Είναι που..

..έρχεται το Πάσχα και ανησυχώ. Κλείσαμε ξενοδοχείο σήμερα για 4 νύχτες. Να πώ πως πετάω απο τη χαρά μου, δεν θα είναι ψέμα. Μ’ αρέσει να πηγαίνω εκεί, σε αυτό το μέρος μέσα στα αγριολούλουδα, το πράσινο, την ανθισμένη γλιτσίνα, τις πασχαλιές, το αγιόκλημα την ημέρα, το νυχτολούλουδο τη νύχτα. Το κτήμα δεν είναι δικό μου, έχω όμως το προνόμιο ν’ αρέσω στους ιδιοκτήτες και να με θέλουν μαζί τους. Να μας θέλουν μαζί τους. Τον Β και εμένα. Μας το δίνουν και το καλοκαίρι για να κάνουμε μπάνια, είναι κτήμα κοντά σε θάλασσα.  Ανησυχώ όμως μήπως κάτι γίνει και δεν πάμε τελικά. Το έχω πεθυμήσει, έχω να πάω απο το Γενάρη. Τις Αλκυονίδες μέρες είχαμε πάει με τα παιδιά μας. Μονοήμερη εκδρομή, ξεχύθηκε ο Β στο χωράφι ντυμένος αστροναύτης για να προστατευθεί απο όλους τους πιθανούς κινδύνους της υπαίθρου, άραξα στη καρέκλα μου με τη πασιέντζα μπροστά μου, το μυαλό μου τίγκα σε ιδέες. Δίπλα μου η νύφη μου η Μ. να λύνει σταυρόλεξα. Η κάθε μιά κυττάει αυτό που έχει μπροστά της, αλλά το μυαλό πετάει και η γλώσσα ροδάνι. Λέμε. Της λέω. Μου λέει. Βγάζω απο πάνω μου πράγματα οδυνηρά. Τα απορροφά και δεν τα μεταδίδει. Μία απογοήτευση την έχω, θα ήθελα να έλεγε κάτι επ’ αυτών, να γινόταν οικογενειακή βαβούρα απο τα σούπα-μούπες. Η σιωπή της με κάνει να θέλω να πώ κι άλλα. Ολα να τα πώ. Βάζει όμως όρια. Τα προσωπικά μου δεν θέλει να τα ξέρει. Πέρυσι μέθυσα και είπα διάφορα πράγματα που ήταν άπρεπα. Ανησυχώ μήπως και φέτος πώ βλακείες.

..ο Μάρκος μου δεν έχει βρεί δουλειά ακόμη. Φταίω εγώ μάλλον και ο Β και ο τρόπος που τον αναθρέψαμε, να είναι κολλημένος επάνω μας, να μη παίρνει μεγάλες αποφάσεις, πέρα απο τις γαμησιάτικες – σ’ αυτά δεν χρειάζεται τη συμβουλή μας – αν δεν ρωτήσει τη μαμά και τον μπαμπά. Ενώ έλεγα ότι μ’ αρέσει που ακόμη είναι σαν να τον καθοδηγώ όπως τότε στα 15 του, τώρα στα 45 αισθάνομαι ότι του έκοψα τα φτερά, ή δεν του έδωσα τη σπρωξιά που έπρεπε τη στιγμή που έπρεπε ν’ ανοίξει τα δικά του φτερουγάκια, να ωριμάσει. Ηταν που φοβόμουνα μη μ’ αφήσει, μη μείνω μόνη χωρίς το στερνοπούλι μου.

..είναι που ντρέπομαι. Γιατί δεν μπορώ να του βρώ δουλειά. Που μοιράζομαι τις συντάξεις μας μαζί του, που τον κάναμε αδιάλλακτο. Αν ήταν ο Πέτρος στη θέση του θα πήγαινε να πουλάει κουλούρια στο δρόμο απο το να μείνει άνεργος, απο το να ζητήσει απο εμάς λεφτά. Γιατί το ένα μου παιδί να ανεξαρτοποιήθηκε και το άλλο όχι; Ιδια παιδαγωγική εφάρμοσα και στα δύο.

Το Πάσχα είναι για μένα κάτι σαν κάθαρση. Αναλογίζομαι τις εμπειρίες του χειμώνα και πώς τις αντιμετώπισα. Αφήνω τα μάτια μου μέσα στο μώβ και στο κίτρινο ενός χωραφιού. Μετανοιώνω που δεν τα χειρίστικα καλύτερα. Θα προσπαθήσω να βάλω μία φωτογραφία, αυτό το μώβ θέλω να σας ΄δείξω. Ισως τα καταφέρω.

Να περάσετε καλά, με γλυκές σκέψεις, πολλές αγκαλιές και χαρά. Τη φωτογραφία τη τράβηξε η νύφη μου, απλά τη κλέβω.

Advertisements