Καλημέρα

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου, είμαι ακόμη εδώ, εν ζωή ας πούμε, Αύγουστος στην Αθήνα και υπάρχω. Με υγεία και πολλά πράγματα να κάνω, μένει όμως και λίγος χρόνος για γραφτά. Με δύο λόγια, τα νέα μου. Περπατάω με μπαστούνι γιατί γλίστρισα σε κάτι νερά και χτύπησα το γόνατό μου, βασικά έσπασα το μηνίσκο και έκανα εγχείρηση τέλη Ιουνίου. Λίγο πρίν με ναρκώσουν, τα λέγανε οι ορθοπεδικοί και λέει ο ένας «κύττα αυτό το γυμνασμένο πόδι της κυρίας, αθλήτρια πρέπει να είναι», ΤΣΑΑΑΑ! του κάνω και μένει ξερός. Περίμενε να δεί κοπελιά και είδε μεγαλοκοπέλλα αρκετά μελωμένη θα έλεγα. Γελάγαμε όλοι μαζί μετά.  Τώρα έχω αναρρώσει, είμαι σπίτι και κυκλοφορώ με το μπαστούνι για σταθερότητα και κουτσοκάνω τις ασκήσεις γυμναστικής που μου δώσανε, τα ποδαράκια πάνω τα ποδαράκια κάτω. Ο νεαρός φοιτητής που μένει μαζί μου, έχει πάει διακοπές και είμαι με τη κοπέλλα μόνο. Εφυγε και η συμπεθέρα και πήγε στο νησί της, τι να κάνει με τη ζέστη εδώ..θα έρθει πάλι όταν πιάσουν τα κρύα. Ετσι πιάνω το γράψιμο. Αφού έχω διαβάσει τι λένε οι εφημερίδες στο κομπιούτερ βέβαια. Είναι και μία απασχόληση. Ράβω πάλι, κάτι παραγγελίες έχω για το χειμώνα. Μου στείλαν τα πατρόν, θα έρθουν και για πρόβα το Σεπτέμβριο..δεν βιάζομαι. Εχω να κάνω 2 μάλλινα ταγέρ και 3 φορέματα για τη κουμπάρα κάποιου γάμου. Μου έστειλε πολύ καλά υφάσματα, αγοραστά απο τη Γαλλία και σχέδια. Πιο όμορφη απο τη νύφη θα είναι. Την κάναμε προχθες τη πρώτη πρόβα, την άλλη εβδομάδα μάλλον η δεύτερη για το κυρίως φόρεμα..του γάμου.

Σταματάω εδώ τα νέα μου γιατί αποφάσισα να γράψω τα νεώτερα που έγιναν στη πολυκατοικία μας το 2017 σε άλλη σελίδα για να γελάσουμε παρέα.

 

 

 

 

Advertisements

Μερικά «δεν»

Δεν είναι ότι γερνάω και βλέπω τα πράγματα αλλιώς, είναι που δεν βλέπω τα πράγματα όπως μου τα σερβίρουν.

ΔΕΝ καταλαβαίνω γιατί γύρω μου όλοι μαλώνουν, τρώγονται με τα ρούχα τους, οι νύφες μεταξύ τους, πές μου τι έχουν να μοιράσουν? Μου είπες/σου είπα και γκάπ γκούπ χτυπάνε τις πόρτες. Μία φαρμακομύτα μου είπε ότι το στόχος είναι ο γιός μου, ο Μάρκος μου, γιατί λέει εθεάθει να έχει γκόμενα. «Που τον είδες, μωρή, στη Κορέα?» είπα να πώ στη μιά και να την αρπάξω απο το τσουλούφι. ΔΕΝ το έκανα.. Στο διάλο

Γαβγίζει ο σκύλος του γείτονα και ΔΕΝ πάει άλλο. «Πάρτον μέσα άνθρωπέ μου, μην τον αφήνεις στο μπαλκόνι, βαριέται το σκυλί». ΔΕΝ παίρνει απο λόγια, ο ιδιοκτήτης, το χαβά του. Συννενοηθήκαμε 3 ιδιοκτήτριες όποτε τον βλέπουμε να βγαίνει απο τη πολυκατοικία, βγάζει το σκύλο βόλτα συγκεκριμμένη ώρα το πρωϊ και το βράδυ, να του πετάμε ένα ωμό αυγό. Μερικά τον πετυχαίνουν, άλλα σκάνε είτε μπροστά του, είτε επάνω στα ρούχα του.. Σκυλιάζει αλλά ο σκύλος του γελάει. Βρίζει τις σκρόφες, πατόκορφα και ο κόσμος που τον βλέπει τον περνάει για τρελλό. Σάμπως ΔΕΝ είναι?

ΔΕΝ καταλαβαίνω πώς τα δίδυμα γεννήθηκαν 7μηνίτικες όπως μας είπαν ενώ μοιάζουν να είναι 9μηνίτικες. Η το ένα θα είναι ή το άλλο. Αν είναι 7μηνίτικες πάνε θερμοκοιτίδα, αν είναι γερές και 9μηνίτικες τις παίρνουμε σπίτι. Τελικά είναι 7μηνίτικες, είναι γερές και ΔΕΝ πάνε στη θερμοκοιτίδα.. Μάλλον βλάξ είμαι. Κάτι ΔΕΝ καταλαβαίνω, φαίνεται. «Τα έχεις μπερδέψει, μάνα» λέει ο Μάρκος και μου σερβίρει το ότι είναι γερές και 9μηνίτικες. Μετά έρχεται ο άλλος μου ο γιός και λέει ότι είναι 7μηνίτικες.  Ο γιατρός λέει ότι είναι γερές και να μας ζήσουν. Η φίλη μου η Τζένη, με έβαλε μπροστά να μου πεί να κυττάω τα 2 μωρουδάκια που ήρθαν απο τον θεό και να αφήσω τις ρουφιανιές.. Και εγώ τρώω τα νύχια μου.

Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί ο γιός μου είπε στη γυναίκα του «όμορφα τα κοριτσάκια ΣΟΥ, αντί για ΜΑΣ.. και μετά είπε ότι θα τα αγαπήσει σαν να είναι δικά του.  Του τσιγγάνου τα παιδιά να είναι, εγώ θα τα μεγαλώσω.. «Ελα εδώ Μάρκο, παιδί μου. Τα παιδιά είναι δικά σας. Τι είναι αυτό που ΔΕΝ καταλαβαίνεις»?

Γελάει που όλοι ΔΕΝ καταλαβαίνουμε αυτά που καταλαβαίνουμε. Θα φύγει την άλλη εβδομάδα για τη Κορέα..στην ησυχία του.. Σε ότι τον περιμένει εκεί. Εδώ ΔΕΝ κάνω πως ΔΕΝ καταλαβαίνω..Μιά χαρά το καταλαβαίνω. Αν ζώ, θα τον ξαναδώ του χρόνου.

Φυγή

Προβλέπονται θύελλες. Εκεί που ο ουρανός φαντάζει γαλάζιος, μαζεύει μαυρίλα απο τη μιά πλευρά. Αλλοίμονό σου αν δεν τη προσέξεις εγκαίρως, ώστε να τρέξεις να βρείς καταφύγιο.

Εχω τεράστιο πρόβλημα με το γιό μου.  Βασικά έχω πρόβλημα και με τους δύο μου γιούς, ο ένας έχει ψυχικό πρόβλημα και παίρνει χάπια. Τρώει σαν το γαϊδούρι και όλοι οι δείκτες της χοληστερίνης χτύπησαν κόκκινο. Ετσι παίρνει χάπια και για τη χοληστερίνη. Παίρνει ένα σακούλι φάρμακα, πιο πολλά απο εμένα. Και όλα αυτά γιατί μειώθηκε ή μάλλον εκμηδενίσθηκε το εισόδημά του. Και δεν μπορεί να βρεί άλλη δουλειά.

Τώρα αποκτώ πρόβλημα με το μεγάλο μου γιό που βλέπει το εισόδημά του να μειώνεται..λόγω κακών επαγγελματικών επιλογών. Κατηγορεί όλους τους άλλους, κυρίως τους γονείς και σύζυγό του, για τα πάντα, ούτε ο Φαραώ να ήταν και εμείς οι πληγές. Με κατηγορεί ότι τον μεγάλωσα στραβά. Κατηγορεί τη γυναίκα του ότι δεν του συμπαραστέκεται αρκετά. Μετά εκείνη έρχεται σε μένα και κλαίει. Ερχόταν σε μένα και έκλαιγε. Τώρα δεν έρχεται πιά, φεύγει. Ολο στους δρόμους βρίσκεται. Και εγώ φεύγω, με το τράμ, με το λεωφορείο, με το μετρό.

Εντάξει ίσως να μην ήμουνα καλή μάνα, όμως τώρα πέρασαν τα χρόνια. Τι νόημα έχει, ε; Δεν τα καταλαβαίνω τα παιδιά μου, μα τω Θεώ. Αν μέναμε εμείς άνεργοι, δεν κάναμε έτσι, όλοι βοηθούσαν, δεν αρρωσταίναμε ώστε τα λίγα που έμεναν να τα τρώνε οι τρελλίατροι, ούτε κατηγορούσαμε το παπού και τη γιαγιά, ή τις συζύγους μας γιατί δεν έτριψαν καλά το νεροχύτη. Ο εργαζόμενος κανονίζει τα επαγγελματικά του κι αν τον απολύσουν, κυττάει πως να επιβιώσει με τη βοήθεια των άλλων ανθρώπων. Κανείς δεν είναι μόνος. Αμα όμως κλωτσάς, Πέτρο μου, τους πάντες, ιδαίτερα τους γονείς σου ή τη γυναίκα σου που είναι με το μέρος σου, θύελλες θα θερίζεις. Η αχαριστεία πληρώνεται.

Είσαι και παιδί μου.

Τομ Τζόουνς

Εγινα λάτρης και οπαδός του Τόμ Τζόουνς εξαιτίας των παιδιών μου και των πάρτυ που πηγαίναμε. Ολες οι μαμάδες χορεύαμε με τη Ντιλάϊλα κυρίως αλλά και γιατί με τράβαγε ο Τζόουνς, τότε παλιά στα 70ς. Τα παιδιά ξεβιδωνόντουσαν στο ένα δωμάτιο και εμείς μετά το φαγητό και τα ποτά, σκοτωνόμασταν στο άλλο. Γνώμες υπήρχαν πολλές σχετικά με τον εν λόγω τραγουδιστή, ότι είναι λαϊκού υποστρώματος, λαϊκούρα τον έλεγαν οι Αγγλοι, σαχλό τον έλεγαν οι ροκάδες, εμένα μου άρεσε, τον εύρισκα σέξι. Ανδροπρεπή αλλά φανταχτερό με εκείνα τα φρου-φρού πουκάμισα με τους φραμπαλάδες μπροστά, ό,τι πιο έντονο το φορούσε, μαζί με αλυσίδες, σταυρούς, μπιχλιμπίδια δημιουργώντας για την εποχή του, τύπο. Μου άρεσε και σαν άνδρας, ήταν γεροδεμένος, καλλίφωνος, νέος όπως και όλες εμείς άλλωστε. Αλλο όμως ν’ ακούς το ίνδαλμά σου απο κασέτες ή το ραδιόφωνο και άλλο να το βλέπεις μπροστά σου σε φεστιβάλ, ζωντανό.

Είχα πάει Λονδίνο, στα μέσα του ’70 για δουλειά και φροντίσαμε να βγάλουμε εισιτήρια για μία παράσταση με τον Τομ Τζόουνς. Φυσικά δεν καθόμασταν, στα όρθια είμασταν 4 ώρες, όπου μου έμεινε αξέχαστη η όλη παράσταση. Στην σκηνή ήταν ακόμη πιο σέξι, έβγαινε απο μέσα του ο χορός, το μπρίο, το στυλάκι του με έκανε να δακρύζω και να τρελλαίνομαι. Ολες οι κοπέλλες και οι γυναίκες γύρω, ξεφωνίζαμε..λέγανε κάποιοι δημοσιογράφοι ότι του πετούσε το κοινό τις κυλότες και τα σουτιέν τους, εγώ δεν είδα τίποτα τέτοιο, μόνο παραλήρημα. Απο τις ωραιότερες εμπειρίες που είχα ποτέ μου.

Και πώς μου ήρθε η ανάμνηση; Στη Σαντορίνη είχαμε πάει χθές σε ένα μπαράκι όπου έπαιζε παλιά τραγούδια και ακούσαμε αυτό http://www.youtube.com/watch?v=eMO_cjV6P48&feature=fvwrel, είχαμε πιεί και λίγο παραπάνω, ο Β έκανε μία μικρή μίμηση Τομ Τζόουνς γιατί παλιά τραγούδαγε καλά και τον μιμείτο ακόμη καλύτερα, του μοιάζει κιόλας που είναι και οι δυό σαν αρκουδίτσες, το τζούκ μπόξ μόνο έλλειπε και η μόδα με τα παντελόνια καμπάνες που φοράγαμε. Και έτσι όμως απολαύσαμε..παρελθόν.

Περί ηθικής

Τη Δευτέρα που μας πέρασε κλήθηκα σαν μάρτυρας υπεράσπισης απο το Δικαστήριο. Η υπόθεση ήταν πολύ απλή, αφορούσε ένα τροχαίο ατύχημα χωρίς θύματα, μόνο τρακάρισμα και αντιδικία για τη πληρωμή των ασφαλίστρων.  Ενα φορτηγό που έτρεχε σαν τον άνεμο, παρέσυρε σταθμευμένο όχημα και το χτύπησε άσχημα, ευτυχώς χωρίς θύματα. Την ώρα του συμβάντος ήμουνα παρούσα γιατί μόλις είχα αγοράσει τσιγάρα στο διπλανό περίπτερο. Είδα τι συνέβει, τον οδηγό του φορτηγού (μεθυσμένος αλλοδαπός), τη σύγκρουση και κατόπιν μου πήρε τα στοιχεία μου η Τροχαία καθώς και η ιδιοκτήτρια του παρκαρισμένου αυτοκινήτου που το σήκωσε γερανός.  Πέρασε καιρός και τη περασμένη εβδομάδα μου τηλεφώνησε ένας δικηγόρος να ρωτήσει αν θα μπορούσα να πάω ως μάρτυρας στη δίκη. Δυστυχώς οι ασφαλιστικές εταιρείες δεν συμφώνησαν και έτσι χρειάστηκε και η συνεισφορά μου.

Πήγα στα Δικαστήρια πρωϊ-πρωϊ και έφαγα όλο το πρωΪνό μου. Διαπίστωσα πόσο μικρή είναι η γραμμή μεταξύ του ψεύδους και της αλήθειας, πόσο λεπτή είναι η διαφορά μεταξύ δικαιοσύνης και προσωπικού όφελους. Οι συνήγοροι έστριψαν την υπόθεση έτσι ώστε να γίνει στόχος η είσπραξη των ασφαλίστρων απο το θύμα, η αλήθεια για το τι πραγματικά συνέβει, δεν εισακούστηκε κάν.  Η παρωδία της δίκης έγινε ωστε το θύμα να εισπράξει τα 4000 χιλιάρικα που της κόστισε η επισκευή. Το γεγονός ότι ακόμη και τον οδηγό του φορτηγού άλλαξαν με κάποιον άλλο ελληνικώτατο, άλλαξαν την ώρα, το δρόμο και τη κατάθεσή μου..Εδώ μπαίνει άνετα το τραγούδι του Αντύπα «για τα λεφτά τα κάνεις όλα».. Και βέβαια ο δικαστής δεν κατάλαβε τίποτα απο το παραμύθι, απλά δικαίωσε τη παρκαρισμένη γυναίκα και μας ξαπέστειλε.

Και δεν μπορούσα να πώ «στοπ» δεν είδα αυτά τα συμβάντα, ο οδηγός ήταν ένας μεθυσμένος μαύρος, και δεν πλήρωσε 4000 χιλιάρικα αλλά 1000″ τα υπόλοιπα ψυχική οδύνη. Δεν τόλμησα να το πώ αυτό γιατί η γυναίκα αυτή ήταν γνωστή μου, προστατης οικογένειας, ο άνδρας της άνεργος, ο γιός διασωληνωμένος (νεφροπαθής), τα είχε ανάγκη τα λεφτά. Πήρα λοιπόν την ηθική και την ηθικολογία μου και την έφαγα.

Οι Γιέλτσιν των εκλογών

Σαν κοινωνία έχουμε φθάσει στο τέλος της. Το πολιτικό σύστημα, αυτό που χρόνια ολόκληρα θρέφαμε και μας έθρεφε, έφτασε στο τέλμα και έπεσε μέσα. Αδύνατον να ξαναβγεί απο μόνο του. Οχι μόνο δεν κάθεται ήσυχο ωστε να βουλιάξει με αξιοπρέπεια, αλλά παλεύει ουρλιάζοντας ώστε να βουλιάζει με ταχείς ρυθμούς. Μαζί του παίρνει όλους εμάς, που είτε το ψηφίζαμε και τα τρώγαμε μαζί του, είτε δεν το ψηφίζαμε και δεν συμμετείχαμε στο φαγοπότι. Η μπαλλα παίρνει τα ξερά και τα χλωρά. Μπήκαμε στο τέλμα και παραλύσαμε. Τίποτα δεν λειτουργεί. Μας λένε τα μνημόνια κάντε τούτο, κάντε εκείνο και ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να κάνουμε τίποτα παρά να παρακολουθούμε τη πηχτή λάσπη που μας περικυκλώνει, αέναα αναρωτιόμαστε πώς βρεθήκαμε εδώ. Κλαίγοντας και σπαράζοντας. Αυτοκριτικάροντας και μαστιγώνοντας τον εαυτό μας, τους πολιτικούς μας, τον μπάρμπα Μυτούση που πάντα μας καθησύχαζε. Πενθούμε.  Το τέλος της εποχής.

Πρίν απο πολλά χρόνια είχαμε πάει με τον Β ένα ταξίδι στη Μόσχα με πρακτορείο. Μας είχαν γυρίσει σε όλα τα αξιολογα μνημεία, είχαμε περπατήσει όλες τις πλατείες, ακολουθήσαμε τα χνάρια του Ιβάν του Τρομερού, των Τσάρων αγκαζέ με τη Μεγάλη Αικατερίνη για να καταλήξουμε σε ένα απλό καφέ, όπου ήπιαμε βέβαια τσάϊ οι κυρίες και σε νεροπότηρα βότκα οι συνοδοί μας. Κάποιος απο τη παρέα μιλούσε ρωσικά και έπιασε τη κουβέντα με έναν άλλο θαμώνα. Ρώσο. Μας είχε πεί τότε ότι η αλλαγή απο τη κομμουνιστική ΕΣΣΔ σε Ρωσία έγινε γιατί το σύστημα έφτασε σε αδιέξοδο, δεν πήγαινε άλλο. Ετσι όταν ήρθε η αλλαγή, μιά αλλαγή που ήδη είχε εμποτίσει το υπάρχον πολιτικό καθεστώς και το είχε ρίξει στο τέλμα που έλεγα πιο πάνω, έσκασε βόμβα σαν τσεκουριά. Η τσεκουριά έφερε αναταραχή παντού τα πάνω-κάτω ήρθαν, όμως τελικα η χώρα βγήκε απο το τέλμα. Ηθελαν και βγήκαν, είχαν μάθει να το παλεύουν, να μη το βάζουν κάτω. Να μη περιμένουν ούτε απο τον Θεό τίποτα. Στη πορεία όμως ώσπου να βγούν έπεσε όλος ο κρατικός μηχανισμός, καταστράφηκε η οικονομία τους όπως την είχαν συνηθίσει, ψόφισαν της πείνας, όσοι μπόρεσαν έφυγαν, οι άλλοι..υπέφεραν. Για χρόνια. Ωσπου η ίδια η χώρα να ορθοποδήσει στηριζόμενη στα δικά της πόδια.

Μία μέρα πρίν τις εκλογές, γράφω τις σκέψεις μου. Δεν έχει νόημα «να τους θάψουμε τους βαγγελάκηδες και τους αντωνάκηδες»  γιατί αντιπροσώπευσαν αυτό που μας μπατίρησε. Οι φωτιές που ανάψαμε για να κάψουμε τις μάγισσες δεν λύνουν το πρόβλημα εξάρθρωσης της μαγείας. Οποιος και να επικρατήσει, είτε μόνος του είτε σε συνδυασμό με άλλους θα είναι ενας ακόμη μάγος. Που θα κάνει τα ίδια μαγικά που έμαθε να κάνει. Τώρα θα κλαίγεται και θα επικαλείται τα πνεύματα να τον σώσουν (και εμάς μαζί) αύριο θα παρασκευάσει τα ίδια μαντζούνια. Ολοι οι πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων της Ελλάδα αν εκλεγούν θα κάνουν ακριβώς τα ίδια, γιατί αυτά έμαθαν, γιατί αυτά ξέρουν, γιατί αυτά περιμένουμε ΕΜΕΙΣ απο αυτούς.

Το τέλμα δεν έχει πάτο, όλους τους/μας χωράει. Οταν μας καταπιεί, ίσως κάποιοι να προλάβουν να πούν ΣΤΟΠ. Ν’ αρπαχθούν απο ότι βρεθεί μπροστά τους και να τραβηχθούν έξω..σε οποια χάλια, με όποιες απώλειες. Δεν έχει βέβαια η Ψωροκώσταινα τους όρχεις της Ρωσίας, ούτε τον ορυκτό της πλούτο. Μόνο πολλούς Γιέλτσιν έχουμε..με το τσουβάλι. Ενας σε κάθε κόμμα. Ο κάθε Γέλτσιν που είναι και αρχηγός κόμματος, κυττάει πώς να φάει τον δίπλα Γιέλτσιν, να κάτσει σε πολυθρόνα Λουί Κένζ, αντί για εκείνη του καφενείου. Το όνειρό του η πολυθρόνα Queen Anne. Μέσα στο τέλμα τα υφάσματα των πολυτελών πολυθρόνων μαζί με τα ξύλα, σαπίζουν. Μαζί με όλους μας.

Η Αλλαγή έρχεται μακριά απο όλους αυτούς τους Γιέλτσιν. Η αλλαγή έρχεται επειδή ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ.

Καλή ψήφο

Είμαι ακόμη εδώ

και σκέφτομαι. Τα πάντα και για τα πάντα. Αναρωτιέμαι για πολλά. Αλλά και για τα λίγα. Ο γιός μου δεν θα πάει στο Ντουμπάι, δεν τους άρεσε τελικά, δεν του έστειλαν σύμβαση, δεν τα βρήκαν. Στενοχωριέμαι που πάλι δεν θα έχει δουλειά, παρόλλο που προσπάθησε. Ομως πρός τι οι χαρές και τα πανηγύρια πρίν προσληφθεί; Μέχρι τη περιπτερού είχαν φθάσει τα νέα για το Ντουμπάϊ, που είναι 3 τετράγωνα μακριά. Τώρα που δεν θα πάει, απογοήτευση για όλους, τους άλλους. Και εμείς οι δυό στενοχωρηθήκαμε που θα μας έφευγε γιατί μας στηρίζει πολύ και τα παιδιά του στενοχωρέθηκαν γιατί δεν θέλανε να φύγουν απο τη χώρα, μόνο η Α πέταγε απο τη χαρά της «να φύγω μακριά να ησυχάσω απο το καθημερινό ποδήλατο», υπονοώντας μάλλον ότι εδώ της έχουμε κάνει τη ζωή αφόρητη. Να πρόσεχε να μη μου έμπαινε στο σπιτικό μου σώγαμπρη τότε. Ούτε να μου έκανε δουλειές σφουγγαρίζοντας και ψαχουλεύοντας τα συρτάρια μου «για να με καλοπιάσει». Παλιά μας είχε φάει τ’αυτιά για το χωριό της, πόσο εκείνο της άρεσε ενώ η Αθήνα είναι γεμάτη βλάχους, πόσο εκείνο είναι το τέλειο, το καλύτερο, το πλουσιώτερο..οπότε της λέω μιά φορά σ’ ενα τραπέζι έξω, «ας έμενες λοιπόν εκεί και να μην ερχόσουν Αθήνα να πάρεις το παιδί μου, να παντρευόσουνα κανένα συχωριανό σου, να μας άφηνες στην ησυχία μας»και έγινε το σώσε σε εκείνο το γεύμα, γιατί οι μισοί ξεράθηκαν στα γέλια και οι άλλοι μισοί στα κλάμματα. Και μετά με είπανε σκατόγρια.
Δεν θα φύγει λοιπόν ο κανακάρης για μόνιμα, μόνο 5 μέρες πήγε για τη συνέντευξη και για βόλτες και μαζί με την απόρριψη μας έφερε απο ένα ράσο που φοράνε οι γυναίκες εκεί, μία «αμπάγια». Μόνο για ντόμινο της Αποκριές κάνει, τη φτιάχνω τώρα, της περνάω φραμπαλάδες, λέω φέτος να ντυθώ Κοκκινοσκουφίτσα της χαράς και της καλοπέρασης και το Β θα τον ντύσω Λύκο της κρίσης..Μας έχουν καλέσει απο τώρα κάτι φίλοι για πάρτυ ενηλίκων με θέμα, «πώς να ξεφύγεται απο τη κρίση», ελπίζω ο λύκος να αργήσει να με πιάσει ή να παρασυρθεί και να κυνηγησει άλλες, γέρασα και μυαλό δεν έβαλα. Εφερε και στο μπαμπά του μία γκελεμπία και χουρμάδες. Πρώτη φορά βλέπω τέτοιους χουρμάδες, είναι σε ολόκληρο κλαδί επάνω, απαλοί και μαλακιοί. Τους φάγαμε αυτούς.
Το πρόβλημα παραμένει. Ο γιός μου δεν έχει δουλειά, έχει όμως ανάγκες. Τρώμε όλοι μαζί, κάτι είναι κι αυτό. Ψάχνει να κάνει κάτι. Κάτι που να έχει σχέση με το αντικείμενό του, τίποτ’ άλλο. Αραγε έχει τη πολυτέλεια να διαλέγει; Ο χρόνος θα δείξει.
Ανέλαβα διαχειρίστρια ξανά. Χάρηκα γιατί μ’ αρέσει η απασχόληση με τα κοινά. Το πρώτο πράγμα που έκανα είναι να πάω επάνω και να απαγορεύσω στο τσογλάνι του 6ου να κατεβάζει το σκύλο στο κήπο για να λερώσει και να τα αφήνει τα κακά εκεί. Θα φάει 3 προειδοποιήσεις, μετά θα έρθει το μπουγέλο – το έχουμε ξανακάνει, αυτός δεν το ξέρει, θα το μάθει που θα μας πάει. Κανείς δε θα του πεί τίποτα..περιμένουν όλοι το μπουγέλο.Αλλαξα και τις συχνότητες στα τηλεκοντρόλ του γκαράζ, μετά απο γενική συνέλευση εννοείται. Ετσι ώστε οι 3 κακοπληρωτές αν θέλουν να μπορούν να βγάζουν τα αυτοκίνητά τους απο τα υπόγεια θα χρειαστεί να εξοφλήσουν τα χρέη τους και να λάβουν το νέο τηλεκοντρόλ. Με βρίσανε, φωνάξανε ότι είναι παράνομο, ότι θα μου φέρουν την Αστυνομία, το Στρατό, την Αεροπορία, το μπόγια, να φέρουν ότι θέλουν, μαζί με τα λεφτά που χρωστάνε, τα παλιόσκυλα, οι τζαμπατζήδες.
Είμαι ακόμη εδώ. Αφουγκράζομαι τις μπαρουφολογίες των πολιτικών μας και την αδιαλαξία του λαού. Κατεβασμένα μούτρα, έλλειψη ενδιαφέροντος, γκρίνια για τα λεφτά που δεν έχουν. Δεν προχωράτε έτσι, χρειάζεται να βγάλετε το βρακί σας και να το φορέσετε αλλιώς.