Περνούν οι μήνες

Περνούν οι μήνες, πέρασαν και δεν έχω γράψει τίποτα εδώ. Χρόνια πολλά σε όλους με υγεία να πορεύεσθε και με κουράγιο. Να αγαπάτε πολύ και σφοδρά γιατί μόνο αυτό έμεινε πιά. Να συγχωρείτε τους άλλους γρήγορα και μετά να ξεχνάτε τις πικρές στιγμές που μοιραστήκατε. Ετσι απο πλευράς καρδιάς τουλάχιστον θα είσθε ανάλαφροι. Για πολλούς απο εμάς, ανάλαφρο θα είναι το πορτοφόλι μας. Είναι ήδη ανάλαφρο. Και καλά εμείς οι παλιοί που έχουμε ζήσει σε πιο στεγνές εποχές, οι νέοι όμως που τους μεγαλώσαμε στα πούλουλα, τώρα κακοπαθαίνουν. Το χειρότερο δεν είναι που ξέμεινες απο λεφτά, το χειρότερο είναι η απόγνωση, ο ανελέητος φόβος για ένα αύριο που δεν ελέγχεις.

Εχω καιρό να μοιρασθώ μαζί σας τα νέα μου. Το 2013 δεν μου χαρίστηκε καλά, όμως δεν πήγαμε και άσχημα. Κατ’ αρχήν ο Β έπαθε εγκεφαλικό, αισθάνθηκε πολύ άσχημα όταν βρισκόταν στο δρόμο, σαν να πνιγόταν, μούδιασαν τα χέρια του.  Νόμισε ότι ήταν καρδιακή προσβολή και ειδοποίησε το γιατρό του..που κάλεσε αμέσως ασθενοφόρο. Εχασε τις αισθήσεις του μέσα στο ασθενοφόρο, πράγμα που οι γιατροί θεώρησαν πολύ θετικό, όπως μου είπαν μετά.   Εμεινε στο νοσοκομείο 2 εβδομάδες, μετά τον μεταφέραμε σπίτι, του πήραμε μία γυναίκα να τον φροντίζει γιατί στην αρχή δεν μπορούσε να σηκωθεί απο το κρεββάτι, τώρα είναι καλύτερα, περπατάει με το Π, σέρνει το δεξί του πόδι, το χέρι του είναι καλύτερα. Φυσικοθεραπεία κάθε μέρα και πολύ προσπάθεια εκ μέρους του. Είχε και έχει θέληση, θέλει να ζήσει. Εγκεφαλικό έπαθε ελαφράς σχετικά μορφής. Παρέλυσε για λίγο, και εκτός απο το πόδι του και λίγο το δεξί του χέρι, δεν έπαθε κάτι χειρότερο..Το χέρι επανήλθε σχεδόν τελείως με φυσικοθεραπεία, το πόδι έτσι-κι έτσι, ακόμη το σέρνει. Δύσκολη χρονιά το 13 για εκείνον, που όμως απέδειξε για μία ακόμη φορά την ικανότητά του να πολεμά για να επιβιώσει. Οταν κούνησε το πόδι του για πρώτη φορά, πήρε τηλέφωνο όλους τους γνωστούς μας για να του δώσουν συχαρίκια. Και μετά ήθελε να κάνουμε τραπέζι. Οπου συμμετείχε καθιστός γιατί άλλο να κουνάς το πόδι σου και άλλο να περπατάς.             Στο διάστημα αυτό, παράτησα το ψιλικατζίδικο όπου πέρναγα την ώρα μου για να βοηθήσω στο σπίτι. Ομως επειδή δεν μπορούσα να κάθομαι μέσα συνέχεια, πήγαινα και στην εκκλησία της ενορίας μου μέρα παρά μέρα και δούλευα στο συσσίτιο που βγάζουν για τους απόρους-αστέγους και είτε μαγείρευα, είτε έστρωνα τα τραπέζια, έπλενα τα πιάτα..έκανα κοινωνική εργασία και αισθανόμουνα ότι κάνω κάτι, όσο μπορώ βοηθάω το κοινωνικό σύνολο. Αυτή η προσφορά μου έδινε αγαλίαση και κουράγιο να τα βγάζω πέρα στο σπίτι με τον Β κάτω. Οχι ότι ήταν δύσκολος ασθενής, απλά εγώ επαναπαυόμουνα στις δυνατότητές τους, με στήριζε και με εξυπηρετούσε πολύ και ξαφνικά βρέθηκα ξεκρέμαστη. Η μάλλον επι ξύλου κρεμάμενη, ένα άγνωστο συναίσθημα που με τρόμαξε. Και με προσγείωσε γιατί θα μπορούσε να είχε πεθάνει..και τότε τι θα γινόμουν, ε; Πήρα το τρόμο μου και τον διοχέτευσα στο συσσίτιο της ενορίας μου. Οπου εκεί μόνο ο τρόμος για το αύριο βασιλεύει, έτσι ο δικός μου να φαντάζει μικρός. Και όταν γύριζα σπίτι είχα και νέα να του πώ, για τούτο-κείνο και να αποσπάται λίγο απο το δικό του αγώνα. Πόνους, φυσικοθεραπεία, προσπάθεια, συχνά νεύρα, θλίψη, απόγνωση.

Η νέα κατάσταση της Ελλάδας, έφερε σταθερότητα στην οικογένειά μας μέσω της αλλαγής. Εφυγε ο μικρός μου ο γιός για τη Κορέα, όπου βρήκε δουλειά σε ένα ναυπηγείο. Εφυγε όταν ο μπαμπάς του κούνησε λίγο το πόδι του, όταν τον διαβεβαιώσαμε ότι δεν τον χρειαζόμαστε. Πέρασαν τα Χριστούγεννα και δεν ήρθε ακόμη, ίσως να έρθει το Πασχα, ίσως το καλοκαίρι. Αν μπορέσει να περπατήσει ο Β, ίσως πάμε να τον δούμε απο του χρόνου. Μακαρίζω το θεό που μπορώ και οδηγώ ακόμη, όχι δεν είμαι δημόσιος κίνδυνος, παίρνω κάποιον νεώτερο μαζί και πάμε και κάνουμε δουλειές..μα στο νοσοκομείο, μα στο σουπερμάρκετ, μα να βοηθήσω τα εγγόνια τώρα που λείπει ο μπαμπάς τους…εδώ-εκεί. Ξανα – έγινα αρχηγός της οικογένειας κατά κάποιο τρόπο. Με στηρίζει η μεγάλη μου η νύφη, όπως πάντα. Ευτυχώς που υπάρχει και αυτή. Η μικρή μου η νύφη, η Α, η γυναίκα του Μάρκου μου άρχισε να κάνει το μεταπτυχιακό της part-time, θα της πάρει 2-3 χρόνια όμως θα τα καταφέρει γιατί το θέλει. Τα εγγόνια μεγάλωσαν, είναι έφηβοι θα ανοίξουν κάποια στιγμή τα φτερά τους. Ελπίζω το 2014 να συνεχίσω με καλή υγεία να βοηθώ.

Καλή χρονιά σας εύχομαι

Advertisements