Ξαγρυπνώντας

Δε ξημέρωσε ακόμη και ήδη μπήκα στον υπολογιστή. Μαυρίλα έξω, κάτι λιγοστά αυτοκίνητα ακούγονται. Το καναρίνι δίπλα ροχαλίζει..γέρασε κι αυτό σαν και μένα. Γιατί δεν κοιμάσαι, Λένα; Η αλήθεια είναι ότι δεν νυστάζω, κοιμήθηκα νωρίς χθές. Ο Β λείπει σε ταξίδι, πήγε στη Θεσσαλονίκη για μία κηδεία ενός συμμαθητή του, γυρίζει σήμερα το βράδυ. Θα πάω να τον πάρω απο το αεροδρόμιο, ευκαιρία να οδηγήσω λίγο. Απέκτησα τελικά δικό μου κομπιούτερ, πήραν τα παιδιά νέο και μου δώσανε το παλιό για να «παίζω πασιέντζες» μου είπαν..που νάξεραν. Οταν έφυγαν όλοι οι καλοθελητές, ήρθε η Μ, η νύφη μου, μου έδειξε πώς να μπαίνω στις σελίδες μου, μου έφτιαξε συνδέσμους, μου έδειξε πώς να ψάχνω για ενδιαφέροντα θέματα, ακόμη και ταινίες του σινεμά μπορώ να βλέπω, μ’ αρέσει αυτό. Μία ταινία την ημέρα..θα πηγαίνουμε βέβαια σινεμά, αλλά αν έχει κακό καιρο, άνετα κατεβάζουμε τη ταινία και τη βλέπουμε απο το σπίτι. Που να έβλεπε αυτή τη πρόοδο ο μπαμπάς μου!!Πόσο θα του άρεσε!

Δεν νυστάζω, σκέφτομαι και γράφω. Για την Ελλάδα που βαίνει απο το κακό στο χειρότερο και κανείς δεν το καταλαβαίνει. Η κλεινόμαστε στη δυστυχία μας ή βρίζουμε τους ξένους ως υπαίτιους των επιλογών μας. Και επιλέγουμε στις εκλογές πάλι μία απο τα ίδια. Και μη μου πεί κανείς για τις αρετές των ακροδεξιών που τα βάζουν με τους καημένους τους μετανάστες που αναγκάστηκαν και έφυγαν απο τη πατρίδα τους και ήρθαν στη χώρα που δένουν τους σκύλους με τα λουκάνικα του 2004, ούτε για τους μύδρους που εξαπολύει ο Τσίπρας, που υποτίθεται είναι νέος με καθαρό μυαλό, αμόλυντο απο δολοπλοκίες και ρουσφετολογίες, τους τρώω γιατί γνωρίζω ότι έχει σχέση με κατασκευαστική εταιρεία που αναλαμβάνει δημόσια έργα.. Θα βρεθεί άραγε ποτέ γνήσιος, ταλαντούχος πολιτικός στην Ελλάδα του αύριο, να μας κάνει ισότιμους με τους Ευρωπαίους? Χλωμό!

Εγινε χαμός στη πολυκατοικία χθές. Κάποιος γάϊδαρος (ξέρω ποιός είναι) πέταξε απο το παράθυρο κάποια μπάζα, σε σακούλες ευτυχώς, που σκάσανε όμως μετά τη πρόσκρουση με την αυλή δυστυχώς, και κομμάτια τραυμάτισαν κάποια αυτοκίνητα που ήταν αμέριμνα παρακαρισμένα στη πυλωτή. Οι ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων απαίτησαν αποζημίωση, ο ένοχος τους κούνησε το 3 του δάχτυλο. Πήγανε λοιπόν στο αυτοκίνητο του γαϊδάρου και του αφαίρεσαν και τα 4 λάστιχα. Ο γάϊδαρος είναι πωλητής, κάνει πολλά χιλιόμετρα. Οταν είδε τη κατάσταση του αυτοκινήτου του, λύσσαξε στη κυριολεξία και ανεβοκατέβαινε τη πολυκατοικία, χτυπώντας όλες μας τις εξώπορτες ότι θα μας κάνει μήνυση, θα μας ταράξει στο ξύλο, θα μας γαμ.., θα μας φάει..κλπ..ήρθε το 100 και τον μάζεψε, τρόπος του λέγειν γιατί έδειρε δύο αστυνομικούς και τους ξάπλωσε κάτω, οπότε του βάλανε χειροπαίδες και τον τσουβάλιασαν. Σήμερα το βράδυ κάθισε στη στενή, να μάθει. Αύριο θα πάει αυτόφωρο, θα του κόψουν κοστούμι πρόστιμο, αν δεν το πληρώσει θα ξαναπάει στη στενή παρέα με τα κατακάθια της κοινωνίας…να στρώσει. Ετσι θέλουν αυτοί. Οταν βγεί θα αντιμετωπίσει και τις μηνύσεις των άλλων κατοίκων της πολυκατοικίας για τα μπάζα. Απο καιρό τον έχουμε στη μπούκα μαζί με το σόϊ του, τραμπούκοι, τα παιδιά του πιθηκάκια, τρέχουν-κλωτσάνε-τσιρίζουν, τους άστραψα μία φορά μία, γιατί κυνηγούσαν τη γάτα της πολυκατοικίας ήθελαν να της κόψουν την ουρά..λαγός η γάτα βέβαια, αυτά όμως είχαν ανέβει πάνω στ’ αυτοκίνητα με τα παπούτσια τους..έξυσαν την οροφή του δικού μας..τα άρπαξα κάποια στιγμη, τους έδωσα απο ένα φούσκο και κάπως μαζεύτηκαν, η μάνα των παιδιών πληγή για όλους..γλώσσα παπούτσι, της ψαραγοράς..όλοι το ξέρουν δα πώς όταν λείπει ο άνδρας της παρηγοριέται με ένα χήρο γείτονα απέναντι..μπαμπάς της θα μπορούσαν να ήταν, 60άρης αλλά του τα τρώει.

Ξαγρυπνώ λοιπόν και γράφω. Ευτυχώς ακόμη παρατηρώ, ζώ και γράφω. Κάτι είναι και αυτό.

Advertisements

Φάρος

Είναι κάποιες στιγμή στη ζωή που απο το πουθενά εμφανίζεται ένας κάποιος άνθρωπος. Εμφανίζεται τη στιγμή που τον έχουμε πιο μεγάλη ανάγκη. Εμφανίζεται απο το πουθενά, μόνο για να μας συμπαρασταθεί, για να μας μιλήσει, για να δώσει κατεύθυνση, ή απλά να φωτίσει το δρόμο μας. Ανδρας ή γυναίκα. Την ώρα της μεγάλης αγωνίας, όταν είμαστε στο έμπα της διχάλας της ζωής, να πάω εδώ ή εκεί;να κάμω τούτο ή το άλλο; να προχωρήσω ή να σταματήσω; να και ο Φάρος με τη μορφή μιάς άγνωστης γυναίκας σε μία γιορτή άλλων, ενός καλού κυρίου πελάτη στο μαγαζί μου (τότε που ακόμη το είχα), μία γυναίκα στο τρόλλεϋ..ένα παιδί στα φανάρια. Ο Φάρος δεν έχει ηλικία, εχει μόνο αυτό που χρειάζεσαι τη στιγμή που το χρειάζεσαι.
Εψαχνα χθές κάτι παλιά χαρτιά, γράμματα απο γνωστούς και φίλους, καρτ ποστάλ απο απίθανες χώρες, βρήκα μία απο τη Γκάνα μιάς παλιάς ράφτρας που είχαμε στο μαγαζί. Ηταν φάρος στη ζωή μου η γυναίκα αυτή, που τη φωνάζαμε Μαρία γιατί το δικό της όνομα ήταν δύσκολο,..και ελπίζω να τη βοήθησα αρκετά. Σκεφτόμουνα τότε να ζητήσω διαζύγιο απο τον Β και με μαλάκωσε όχι για χάρη των παιδιών, για χάρη δική μου. Για να μην έχω σκληρή ζωή..όπως είχε εκείνη. Πέταξα την αδιαλαξία και τον εγωϊσμό μου απο το παράθυρο και κύτταξα τις ανάγκες του άλλου απο τη δική του σκοπιά. Το πακέτο με τις κάρτες και τα γράμματά της δεμένο με πορτοκαλιά κορδέλλα. Γιατί να πέσει στα χέρια μου αυτό το συγκεκριμμένο πακέτο, τώρα που σκέφτομαι την αρρώστεια του μικρού μου γιού. Μανιοκατάθλιψη. Δεν φθάνει το πίτσι-πίτσι με έναν ψυχολόγο..τώρα πια αρχίσανε τα δύσκολα.
Διαβάζω τα γράμματά της και σκαλίζω τα δώρα που μας έστελνε..κάρτες κυρίως με τα νέα της, ζωγραφιές των παιδιών της που ερχόντουσαν μέσω Ιεραποστολής, κάτι στριφτά όμορφα κορδόνια, χρωματιστά μαντήλια, μικρά αγαλματάκια απο ξύλο. Της στέλναμε χρήματα τότε, μέσω της Εκκλησίας πάντα. Για να ορθοποδήσει. Οταν είχε πρωτοέρθει στην Ελλάδα και στη δούλεψή μας γελούσαμε γιατί ζούσε στη πόλη Κουμάσι..και κάναμε λογοπαίγνια τι κουμάσι ράφτρα θα ήταν, εμείς τελικά είμασταν μεγάλα κουμάσια που υποψιαζόμασταν τους αδύνατους. Φταίω. Οι Φάροι είναι μόνιμα αναμένοι, εκεί φωτίζουν δίνοντάς μας τη λάμψη και τη καθοδήγηση όταν μας κατακλύζει η παγωνιά. Απο τότε φαινόταν το πρόβλημα του Μάρκου, στα γράμματα της Μαρίας είδα ξανά τις οδηγίες της..να το προσέχω το παιδί, να του βρώ σοβαρό χόμπυ μακριά απο τα φιλαράκια και τις βόλτες, το προσπάθησα, τον έβαλα στην αρχή στο κολυμβητήριο, μετά στην ιστιοπλοϊα, πήρε και δίπλωμα..όμως αναχώρησε και τόρριξε στις ηδονές, της ηλικίας. Το μήλο κάτω απο τη μηλιά θα πέσει. Εχω ψάξει όλο το διαδίκτυο για τις παρενέργειες των φαρμάκων που του δώσανε..θα κάνει και ψυχοθεραπείες. Εχει και τη δουλειά του, ευτυχώς. Ακόμη έχει δουλειά.
Η Μαρία αναφέρει σε ένα γράμμα της ότι μας καμαρώνει που στεκόμαστε Φάροι στα παιδιά μας. Που δεν τα εγκαταλείπουμε ποτέ. Νοιώθω τόσο άχρηστη, που τα είδε τότε όλα αυτά τα προσόντα, ε; Ξεχνιέμαι στα γράμματά της, στις φωτογραφίες του χωριού της, τόσες φορές μας κάλεσε, ποτέ δεν πήγαμε στη Γκάνα. Θάπρεπε. Πολλά δεν κάναμε όταν έπρεπε. Κάποια στιγμή σταμάτησε η αλληλογραφία μας, πέθανε η φίλη μας, μας το έγραψε ο παπάς της ιεραποστολής. Η γλυκιά της καρδιά και η ελπίδα για καλύτερο αύριο ήταν ο Φάρος της. Λαμπρός πάνω σε ψηλά βράχια για να φαίνεται απο μεγάλες αποστάσεις.
Αμήν.

Οκτώβρης

Καλημέρα και καλό μήνα. Η Λένα είναι εδώ, ακόμη εδώ. Βλέπω, ακούω, παρατηρώ και γράφω. Κατάσταση μη ανατρέψιμη. Βολική μέσα στην αμφιβολία της. Αρχισα ν’αμφιβάλλω για τα πάντα σαν έφηβη. Τοτε δεν αμφέβαλλα για τίποτα, ήμουνα σίγουρη ότι ο γαλανός ουρανός σκοτεινιάζει όταν νυχτώνει. Τόσο απλό.Τώρα τίποτα δεν είναι απλό. Οσο πάει και περιπλέκεται το πράγμα και το μόνο που κάνω είναι να το παρατηρώ. Το αποτέλεσμα όλων ή και η εξέλιξη, δεν μπορώ σίγουρα να τα προσδιορίσω, τίποτα καλό όμως δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
Βλέπω τηλεόραση, διαβάζω εφημερίδες και βλέπω και τα νέα στο Ιντερνέτ. Πληρης η απασχόληση της κυρίας. Full time.
Μην έχοντας πολλά πράγματα να κάνω, σκέφτομαι. Την Ελλάδα και εμάς τους κατοίκους της. Που δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τα όποια οικονομικά μέτρα χωρίς να λέμε λέξη. Γιατί προφανώς έχουμε να πληρώνουμε. Δεν εξηγείται αλλιώς, ο φτωχός και ο απελπισμένος θα είναι μονίμως έξω ουρλιάζοντας. Ο βολεμένος μέσα, λούφα. Ακόμη κι αν κάποιος χάσει τη δουλειά του, θα βρεθεί η οικογένειά του να τον βοηθήσει, ξέρω ανθρώπους της ηλικίας μου που συντρέχουν τα απολυμένα εγγόνια τους, απο τη σύνταξή τους.
Οι φόροι αυξάνονται, τώρα χτυπάνε και τα καταστήματα. Κάτι πρέπει να γίνει με τους φόρους, να υπάρχει μία ισότητα. Παλιά φορολογούσαν τους ελεύθερους επαγγελματίες υψηλά, επί των κερδών τους και τους καταστηματάρχες πολύ λίγο. Το ξέρω γιατί ο ένας μου ο γιός είναι ελεύθερος επαγγελματίας. Τώρα όλοι φορολογήθηκαν περισσότερο, εκτός απο εκείνον, ως επαγγελματία. Γκρινιάζουν οι καταστηματάρχες γιατί δεν θα μπορούν να έχουν τόσα κέρδη όσα υπολογίζουν. Θα χρειαστεί να ρίξουν κι άλλο τις τιμές και μαζί με το 30% φόρο, να δεχθούν μείωση των εισοδημάτων τους. Καλέ τι μας λένε? Εμείς οι συνταξιούχοι που έχουμε χάσει τη μισή μας σύνταξη δεν είμαστε άνθρωποι, μόνο εσείς είσαστε οι έξυπνοι κλεφτοκοτάδες? Απειλούν ότι θα κλείσουν τα μαγαζιά τους και οι εισαγωγές θα μειωθούν έτσι ώστε το καταναλωτικό κοινό θα υποφέρει ξανά λόγω του 30%. Κανείς βεβαίως δεν σκέφτηκε ότι το αγαπητό καταναλωτικό κοινό, πιθανόν να μην έχει μία, για να αγοράσει το οτιδήποτε και αν οι τιμές συμβάδιζαν με τα εισοδήματα του πολίτη όπως είναι τώρα ή περισσότερο μειωμένα στο μέλλον, θα κέρδιζαν αξιοπρεπώς απο το να φεσώνουν, να βγάζουν κακό όνομα ως μπατακξήδες στο εξωτερικό και να υπερ-χρεώνουν το καταναλωτή. Το καλοκαίρι σκεφτήκαμε ν’ αγοράσουμε ένα πολυμηχάνημα, εκτυπωτή-φωτοτυπικό-φάξ. Πήγαμε στο Πλαίσιο και μας είπαν ότι το μηχανημα της επιλογής μας θα κοστίσει γύρω στα 400 ευρώ, αλλά δεν το έχουν ετοιμοπαράδοτο, θα περιμένουμε μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου. Μας βοήθησαν τα παιδιά και μέσω Αμαζον, το παραγγείλαμε μία Δευτέρα του Ιουλίου απο Αγγλία, πληρώσαμε γύρω στα 170Ευρώ και το παραλάβαμε με κούριερ σε 8 ημέρες. Χρειάζεται η ελληνική αγορά ν’ αλλάξει μυαλά.
Δεν το βλέπω ν’ αλλάζει. Αυτό που βλέπω είναι ότι βουλιάζουμε όλο και περισσότερο, όχι εξαιτίας της Τρόϊκας, εξαιτίας του μυαλού μας και της νοοτροπίας μας. Σε ένα χρόνο απο τώρα, αν ζώ θα δούμε πόσο λιγώτερα θα είναι τα εισοδήματά μας, τι θα μπορούμε να πάρουμε με αυτά, τι θα υπάρχει στην αγορά, πώς θα είναι το σύστημα υγείας και ποιοί απο τους πολιτικούς κερχελέδες θα υπάρχουν ακόμη στα έδρανα.

Δεν έγραψα τίποτα για την οικογένεια και τα παιδιά. Αλλά θα γράψω μόλις μου περάσει ο θυμός. Θα πάω πρώτα μία εκδρομή το σαββατοκύριακο που μας έρχεται με ένα σύλλογο, και μετά, αν ακόμη με καίει το θέμα θα γράψω. Αν δεν με καίει θα το κάνω γαργάρα. Ζωή τους είναι ας τη κάνουν ότι νομίζουν..Αμα πιά!