Πανηγύρια

Μετεκλογικά μου δημιουργήθηκαν κάποια οικογενειακά ερωτήματα. Ο μεγάλος μου ο γιός ο Πέτρος, πανηγύρισε που «μείναμε στην Ευρώπη» και γιόρτασε με ένα τρικούβερτο γλέντι στο Πλαίσιο, αγοράζοντας διάφορα τραλαλα ώστε να συνεχίσει μαζί με τη γυναίκα του να ζούν μέσα στον εικονικό τους κόσμο, αντάλασσοντας μηνύματα μεταξύ τους, ενώ κάθονται απέναντι. Με εμάς άνοιξαν μία σαμπάνια και βεβαίως μετά χαράς την ήπιαμε.

  Ο Μάρκος, ο μικρός μου ο γιός, μόνο που δεν έπεσε στα μαύρα να πεθάνει που βγήκε πάλι η ΝΔ, γιατί είναι συμβασιούχος του Δημοσίου και είδε το εισόδημά του να συρρικνώνεται. Δανείσθηκε 1000 ευρώ και πήγε στο Πλαίσιο, να αγορασει γιγαντοθόνη ώστε να πνίξει το πόνο του. Μετά τη πήγε στη φιλενάδα του (μία όμορφη Ουκρανη) δώρο, ώστε να τον παρηγορήσει.

Ο άνδρας μου ο Β, έφυγε απόγευμα εκλογών για Σαντορίνη, παρέα με άλλους 2 κοτσωνάτους φίλους του, καλεσμένοι απο βαφτισιμιό που χήρεψε πρόσφατα. Χμμ! Θα γιορτάσουν το πρώτο κόμμα, οπως μπορέσει ο καθένας. Πήρε τα χάπια της πιέσεως μαζί ώστε να μη του πέσουν βαριά τα σαλιγκάρια και οι πιθανές γκόμενες και αναχώρησε. Ελπίζω μόνο να μη φέρει ψείρες μαζί του οταν επιστρέψει, όπως πέρσι. 

Η νύφη μου η Α, που εδώ και χρόνια μας κάνει κατήχηση για το ΚΚΕ, έφαγε τη γλώσσα της. Με ύφος χιλιοδαρμένου σκύλου μας ανακοίνωσε ότι θα πάει στη φίλη της τη Βίκη, να κλάψουν μαζί για τη καταπόντιση της Ελλάδας.. Χμμ! Σε πιστεψαμε τώρα..Καλή διασκέδαση!

Ολοι στα πανηγύρια το ρίξανε, εγώ τι κάνω εδώ;

Advertisements

Περί ηθικής

Τη Δευτέρα που μας πέρασε κλήθηκα σαν μάρτυρας υπεράσπισης απο το Δικαστήριο. Η υπόθεση ήταν πολύ απλή, αφορούσε ένα τροχαίο ατύχημα χωρίς θύματα, μόνο τρακάρισμα και αντιδικία για τη πληρωμή των ασφαλίστρων.  Ενα φορτηγό που έτρεχε σαν τον άνεμο, παρέσυρε σταθμευμένο όχημα και το χτύπησε άσχημα, ευτυχώς χωρίς θύματα. Την ώρα του συμβάντος ήμουνα παρούσα γιατί μόλις είχα αγοράσει τσιγάρα στο διπλανό περίπτερο. Είδα τι συνέβει, τον οδηγό του φορτηγού (μεθυσμένος αλλοδαπός), τη σύγκρουση και κατόπιν μου πήρε τα στοιχεία μου η Τροχαία καθώς και η ιδιοκτήτρια του παρκαρισμένου αυτοκινήτου που το σήκωσε γερανός.  Πέρασε καιρός και τη περασμένη εβδομάδα μου τηλεφώνησε ένας δικηγόρος να ρωτήσει αν θα μπορούσα να πάω ως μάρτυρας στη δίκη. Δυστυχώς οι ασφαλιστικές εταιρείες δεν συμφώνησαν και έτσι χρειάστηκε και η συνεισφορά μου.

Πήγα στα Δικαστήρια πρωϊ-πρωϊ και έφαγα όλο το πρωΪνό μου. Διαπίστωσα πόσο μικρή είναι η γραμμή μεταξύ του ψεύδους και της αλήθειας, πόσο λεπτή είναι η διαφορά μεταξύ δικαιοσύνης και προσωπικού όφελους. Οι συνήγοροι έστριψαν την υπόθεση έτσι ώστε να γίνει στόχος η είσπραξη των ασφαλίστρων απο το θύμα, η αλήθεια για το τι πραγματικά συνέβει, δεν εισακούστηκε κάν.  Η παρωδία της δίκης έγινε ωστε το θύμα να εισπράξει τα 4000 χιλιάρικα που της κόστισε η επισκευή. Το γεγονός ότι ακόμη και τον οδηγό του φορτηγού άλλαξαν με κάποιον άλλο ελληνικώτατο, άλλαξαν την ώρα, το δρόμο και τη κατάθεσή μου..Εδώ μπαίνει άνετα το τραγούδι του Αντύπα «για τα λεφτά τα κάνεις όλα».. Και βέβαια ο δικαστής δεν κατάλαβε τίποτα απο το παραμύθι, απλά δικαίωσε τη παρκαρισμένη γυναίκα και μας ξαπέστειλε.

Και δεν μπορούσα να πώ «στοπ» δεν είδα αυτά τα συμβάντα, ο οδηγός ήταν ένας μεθυσμένος μαύρος, και δεν πλήρωσε 4000 χιλιάρικα αλλά 1000″ τα υπόλοιπα ψυχική οδύνη. Δεν τόλμησα να το πώ αυτό γιατί η γυναίκα αυτή ήταν γνωστή μου, προστατης οικογένειας, ο άνδρας της άνεργος, ο γιός διασωληνωμένος (νεφροπαθής), τα είχε ανάγκη τα λεφτά. Πήρα λοιπόν την ηθική και την ηθικολογία μου και την έφαγα.