Χαρά και λύπη

Σα φιλενάδες του Δημοτικού, πιασμένες χέρι-χέρι η Χαρά και η Λύπη πορεύονται στο μονοπάτι της ζωής μας. Οχι, δεν είναι αντίθετες ούτε διαφορετικές, συνδέονται μεταξύ τους καθώς υφαίνουν γενονότα που ανατρέπουν πραγκατικότητες, που σου ξεστρώνουν το κρεββάτι όταν θές να κοιμηθείς λίγο ακόμη επειδή επειδή ελπίζουν να συνεισφέρουν στην ωρίμανση του χαρακτήρα μας και του συναισθηματικού μας κόσμου. Ωραία δε τα λέω; Είμαι πολύ χαρούμενη αλλά και πολύ λυπημένη. Η χαρά μου σημαίνει ωρίμανση, η λύπη μου καθαρό εγωϊσμό. Γέρασα και δεν άγιασα, παραμένω εγωϊστρια. Μη θεωρείς ότι τ’ ασπρα μαλλιά στη κεφαλή είναι καλά μαντάτα στη ψυχή..αυτό μη το πείς ποτέ. Η Χαρά με βλέπει και γελάει, ξέρει ότι κατα βάθος είμαι ευχαριστημένη, λυτρώθηκα επιτέλους απο την αγωνία. Η λύπη με βλέπει και μου κλείνει το μάτι «να σε δώ τώρα τι θα κάμεις..» σα να μου λέει, μαντεύοντας την επόμενη μέρα. Μετά απο εκείνη που ο γιός μου θα φύγει στα ξένα. Ναί. Ο Μάρκος μου βρήκε δουλειά στην Αφρική.

Το παιδί μου απο τότε που τελείωσε τις σπουδές του σαν ναυπηγός, δούλευε και συντηρούσε τη 4μελή του οικογένεια. Εδώ και 8 μήνες δεν τον πληρώνουν, γιατί δεν υπάρχουν λεφτά και δουλειές, στην αρχή του έδιναν λιγώτερα, μετά όμως ελάχιστα. Αρχισε να βάζει χέρι στις οικονομίες τους, όχι για να πηγαίνουν διακοπές αλλά για να πληρώνει τα έξοδά τους και εκείνα τωνπαιδιών.  Εμείς δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε, μας έχουν περικόψει τη σύνταξη. Τώρα όμως τελειώνουν τα λεφτά..έτσι έκανε αιτήσεις και βρήκε δουλειά σε ένα λιμάνι, σε ένα ναυπηγείο  στην Αραβία. Υπέγραψε συμβόλαια ήδη, ξεκινάει γύρω στις 15 Γενάρη 2012, θα πάει όμως νωρίτερα για να δεί τι γίνεται. Ο μισθός θα είναι μεγάλος, θα στέλνει λεφτά στην οικογένειά του που θα είναι εδώ για την ώρα, ο στόχος όμως είναι απο το καλοκαίρι και ύστερα να πάνε και εκείνοι εκεί.  Μας το ανακοίνωσε, επίσημα χθές.

Χαίρομαι που ο γιός μου βρήκε δουλειά, λυπάμαι όμως που θα είναι μακριά μας. Ο μεγάλος μου ο γιός έφυγε απο τη φωλιά νωρίς, παντρεύτηκε και μία πολύ ανεξάρτητη γυναίκα, δεν είναι κοντά μου, δεν μοιράζεται τον εαυτό του με εμένα, δεν μου λένε τίποτα, τάχα με προστατεύουν. Σαχλαμάρες δεν θέλω προστασία, είμαι εξαρτημένη απο τους γιούς μου. Εμεινε ο μικρός, ο μαμάκιας. Που με φρόντισε όντας άρρωστη και τους φρόντισα κι εγώ. Τώρα όμως, παρόλλη την ηλικία του – είναι 45άρης – ανοίγει τα φτερά του γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Δεν θα τον βλέπω πιά συχνά. Ο λώρος θα κοπεί. Με μία μαχαιριά. ΤΣΑΚΚΚΚΚΚΚ!

Χαίρομαι που η νέα του δουλειά θα του ανοιξει ορίζοντες, που θα πετάξει πέρα απο την Ελλαδίτσα, που θα γνωρίσει άλλους κόσμους. Που θα δώσει τη δυνατήτα την Α να τον ακολουθήσει σ’ αυτά του τα ταξείδια μέσα στο Ισλάμ – χρειάζεται να προσέχει λίγο η Α  αλλά και ο Μ εκεί, είναι πολύ συντηρητική η κοινωνία  – τα εγγόνια μου θα μπούν σε διεθνή σχολεία, με προηγμένα συστήματα εκπαίδευσης όπως Αμερική, σχολεία που προορίζονται για τα παιδιά των ξένων όχι των φτωχών φελάχων .  Τα παιδιά θα ξεπεταχθούν, οι ορίζοντες μπροστά τους άπειροι. Χαίρομαι απο τα βάθη της καρδιάς μου. Και λυπάμαι που δεν θα τα βλέπω, δεν θα τα σφίγγω στην αγκαλιά μου παρά το Πάσχα, στας διακοπάς και πιθανόν στας εορτάς.

Ο λώρος που ανέφερα πιο πάνω έχει πολλά ποδάρια, της εξάρτησης, της ανάγκης, του εγωϊσμού, του μαρασμού, της αγωνίας, της στοργής, της αγάπης. Θα κοπούν άγαρμπα μερικά . Ισως και να αιμορραγούν. Ναί η γιαγιά θα περιμένει. Θα είναι εκεί. Για όσο..