Θάνατος και γέννηση

Εχω καιρό να γράψω. Ούτε θυμάμαι απο πότε. Οχι δεν πέθανα επειδή σταμάτησα τις γραφές, δεν ήθελα απλά να είμαι ο παρατηρητής της ζωής μου. Να γράφω για τη σαλάτα της ζωής μου, τις παλιές δόξες με τις πιπεριές και τα κρεμμυδάκια τους, μαζί με τις μπαγιάτικες ντομάτες της καθημερινότητας. Να δέρνομαι και να απαιτώ συμπαράσταση.

Τέλος εποχής. Πέθανε ο Β απο εγκεφαλικό, στον Ευαγγελισμό. Μιά μέρα σαν τις άλλες. Ενα απομεσήμερο, όταν όλοι είχαμε φύγει και το απογευματινό επισκεπτήριο δεν είχε αρχίσει. Μόνος του, παρέδωσε. Πρίν λίγους μήνες.                                                                       Δεν μου το είπαν αμέσως, τη νύχτα εκείνη με άφησαν να κοιμηθώ, πιστεύοντας οτι το αξίζω. Ομως δεν κοιμήθηκα, γιατί ένοιωθα μιά αναστάτωση, δεν ξάπλωσα κάν, πήγα στο γραφείο και σκάλιζα κάτι παλιές φωτογραφίες, κάτι γράμματα. Επινα και λίγο κρασάκι, επειδή απαγορεύεται. Αϋπνία χωρίς αιτία. Ελεγα. Μετά όλα έγιναν αργά, το τηλέφωνο, ο νεκρός εκεί δα. Η κηδεία, η ταφή, η ταβέρνα και οι φίλοι. Απ’όλες τις πλευρές άνθρωποι συνέρρεαν να μου πούν, κάτι να πούν, να με αγγίξουν, να με αγκαλιάσουν, να με δούν, να μου σκουπίσουν τα δάκρυα που έτρεχαν αλλά που δεν τα αισθανόμουν. Είχα παγώσει απο την αισχύνη. Που τόσα χρόνια έλεγα «να πεθάνει ο πήξος, δήξος με έφαγε πιά», και τώρα νά! Μην εύχεσαι το κακό έλεγε μιά παλιά δασκάλα μου, μόνο το καλό να δίνεις, ή το τίποτα αν δεν έχεις να δώσεις.

Και όταν τελειώσουν οι παράτες και πάει ο καθένας σπίτι του και τα παιδιά στις δουλειές τους, μένεις παρέα με τη τηλεόραση και τη γάτα αν έχεις. Η το καναρίνι που έχω. Και έτσι θα μπορούσε να είναι το τέλος της ιστορίας, ε;

Μάλλον όχι.

Ακόμη και τώρα υπάρχει συνέχεια της ιστορίας.  Ο εγγονός μου εδωσε Πανελλήνιες φέτος και πήρε καλούς βαθμούς έπιασε ένα 17,5 περίπου σε θεωρητική κατεύθυνση. Δεν ξέρω σε ποιά σχολή θα πάει, θα μείνει πάντως Αθήνα. Η μαμά του, η νύφη μου η Α, είναι έγγυος για τρίτη φορά..ενώ ο γιός μου είναι στη Κορέα. Με το ταχυδρομείο της έστειλε το σπέρμα του; Δεν λέω κουβέντα γιατί είμαι ευτυχισμένη, της είπα να βασισθεί επάνω μου, λέξη δεν θα πώ στο γιό μου..ότι είναι ήδη 2 μηνών..την έστειλα ταξιδάκι στη Κορέα με δικά μου έξοδα, να τον δεί..ε μετά θα του πούμε ότι ήταν ολίγον πρόωρο. Χαμπάρι δεν παίρνουν οι άντρες απο τέτοια..σιγά μη το ψάξει..ούτε εμείς θα ψάξουμε πόσες Κορεάτισσες γκάστρωσε..

Ετσι θα γίνω γιαγιά για 3 φορά. Πήγα στο γιατρό και μου έκοψε νέα δίαιτα, αλλά με παρασπονδίες, δικαιούμαι 1 μικρό ποτηράκι κόκκινο κρασί πού και πού. Ηδη έχασα 10 κιλά, περπατάω κάθε μέρα στηριζόμενη σε μία γυναίκα που έρχεται και με κάνει παρέα για αρκετές ώρες καθημερινά. Τη πληρώνω βέβαια, αλλά με ευχαριστεί που δεν έμεινα μόνη να μιλάω με το καναρίνι.

Εν τούτοις, έχω τύψεις.

 

 

 

 

Advertisements

5 thoughts on “Θάνατος και γέννηση

  1. Πέρναγα απο το μπλογκάκι σου και σε κρυφοδιάβαζα Σίλια, σε θαυμάζω που τιμάς τους γονείς σου που δεν τους ξεχνάς και τολμας να γράφεις γι’ αυτούς με στοργή. Και το επάγγελμά σου το τιμησες με την ακεραιότητά σου. Και τώρα που λαβώθηκες και δεν μπορείς να πολυβγαίνεις, δεν έχασες το κέφι σου, μιά χαρά τα αποτυπώνεις στο εικονικό χαρτί.
    Το ήξερα ότι θα πεθάνει ο Β, οι γιατροί δεν είχαν ελπίδες, ο χρόνος όμως δεν ήταν δυνατόν να ορισθεί, είχε καρκίνο. Απο το πιοτό το έπαθε, στην αρχή ήταν κίρρωση, μετά ανεπάρκεια του ήπατος, μετά καρκίνος. Δεν έκανε χημειοθεραπεία, ούτε άκουγε τους γιατρούς απο νέος. Επινε σκληρά λευκά ποτά μέχρι να πέσει κάτω αναίσθητος. Στην αρχή για πλάκα, μετά απο συνήθεια. Επινα και εγώ λίγο, κυρίως κρασί όχι βότκες και τζίν.
    Ο θάνατός του ήταν θέμα μηνών. Λέγαμε στους γείτονες ότι έπαθε εγκεφαλικό για να δικαιολογούμε τη κατάρρευση της υγείας του. Τα παιδιά ξέρανε ότι ήταν αλκοολικός, όχι όμως και οι πάρα κάτω.
    Λυτρώθηκε Σίλια, μόνο αυτό.
    Και εγώ σε αγαπώ

  2. Λυπήθηκα Λένα, θερμά συλλυπητήρια και ζωή σε εσάς ! Τα μεταθανάτια αισθήματα σου πολύ φυσικά, οι τύψεις αναπόφευκτες στον άνθρωπο. Ένα αντίο κι ένα καλοσωρισμα, ένα τέλος και μια νέα αρχή, μια λύπη και μια χαρά, εύχομαι όλα να πανε καλα και να χαρείς το νέο εγγονάκι για πολλα πολλα χρονια με αυτή την γενναιόδωρη ψυχή σου. Σου στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά κι ένα μεγάλο μπράβο για την κατανόηση σου, εσύ είσαι μάνα κι όχι πεθερά και πάλι μπράβο σου. Συγχαρητήρια και για τον εγγονό. Να περνάς καλα όσο γίνεται και μην χάνεσε απο εδώ μέσα.

    • Σε ευχαριστώ πολύ Ευη, για τα λόγια σου που με στηρίζουν. Στις δύσκολες ώρες, της μοναξιάς, δεν έχει νόημα να μη δείχνουμε κατανόηση..γιατί μαζί με τη μοναξιά θα προστεθεί και η οργή. Δεν χρειάζομαι την οργή των άλλων. Το νέο εγγονάκι θα είναι παιδί του Θεού και της Γής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s