Είναι που..

..έρχεται το Πάσχα και ανησυχώ. Κλείσαμε ξενοδοχείο σήμερα για 4 νύχτες. Να πώ πως πετάω απο τη χαρά μου, δεν θα είναι ψέμα. Μ’ αρέσει να πηγαίνω εκεί, σε αυτό το μέρος μέσα στα αγριολούλουδα, το πράσινο, την ανθισμένη γλιτσίνα, τις πασχαλιές, το αγιόκλημα την ημέρα, το νυχτολούλουδο τη νύχτα. Το κτήμα δεν είναι δικό μου, έχω όμως το προνόμιο ν’ αρέσω στους ιδιοκτήτες και να με θέλουν μαζί τους. Να μας θέλουν μαζί τους. Τον Β και εμένα. Μας το δίνουν και το καλοκαίρι για να κάνουμε μπάνια, είναι κτήμα κοντά σε θάλασσα.  Ανησυχώ όμως μήπως κάτι γίνει και δεν πάμε τελικά. Το έχω πεθυμήσει, έχω να πάω απο το Γενάρη. Τις Αλκυονίδες μέρες είχαμε πάει με τα παιδιά μας. Μονοήμερη εκδρομή, ξεχύθηκε ο Β στο χωράφι ντυμένος αστροναύτης για να προστατευθεί απο όλους τους πιθανούς κινδύνους της υπαίθρου, άραξα στη καρέκλα μου με τη πασιέντζα μπροστά μου, το μυαλό μου τίγκα σε ιδέες. Δίπλα μου η νύφη μου η Μ. να λύνει σταυρόλεξα. Η κάθε μιά κυττάει αυτό που έχει μπροστά της, αλλά το μυαλό πετάει και η γλώσσα ροδάνι. Λέμε. Της λέω. Μου λέει. Βγάζω απο πάνω μου πράγματα οδυνηρά. Τα απορροφά και δεν τα μεταδίδει. Μία απογοήτευση την έχω, θα ήθελα να έλεγε κάτι επ’ αυτών, να γινόταν οικογενειακή βαβούρα απο τα σούπα-μούπες. Η σιωπή της με κάνει να θέλω να πώ κι άλλα. Ολα να τα πώ. Βάζει όμως όρια. Τα προσωπικά μου δεν θέλει να τα ξέρει. Πέρυσι μέθυσα και είπα διάφορα πράγματα που ήταν άπρεπα. Ανησυχώ μήπως και φέτος πώ βλακείες.

..ο Μάρκος μου δεν έχει βρεί δουλειά ακόμη. Φταίω εγώ μάλλον και ο Β και ο τρόπος που τον αναθρέψαμε, να είναι κολλημένος επάνω μας, να μη παίρνει μεγάλες αποφάσεις, πέρα απο τις γαμησιάτικες – σ’ αυτά δεν χρειάζεται τη συμβουλή μας – αν δεν ρωτήσει τη μαμά και τον μπαμπά. Ενώ έλεγα ότι μ’ αρέσει που ακόμη είναι σαν να τον καθοδηγώ όπως τότε στα 15 του, τώρα στα 45 αισθάνομαι ότι του έκοψα τα φτερά, ή δεν του έδωσα τη σπρωξιά που έπρεπε τη στιγμή που έπρεπε ν’ ανοίξει τα δικά του φτερουγάκια, να ωριμάσει. Ηταν που φοβόμουνα μη μ’ αφήσει, μη μείνω μόνη χωρίς το στερνοπούλι μου.

..είναι που ντρέπομαι. Γιατί δεν μπορώ να του βρώ δουλειά. Που μοιράζομαι τις συντάξεις μας μαζί του, που τον κάναμε αδιάλλακτο. Αν ήταν ο Πέτρος στη θέση του θα πήγαινε να πουλάει κουλούρια στο δρόμο απο το να μείνει άνεργος, απο το να ζητήσει απο εμάς λεφτά. Γιατί το ένα μου παιδί να ανεξαρτοποιήθηκε και το άλλο όχι; Ιδια παιδαγωγική εφάρμοσα και στα δύο.

Το Πάσχα είναι για μένα κάτι σαν κάθαρση. Αναλογίζομαι τις εμπειρίες του χειμώνα και πώς τις αντιμετώπισα. Αφήνω τα μάτια μου μέσα στο μώβ και στο κίτρινο ενός χωραφιού. Μετανοιώνω που δεν τα χειρίστικα καλύτερα. Θα προσπαθήσω να βάλω μία φωτογραφία, αυτό το μώβ θέλω να σας ΄δείξω. Ισως τα καταφέρω.

Να περάσετε καλά, με γλυκές σκέψεις, πολλές αγκαλιές και χαρά. Τη φωτογραφία τη τράβηξε η νύφη μου, απλά τη κλέβω.

Advertisements

5 thoughts on “Είναι που..

  1. Δεν φταίει η ανατροφή (ίσως βέβαια τους μικρούς , λίγο τους … παραχαϊδέψαμε) , αλλά το γεγονός ότι κανένας δεν είναι όμοιος με τον άλλο . Κι ας κουβαλάνε παρόμοια γονίδια
    Μην στεναχωριέσαι γι αυτά .
    Απόλαυσε τις ομορφιές που έχεις μπροστά σου .

  2. Δεν ξέρω Λένα αν φταίνε οι ανατροφές των γονέων, υπαρχουν πολλά παιδιά που βρίσκουν πιο εύκολο να εκμεταλλεύονται αδυναμίες και καταστάσεις. Απόλαυσε την ζωή σου, και να περάσεις ένα υπέροχο Πάσχα στο αγαπημένο σου μέρος!

  3. Με τον ίδιο τρόπο μεγάλωσες και τα δύο παιδιά, αλλά αυτά δεν ήταν ίδια και δεν εισέπραξαν με τον ίδιο τρόπο την αγωγή. Τα παιδιά διαφέρουν ακόμη κι αν είναι δίδυμα. Και η αγωγή του καθενός θα πρέπει να εξαρτάται από τον χαρακτήρα του. «Ψιλά γράμματα» θα μου πεις, αλλά δυστυχώς επηρρεάζουν τις ζωές μας.

    Και μιά απορία που δεν μου έχει λυθεί ακόμη: Είσαι η ίδια «θεία Λένα» που γράφει το «Τετράδια ηδονής»;

  4. Καλημέρα Ηλιότυπε. Φιλοξενώ τα τετράδια ηδονής. Η συγγραφέας λέγεται Ισιδώρα. Δεν είναι της ηλικίας μου, είναι νεώτερη κατά πολύ. Εχει τεράστια φαντασία, γράφει και παιδικές ιστορίες αλλού με άλλο ψευδώνυμο. Την έχω δεί κάποιες φορές, είναι ένας κανονικός άνθρωπος ούτε ωραία ούτε άσχημη, τίποτα το ιδιαίτερο.

  5. Σ’ ευχαριστώ για τις πληροφορίες. Βλέπεις η Ισιδώρα έχει εξάψει τη φαντασία μου, όπως και όλων των αρσενικών επισκεπτών, υποθέτω. Νομίζω ότι όλοι θα θέλαμε να την γνωρίσουμε, τουλάχιστον οπτικά… Η φαντασία μπορεί να είναι το ισχυρότερο αφροδισιακό!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s