Τίτλος προαιρετικός

Είναι στιγμές που αισθάνομαι σαν να μην είμαι εγώ. Σαν να περνάω απο τις ζωές των άλλων σαν αγέρι, να με αισθάνονται αλλά να μη με βλέπουν.

Εχω καιρό να γράψω. Τίποτα ουσιαστικό δεν συμβαίνει πιά, μόνο πεσμένα μούτρα παντού και υπερφίαλες προσδοκίες. Αναρωτιέμαι αν μετά τη κρίση των οικονομικών μας δεν χάσαμε και τα μυαλά μας. Τα αυτιά μας πάντως τα χάσαμε. Δεν ακούμε αυτά που μας λένε. Χάνουμε και την όρασή μας τώρα. Βλέπουμε άλλα αντί άλλων, σίγουρα όχι αυτά που γίνονται.

Ακούστε τι μου είπε μία γνωστή μου.

«Τη παντρεύτηκε ο Χ, ο άνδρας της, υποτίθεται απο αγάπη. Σε κάποια φάση του γάμου τους την έπεισε να γίνουν συνεταιράκια και να ανοίξουν μαζί συμβολαιογραφείο όπου εκείνη θα καθόταν στο τηλέφωνο και θα έκανε δουλειά γραμματέως και εκείνος θα κυνηγούσε τους πελάτες του. Αν βιαζόταν όμως, εκείνη θα του έκανε τον οδηγό. Μόνο που ο κύριος πρέπει να μην έβλεπε καλά γιατί αν φόραγε γυαλιά θα έβλεπε ότι η γυναίκα του δεν αγαπούσε το οδήγημα, δεν της άρεσε κατά βάθος, οδηγούσε όταν έπρεπε και αυτό με άγχος. Στα γραμματειακά τσακωθήκανε γιατί εκείνος ήθελε να τα κάνει με το δικό του τρόπο και όχι με το δικό της, οπότε δεν της έδινε τίποτα. Τελικά τα έκανε όλα μόνος του και το μόνο που έμενε για τη γυναίκα του ήταν γκρίνια, πεσμένα μούτρα, γαϊδουριές και νεύρα. Η σχέση του ζευγαριού χάλασε, εκείνος αδιαφορούσε για τη γυναίκα και εκείνη στενοχωρέθηκε μέχρι που αρρώστησε. Τελικά τον άφησε. Στα 65 της χρόνια, πήρε τη σύνταξή της και έφυγε. Κανείς δεν είπε σ’ αυτόν τον ζεβζέκη σύζυγο ότι άμα ανακατέψεις τα εργασιακά σου με τα οικογενειακά σου χωρίς τη συναίνεση της οικογένειας, μόνο θα σπέρνεις ανέμους και θα θερίζεις θύελλες. Αστη τη γυναίκα σου στη δουλειά της και στο σπιτικό της, πάρε μία κοπέλα ή συννενοήσου με κάποιον οδηγό/ταξί να σε πηγαινοφέρνει. Μιλούσα μ’ αυτή τη πληγωμένη γυναίκα που στα γεράματά της..χάλασε ο γάμος της.

Και μετά σου λέει φταίει η κρίση, για όλα. Καλή δικαιολογία και αυτή. Σαν τον αποδιοπομπαίο τράγο

Advertisements