Πάνε 4 μήνες που η διπλανή πολυκατοικία έχει πρόβλημα. Πρόβλημα με τις αποχετεύσεις, τη καθαριότητα, τα νερά. Και επειδή συνορεύουμε αυτά τα προβλήματα είχαν αντίκτυπο και σε εμάς. Ο διαχειριστής εκείνων, γκρινιάζει στο Β (άνδρας μου και διαχειριστής)για τα όμβρια, για τα αδέσποτα που ταϊζονται απο ζωόφιλους και των 2 πολυκατοικιών (βρωμίζουν, λερώνουν, τρομάζουν το κόσμο), για τις αποχετεύσεις (που οι κάτοικοι πετάνε μέσα απο χαρτί τουαλέτας μέχρι κόκκαλα)που φράζονται τα φρεάτια και μετά θέλουν αποφράκτη..για τις κατσαρίδες και πιθανώς τα τρωκτικά που πέθαναν ( και δώστου οι απολυμάνσεις)..αλλά η βρώμικη μυρωδιά, σα το σάβανο επάνω μας. Τελικά όταν η μπόχα έγινε αφόρητη..ήταν και Αύγουστος. Η ζέστη μας καθήλωνε, οι βρώμικη μυρωδιά μας αηδίαζε. Μέχρι που αποφάσισε ο γείτονας διαχειριστής, ν’ αλλάξει συνεργείο καθαρισμού. Και τότε του σκάσανε το παραμύθι οι Βουλγάρες καθαρίστριες. «Εμείς κάνουμε καλά τη δουλειά μας, όμως ο κύριος που μένει μόνος στη ταράτσα, δεν καθαρίζει ποτέ, για΄αυτό βρωμάτε». Ο διαχειριστής θορυβήθηκε, μιά και δυό πήγε στο ρετιρέ, ένα διαμέρισμα 50 τετραγωνικών, κανονικά ήταν το σπιτάκι της ταράτσας, αλλά κάποιος το ζήτησε πρίν χρόνια και παρόλλη τη παρανομία, το έδωσε η πολυκατοικία για ενοικίαση, φθηνά. Τα λεφτά τα βάζανε αποθεματικό. Το ασανσέρ δεν έφθανε ως εκεί, ανέβηκε με τα ποδια..όμως απο τον 6ο άρχισε να γίνεται η μυρωδιά πιο έντονη..ώσπου να φθάσει επάνω κόντευε να λιποθυμήσει..
Χτύπησε το κουδούνι, τίποτα..βρόντηξε τη πόρτα, σιωπή. Ηρθε σε εμάς για συμβουλή και του είπαμε να δεί μήπως πέθανε κάποιος μέσα..καλέσαμε το 100. Ηρθαν οι αστυνομικοί, μαζί με κλειδαρά, δεν μπήκαν μέσα αμέσως, κάτι άλλα ζητάγανε, τελικά έσπασαν τη κλειδαριά..και είδαν. Μάλλον μύρισαν. Ο άνθρωπος είχε πεθάνει εδώ και μήνες. Βρισκόταν κατάχαμα δίπλα στο τηλέφωνο, το ακουστικό επάνω του, μάλλον είχε προσπαθήσει να επικοινωνήσει και έμεινε. Είχε λιώσει το σώμα του (δεν το είδα, το είδε ο γείτονας διαχειριστής και μας το έλεγε), η μυρωδιά απερίγραπτη. Ηρθαν διάφοροι φορείς, σήκωσαν τον νεκρό και τον πήγαν νεκροτομείο για να διαπιστώσουν απο τη πέθανε. Κάποιοι ήξεραν συγγενείς του, είχε μία κόρη που έμενε στην επαρχία. Την ειδοποίησαν, είχαν τσακωθεί και δεν του μίλαγε. Τώρα όμως αναγκαστικά εκείνη ήταν που τράβηξε το λούκι των διεργασιών, δικαστήρια, και το καθαρισμό του χώρου.
Ο γείτονας πέθανε απο καρδιά. Ηταν γύρω στα 80, έμενε μόνος σαν τη καλαμιά στο κάμπο. Μονόχνωτος δεν μίλαγε σε κανέναν. Σοκαρίστηκα απο το θάνατό του, αραγε δε θα μπορούσαν να τον έβαζαν σε ένα γηροκομείο, να του παρήχαν μία βοήθεια ώστε να μη πεθάνει έτσι, ενώ θα μπορούσε να ζήσει; Τρέχει τώρα η κόρη του και ο δικηγόρος της στα δικαστήρια, τον θεωρούσαμε φτωχαδάκι, ενώ το σπίτι του στη Χαλκίδα το είχε δώσει στη κόρη του, να μένει και εκείνη ούτε που του μίλαγε. Εκλαιγε πολύ η κοπέλλα, και ο άνδρας της και οι κόρες της σαστισμένες. Δεν έδωσε τότε τόπο στο θυμό της για όσα τις έλεγε ο πατέρας της, σταμάτησε να του μιλάει. Νάτες τώρα οι τύψεις που τον έβγαλε απο τη ζωή της, τον αφησε να πεθάνει μόνος, άφησε το μπαμπά της να βρωμίσει.
Δεν ξέρω. Ανατρίχιασα.

Advertisements

2 thoughts on “Μυρωδιές

  1. Η ατιμη η μοναξια,
    ειτε δεν εχεις καποιον να μιλησεις,ειτε δεν θελεις να μιλησεις
    και να τα αποτλεσματα.
    Τελικα ομωςδεν ειναι σπανιο (και γι’αυτο το θεωρω και σοκαριστικο).Δυστυχως συνεβη και στην δικη μας πολυκατοικια,μονο που εμεις το καταλαβαμε στις δεκα ημερες.Φρικη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s