Θάνατος και γέννηση

Εχω καιρό να γράψω. Ούτε θυμάμαι απο πότε. Οχι δεν πέθανα επειδή σταμάτησα τις γραφές, δεν ήθελα απλά να είμαι ο παρατηρητής της ζωής μου. Να γράφω για τη σαλάτα της ζωής μου, τις παλιές δόξες με τις πιπεριές και τα κρεμμυδάκια τους, μαζί με τις μπαγιάτικες ντομάτες της καθημερινότητας. Να δέρνομαι και να απαιτώ συμπαράσταση.

Τέλος εποχής. Πέθανε ο Β απο εγκεφαλικό, στον Ευαγγελισμό. Μιά μέρα σαν τις άλλες. Ενα απομεσήμερο, όταν όλοι είχαμε φύγει και το απογευματινό επισκεπτήριο δεν είχε αρχίσει. Μόνος του, παρέδωσε. Πρίν λίγους μήνες.                                                                       Δεν μου το είπαν αμέσως, τη νύχτα εκείνη με άφησαν να κοιμηθώ, πιστεύοντας οτι το αξίζω. Ομως δεν κοιμήθηκα, γιατί ένοιωθα μιά αναστάτωση, δεν ξάπλωσα κάν, πήγα στο γραφείο και σκάλιζα κάτι παλιές φωτογραφίες, κάτι γράμματα. Επινα και λίγο κρασάκι, επειδή απαγορεύεται. Αϋπνία χωρίς αιτία. Ελεγα. Μετά όλα έγιναν αργά, το τηλέφωνο, ο νεκρός εκεί δα. Η κηδεία, η ταφή, η ταβέρνα και οι φίλοι. Απ’όλες τις πλευρές άνθρωποι συνέρρεαν να μου πούν, κάτι να πούν, να με αγγίξουν, να με αγκαλιάσουν, να με δούν, να μου σκουπίσουν τα δάκρυα που έτρεχαν αλλά που δεν τα αισθανόμουν. Είχα παγώσει απο την αισχύνη. Που τόσα χρόνια έλεγα «να πεθάνει ο πήξος, δήξος με έφαγε πιά», και τώρα νά! Μην εύχεσαι το κακό έλεγε μιά παλιά δασκάλα μου, μόνο το καλό να δίνεις, ή το τίποτα αν δεν έχεις να δώσεις.

Και όταν τελειώσουν οι παράτες και πάει ο καθένας σπίτι του και τα παιδιά στις δουλειές τους, μένεις παρέα με τη τηλεόραση και τη γάτα αν έχεις. Η το καναρίνι που έχω. Και έτσι θα μπορούσε να είναι το τέλος της ιστορίας, ε;

Μάλλον όχι.

Ακόμη και τώρα υπάρχει συνέχεια της ιστορίας.  Ο εγγονός μου εδωσε Πανελλήνιες φέτος και πήρε καλούς βαθμούς έπιασε ένα 17,5 περίπου σε θεωρητική κατεύθυνση. Δεν ξέρω σε ποιά σχολή θα πάει, θα μείνει πάντως Αθήνα. Η μαμά του, η νύφη μου η Α, είναι έγγυος για τρίτη φορά..ενώ ο γιός μου είναι στη Κορέα. Με το ταχυδρομείο της έστειλε το σπέρμα του; Δεν λέω κουβέντα γιατί είμαι ευτυχισμένη, της είπα να βασισθεί επάνω μου, λέξη δεν θα πώ στο γιό μου..ότι είναι ήδη 2 μηνών..την έστειλα ταξιδάκι στη Κορέα με δικά μου έξοδα, να τον δεί..ε μετά θα του πούμε ότι ήταν ολίγον πρόωρο. Χαμπάρι δεν παίρνουν οι άντρες απο τέτοια..σιγά μη το ψάξει..ούτε εμείς θα ψάξουμε πόσες Κορεάτισσες γκάστρωσε..

Ετσι θα γίνω γιαγιά για 3 φορά. Πήγα στο γιατρό και μου έκοψε νέα δίαιτα, αλλά με παρασπονδίες, δικαιούμαι 1 μικρό ποτηράκι κόκκινο κρασί πού και πού. Ηδη έχασα 10 κιλά, περπατάω κάθε μέρα στηριζόμενη σε μία γυναίκα που έρχεται και με κάνει παρέα για αρκετές ώρες καθημερινά. Τη πληρώνω βέβαια, αλλά με ευχαριστεί που δεν έμεινα μόνη να μιλάω με το καναρίνι.

Εν τούτοις, έχω τύψεις.