Χαρά και λύπη

Σα φιλενάδες του Δημοτικού, πιασμένες χέρι-χέρι η Χαρά και η Λύπη πορεύονται στο μονοπάτι της ζωής μας. Οχι, δεν είναι αντίθετες ούτε διαφορετικές, συνδέονται μεταξύ τους καθώς υφαίνουν γενονότα που ανατρέπουν πραγκατικότητες, που σου ξεστρώνουν το κρεββάτι όταν θές να κοιμηθείς λίγο ακόμη επειδή επειδή ελπίζουν να συνεισφέρουν στην ωρίμανση του χαρακτήρα μας και του συναισθηματικού μας κόσμου. Ωραία δε τα λέω; Είμαι πολύ χαρούμενη αλλά και πολύ λυπημένη. Η χαρά μου σημαίνει ωρίμανση, η λύπη μου καθαρό εγωϊσμό. Γέρασα και δεν άγιασα, παραμένω εγωϊστρια. Μη θεωρείς ότι τ’ ασπρα μαλλιά στη κεφαλή είναι καλά μαντάτα στη ψυχή..αυτό μη το πείς ποτέ. Η Χαρά με βλέπει και γελάει, ξέρει ότι κατα βάθος είμαι ευχαριστημένη, λυτρώθηκα επιτέλους απο την αγωνία. Η λύπη με βλέπει και μου κλείνει το μάτι «να σε δώ τώρα τι θα κάμεις..» σα να μου λέει, μαντεύοντας την επόμενη μέρα. Μετά απο εκείνη που ο γιός μου θα φύγει στα ξένα. Ναί. Ο Μάρκος μου βρήκε δουλειά στην Αφρική.

Το παιδί μου απο τότε που τελείωσε τις σπουδές του σαν ναυπηγός, δούλευε και συντηρούσε τη 4μελή του οικογένεια. Εδώ και 8 μήνες δεν τον πληρώνουν, γιατί δεν υπάρχουν λεφτά και δουλειές, στην αρχή του έδιναν λιγώτερα, μετά όμως ελάχιστα. Αρχισε να βάζει χέρι στις οικονομίες τους, όχι για να πηγαίνουν διακοπές αλλά για να πληρώνει τα έξοδά τους και εκείνα τωνπαιδιών.  Εμείς δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε, μας έχουν περικόψει τη σύνταξη. Τώρα όμως τελειώνουν τα λεφτά..έτσι έκανε αιτήσεις και βρήκε δουλειά σε ένα λιμάνι, σε ένα ναυπηγείο  στην Αραβία. Υπέγραψε συμβόλαια ήδη, ξεκινάει γύρω στις 15 Γενάρη 2012, θα πάει όμως νωρίτερα για να δεί τι γίνεται. Ο μισθός θα είναι μεγάλος, θα στέλνει λεφτά στην οικογένειά του που θα είναι εδώ για την ώρα, ο στόχος όμως είναι απο το καλοκαίρι και ύστερα να πάνε και εκείνοι εκεί.  Μας το ανακοίνωσε, επίσημα χθές.

Χαίρομαι που ο γιός μου βρήκε δουλειά, λυπάμαι όμως που θα είναι μακριά μας. Ο μεγάλος μου ο γιός έφυγε απο τη φωλιά νωρίς, παντρεύτηκε και μία πολύ ανεξάρτητη γυναίκα, δεν είναι κοντά μου, δεν μοιράζεται τον εαυτό του με εμένα, δεν μου λένε τίποτα, τάχα με προστατεύουν. Σαχλαμάρες δεν θέλω προστασία, είμαι εξαρτημένη απο τους γιούς μου. Εμεινε ο μικρός, ο μαμάκιας. Που με φρόντισε όντας άρρωστη και τους φρόντισα κι εγώ. Τώρα όμως, παρόλλη την ηλικία του – είναι 45άρης – ανοίγει τα φτερά του γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Δεν θα τον βλέπω πιά συχνά. Ο λώρος θα κοπεί. Με μία μαχαιριά. ΤΣΑΚΚΚΚΚΚΚ!

Χαίρομαι που η νέα του δουλειά θα του ανοιξει ορίζοντες, που θα πετάξει πέρα απο την Ελλαδίτσα, που θα γνωρίσει άλλους κόσμους. Που θα δώσει τη δυνατήτα την Α να τον ακολουθήσει σ’ αυτά του τα ταξείδια μέσα στο Ισλάμ – χρειάζεται να προσέχει λίγο η Α  αλλά και ο Μ εκεί, είναι πολύ συντηρητική η κοινωνία  – τα εγγόνια μου θα μπούν σε διεθνή σχολεία, με προηγμένα συστήματα εκπαίδευσης όπως Αμερική, σχολεία που προορίζονται για τα παιδιά των ξένων όχι των φτωχών φελάχων .  Τα παιδιά θα ξεπεταχθούν, οι ορίζοντες μπροστά τους άπειροι. Χαίρομαι απο τα βάθη της καρδιάς μου. Και λυπάμαι που δεν θα τα βλέπω, δεν θα τα σφίγγω στην αγκαλιά μου παρά το Πάσχα, στας διακοπάς και πιθανόν στας εορτάς.

Ο λώρος που ανέφερα πιο πάνω έχει πολλά ποδάρια, της εξάρτησης, της ανάγκης, του εγωϊσμού, του μαρασμού, της αγωνίας, της στοργής, της αγάπης. Θα κοπούν άγαρμπα μερικά . Ισως και να αιμορραγούν. Ναί η γιαγιά θα περιμένει. Θα είναι εκεί. Για όσο..

Advertisements

7 thoughts on “Χαρά και λύπη

  1. αχ βρε Λένα.. έφυγε και μένα η μεγάλη.. «μεγάλη» ούτε 22 δεν είναι καλά καλά..
    αλλά τι να κάνουν εδώ, παιδιά μιας χώρας, που τα διώχνει μακριά.
    που δουλειά, που προοπτικές..
    πολύ μου κακοφάνηκε, βέβαια δεν το ‘δειξα. «να πας αγάπη μου» είπα και τη στήριξα κι έκανα τη χαρούμενη, που βρέθηκε τουλάχιστον προοπτική μιας καλύτερης ζωής. μιας δουλειάς τουλάχιστον..
    καλά να είναι τα παιδιά κι ας μένουμε εμείς πίσω κι ας μας λείπουν..

  2. Θεία Λένα,

    Πόσο αγαπώ τους Έλληνες γονείς με τις υπερβολές τους τελικά, ίσως γιατί δεν έχω άλλη επιλογή από το να αγαπήσω κι εμένα για όσα έρχονται..

    Εύχομαι να είστε πάντα αγαπημένοι, και πάντα μαζί θα είσαστε, με όποιο τρόπο τελικά μπορείτε.
    Λυπάμαι για πολλά πράγματα σε αυτή τη χώρα, δεν θέλω να λυπάμαι όμως για όσους τολμούν, έστω κι από ανάγκη…

    Καληνύχτα σας και σας ευχαριστώ για όσα διαβάζω κατά καιρούς εδώ

  3. Αχ Μαριλένα, πόσο με νοιώθεις. Βούλιαξε η καρδιά μου όταν άκουσα πόσο μακριά θα πάει, γι άγνωστο χρόνο ενώ απο μπροστά χαμογελούσα ξέγνοιαστη τάχα, συγχαίροντάς τον. Φυσικά θα τον βοηθήσω, όπως πάντα με το χαμόγελο, ίσως να πάμε με τον Β απο εκεί να τον φροντίσουμε να εγκατασταθεί, ο Β μιλάει λίγα αραβικά τα είχε μάθει παλιά, του δίνω του παδιού θάρρος. Τα μάτια του υγραίνονται όταν με κυττάει και εγώ σκάω στα γέλια που δακρύζει επειδή «τολμάει απο ανάγκη» όπως σωστά το λέει ο Γιαννάκης απο πάνω. Ελπίζω μόνο ο δικός του λώρος να μη πονέσει πολύ

  4. Τζών Μπόη, που είσαι και μπαμπάς απ’ οτι γράφεις, όσο και να μεγαλώσεις τη κορούλα σου ανεξάρτητα, έρχεται η στιγμή που θα σου φύγει, για να γνωρίσει το κόσμο μακριά απο εσέ. Θα χαρείς για εκείνη πολύ αλλά μέσα σου, θα σου λείπει. Οπως έλειψες και εσύ απο τη καρδούλα της δικής σου μαμάς, όταν αποφάσισες να πετάξεις μακριά.
    Θαυμάζω το γιό μου που έστω απο ανάγκη τόλμησε να πάει «όπου τον δεχθούν» για δουλειά. Και στη Κίνα θα πήγαινε αν χρειαζόταν. Τώρα χρειάζεται να βάλω τα μεγάλα μέσα αγάλι-αγάλι να πείσω τα εγγονάκια μου να «θέλουν» να πάνε μαζί του απο τη νέα σχολική χρονιά. Γιατί στράβωσαν και πάτησαν πόδι να μείνουν εδώ μαζί με εμάς τους παπούδες ώστε να μη χάσουν τη βολή και τους φίλους τους. Χρειάζεται να τα διδάξω να τολμούν.
    Σε ευχαριστώ

  5. Όταν πριν 15 χρόνια ο μεγάλος μου γιος έφευγε για να σπουδάσει και στην συνέχεια για να ζήσει (ίσως και μόνιμα) στο εξωτερικό , είχα βαθιά λύπη … Τώρα , 15 χρόνια μετά , με το χέρι στην καρδιά το λέω , πως έχω … χαρά και θά’ θελα και ο μικρός μου να κάνει αυτό το μεγάλο βήμα …
    Οι γονείς , είναι για να μένουν πίσω …
    Πατρίδα του νέου ανθρώπου , είναι εκεί που μπορεί να βγάζει το ψωμί του .
    Εύχομαι να τακτοποιηθεί σύντομα και καλά ο γιος σου .
    Καλές γιορτές να έχουμε .

  6. Δεν νομίζεις ότι στα 45 του είναι καιρός να κόψει τον ομφάλιο λώρο? Μήπως οι έλληνες (γονείς και παιδιά) είναι παραπάνω από υπερβολικοί στις ενδοοικογενειακές τους σχέσεις? Αυτό άλλωστε δεν είναι κι από τα βασικά μας προβλήματα ως κοινωνία? Θα μου πεις εδώ μας κυβερνά ο γιωργάκης μόνο επειδή είναι γιος του αντρέα, που ήταν γιος του άλλου γιωργάκη…
    Του εύχομαι καλή επιτυχία βέβαια. Άλλωστε θα μάθει πολλά, εντός και εκτός αντικειμένου εργασίας.

  7. Καθε αρχη και δυσκολη,
    παιδι ειναι για την μανα οσο χρονων και να ειναι,
    αλλα σε λιγο θα προσαρμοστειτε στα νεα σας σχεδια και που ξερεις μπορει να ειναι ολα πολυ καλυτερα.(ισως με τοση ζωντανια που εχεις να ‘πεταγεσαι’ και εσυ εκει, ενδιαμεσα απο τις γιορτες-θα γυριζεις κ μαυρισμενη-).
    Αντε σαχλαμαρες γραφω,
    φροντισε να περασετε αξεχαστες αυτες τις γιορτες,να θυμαστε πως, ευτυχως ,ειστε ολοι καλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s