Κατεργαριές

Σήμερα το πρωϊ , με χιλια ζόρια, με πήγε με το αυτοκίνητο η νύφη μου στη τράπεζα. Με το Π πήγα και περπάτησα για να κάνω κάποιες δουλειές. Σήκωσα μεγάλο μέρος απο τις οικονομίες μας απο το κοινό λογαριασμό που έχω με τον Β και τις κατέθεσα στο δικό μου λογαριασμό.Επίσης ήρθε και ο κλειδαράς και άλλαξε τον αφαλό της κλειδαριάς. Τρία κλειδιά έδωσε. Και όλα αυτά προληπτικά. Για τον Β.

Γιατί μάζεψε μία βαλίτσα ρούχα και εσώρουχα ο μπάρμπας και τη κοπάνησε τη περασμένη Κυριακή, πρός άγνωστη κατεύθυνση.. είπε. Παλι ξεμυαλίστηκε με καμμιά γκομενίτσα, λέω. Φαινόταν το πράγμα. Απο τις απειλές  και τα φανταστικά ξυλοφορτώματα που θα μου έρριχνε..αν του πήγαινα κόντρα. Χέστηκα απο το φόβο μου μπάρμπα, κάθε 5 λεπτά μου αλλάζουνε τις πάνες. Τόχουμε ξαναδεί το έργο. Και επειδή τη πέφτει στις οικονομίες μας μόλις φάνε τη σύνταξή του – το χουμε δεί άλλες 5 φορές αυτό – θα θελήσει να βάλει οπωσδήποτε χέρι στα έτοιμα. Μόνο που στο λογαριασμό άφησα 150 ευρώ. Εδώ σε θέλω γαμίκουλα. Θα αστράψει και θα βροντήξει..αλλά στο τέλος στα γόνατα θα πέσει. Η γκόμενα θα τον αφήσει (σιγά να μη τον θρέφει κιόλας) και με την ουρά στα σκέλια θα επιστρέψει. Θα κάνει και τον καλό. Ως τότε όμως, θα έχουμε ησυχία. Δεν ξέρω πόσο καιρό θα χρειαστεί μέχρι να του τελειώσουν τα λεφτά..και ο έρωτας. Και μη θαρρείς αναγνώστρια ότι οι γέροι δεν αισθάνονται. Αντίστοιχα όπως οι 20χρονοι, φλέγονται απο πόθο. Μερικοί λειτουργούν ακόμη σεξουαλικά. Αλλοι όχι τόσο καλά. Αλλοι πάλι καθόλου. Ετσι ο έρωτας γίνεται πλατωνική αγάπη. Ο Β λειτουργεί ακόμη. Οχι όπως ήταν παλιά..αλλά λειτουργεί. Ετσι άνετα απλώνει και τα χέρια του. Και βρίσκει πάντα γυναίκες να τον θέλουν παρά την ηλικία του. Επίσης μη θαρρείς ότι επειδή είναι γέρος και ρυτιδωμένος, δεν τον θέλει κανείς. Ολο και κάποια θα βρεθεί που και εκείνη να είναι λίγο …μελωμένη .

Είπα και πιο πάνω ότι θα έχουμε ησυχία. Ηρθε η συμπεθέρα απο το νησί να μου κάνει παρέα. Κοιμόμαστε μαζί και κάθε βράδυ γελάμε μέχρι δακρύων. Παίζουμε χαρτιά, βλέπουμε παλιές ταινίες και μιλάμε. Φυσικά της έδωσα κλειδί. Ολοι θα πάρουν απο ένα, εκτός απο τον Β, εννοείτε.  Τα παιδιά είναι σε διακοπές. Το ίδιο και τα εγγόνια. Η ακτινογραφία έδειξε ότι το πόδι μου κόλλησε, πάω πολύ καλά.Οταν θα γυρίσει ο Β – τουλάχιστον μετά απο ένα δίμηνο, ελπίζω – θα μπορώ να περπατάω με μπαστούνι και ίσως πηγαίνουμε καμμιά βόλτα.

Α! Ξέρω και τη γυναίκα που του πήρε τα μυαλά. Είναι γειτόνισσα, 6Οάρα χήρα αλλά καλοστεκούμενη. Πρίν 4 μήνες μετακόμισε απέναντι. Με 2 συντάξεις μιά χαρά θα περάσουν. Δεν πιστεύω να ζητήσει διαζύγιο, γιατί το ξυλοφόρτωμα δεν θα το γλυτώσει. Θα τον καταχερίσουν οι γιοί του. Χαχα!

Αρα, με το Β έξω απο τη πόρτα..είμαι μια χαρά. Αποτοξίνωση λέγεται αυτό.

Λαβωμένο λιοντάρι

Μου λετε συνέχεια τι να κάνω, τι να έκανα, τι θα έπρεπε να κάνω. Στην ηλικία μου, τι όφειλα να κάνω.  Προσπαθείτε να με φέρετε στο φιλότιμο λόγω ηλικίας, «στην ηλικία σου μητέρα, δεν θα έπρεπε να τρέχετε αλόγιστα εδώ και εκεί», «στην ηλικία σας μητέρα έπρεπε να προσέχατε περισσότερο», «αν ήμουν ήμουν στη θέση σου μαμά δεν θα έβαζα τον εαυτό μου σε κίνδυνο», «βρε μητέρα, όλο προβλήματα φορτώνεσθε με τον μπαμπά»..

Εντάξει έπεσα και έσπασα το πόδι μου. Με χειρούργησε ο αδελφός του Β, ναί γέρος είναι, άνω των 65 ετών ο Θ. – ακόμη όμως χειρουργεί στον ιδιωτικό κλάδο. Το ΕΣΥ τον έβγαλε νωρίς έξω..εξαιτίας της πολιτικής του τοποθέτησης και κράτησε τον Κ, στη θέση του που δεν χειρουργούσε εδώ και χρόνια (τα κάνανε όλα οι βοηθοί-αυτός «τις δάφνες» έπαιρνε) αλλά ήταν γνωστός συνδικαλιστής… Ευτυχώς η ιδιωτική κλινική προσέλαβε τον Θ.,  δεν βρίσκουν τη τεράστια πείρα του καλή  για τη ναφθαλίνη, αντίθετα τον έχουν όπα-όπα και διδάσκει κιόλας φοιτητές. Πικρία για το Κράτος τους, μας, σας..αυτό που σας κληρονομούμε. Δεν θα μάθετε απο τα λάθη μας. Σας μεγαλώσαμε έτσι ώστε να βαδίσετε στα χνάρια μας.

Τα κατάφερα και ήρθα στο σπίτι της νύφης μου με το Π. Εκανα 20 λεπτά αλλά το πέτυχα. Τώρα έχω 2 ώρες μπροστά μου να γράψω. Μου λείψατε. Μου έλειψε η ανωνυμία της γνώμης. Μου έλειψες, Ισιδώρα με τις ηδονές σου. Μακάρι κάποτε να τις γευτείς, ξανά. Με αυτόν ή με κάποιον άλλον. Αν στερέψει αυτή η πηγή, πήγαινε στην επόμενη. Για να πιής μόνο, όχι για να κατασκηνώσεις πλάϊ της.  Στα έχω πεί και απο το τηλέφωνο. Στα λέω και εδώ, πάλι. Μήπως και ξεφύγεις.

Ετσι λοιπόν οι συγγενείς και τα παιδιά μου συνεχως μου λένε τι έπρεπε να κάνω, να μην κάνω, να έκανα, να μην έκανα, προκειμένου να μην έσπαγα το μηριαίο. Ισως να είναι απο ενδιαφέρον για μένα, για να μη πονάω. Πίστευα. Και μετά άκουσα μία συζήτηση λαθραία, μιλούσε η Α με μία φίλη της και είχα σηκώσει το ακουστικό για να πάρω τηλέφωνο και μπέρδεψε η γραμμή. Μπορεί και να κρυφάκουγα. Δώσε μου και αυτή τη πιθανότητα. Η συνυφάδα μου έλεγε το πόνο της στη φιλενάδα, ότι εξαιτίας της «κωλόγριας που δεν λέει να πεθάνει» πάλι θα χάσουμε τις διακοπές μας. Εντάξει έχει δίκιο, κανείς δεν πήγε διακοπές εξαιτίας της τούμπας που έφαγα. Και δεν λέω να πεθάνω, αντίθετα η Α, καραφλιάζει, έχει τριχόπτωση, πασαλίβεται με αλοιφές, καταπίνει χάπια, αραιώνουν τα μαλλιά της μπροστά και έχουν γκριζάρει, πρέπει να τα βάψεις μπέμπα. Δεν θέλει, αντίθετα κατακεραυνώνει αυτές που τα βάφουν, όλες εμάς δηλαδή. Και εγώ τα βάφω καστανά, ερχεται η κομμώτρια σπίτι. Σκάβεις το λάκκο μου και όλο γλιστράς και πέφτεις μέσα. Θέλεις μάλλον τα έπιπλά μου, γιατί το σπίτι που μένω είναι του Πέτρου. Λεφτά δε έχω, πέρα απο τη σύνταξη, ούτε μπιζού. Αρα είναι τα καρεκλοπόδαρα και οι λουστραρισμένες σανίδες..

Δεν μετανοιώνω που σε τρέχω..ας μην έδιωχνες τη νοσοκόμα που προσέλαβε ο Πέτρος για μένα. Την πρόσβαλλες άσχημα, της είπες «τι ξέρεις εσύ, μωρή» και έφυγε θυμωμένη.. Τι μουρμουράς λοιπόν;

Τώρα είμαι σαν το λαβωμένο λιοντάρι που βρυχάται. Οταν θα γίνω καλά, έστω και με μπαστούνι θα ξαμολυθώ στο κυνήγι ξανά.. και ξανά..και ξανά.. ώσπου έτσι να με βρεί το τέλος. Οποτε. Μακριά απο την οικογενειακή ποταπότητα. Στις σαβάνες που ζούν τα λιοντάρια.

Επεισοδιακή γιορτή

Το να έχουμε γιορτή στο σπιτικό μας, να μαζευτεί το σόϊ και να μη τσακωθούμε..είναι θαύμα..Πάντα γίνεται κάτι και αρπαζόμαστε. Γιατί φέτος η γιορτή μου να αποτελέσει εξαίρεση;

Επεφτε Παρασκευή η γιορτή..και ποιός δεν ήρθε. Ηρθαν συγγενείς, ήρθαν φίλοι, ήρθε και ο αδελφός μου απο τη Λάρισα που μένει..Με τη γυναίκα του βεβαίως αλλά χωρίς τους γιούς του : ο ένας έχει μπαρκάρει σε φορτηγό, ο άλλος κάνει το στρατιωτικό του..στο Ναυτικό = λίγη δουλειά, πολλές δεξιώσεις.. Μου κακοφάνηκε που τον είδα..ήθελα να περάσουμε ήσυχα τη γιορτή μου, χωρίς παρατράγουδα. Οταν είμασταν μικρά μαλώναμε, ενοχλούσε την αδελφή μου – της έλεγε ότι τόσο όμορφη που είναι κανέναν τυχάρπαστο θα πάρει και εκείνη ξεσπούσε σε μένα δέρνοντάς με, ενοχλούσε τη μαμά μας γιατί φερόταν άσχημα και εκείνη τον έδερνε, ενοχλούσε εμένα, με πρόδιδε όταν έβγαινα ραντεβουδάκι με τον Β..μόνο τον μπαμπά φοβόταν και τη ζώνη του.  Δεν τον έδερνε αρκετά ο πατέρας, κι άλλες έπρεπε να φάει για να μάθει να το βουλώνει και να μη φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν.

Μου χάλασε τη γιορτή μου ο γάϊδαρος. έφαγε τα γλυκά και τα διάφορα που είχα ετοιμάσει, ήπιε και λίγο παραπάνω και άρχισε να λέει βλακείες. Τις αποψεις του για το ΔΝΤ, (σκασίλα μας – ο καθένας έχει και απο μία άποψη πλέον) αλλά και να επιτίθεται σε όποιον του αντιμίλαγε. Την αρχή την έκανε στον εγγονό μου που όταν τον ρώτησε τη γνώμη του (14 ετών είναι ο μικρός) και του είπε ότι » δεν ενδιαφέρομαι για πολιτικά, είμαι μικρός», έβρισε ο βλάκας το παιδί και απο πάνω, το τι το  είπε, απο τσογλάνι μέχρι Τουρκόσπορο..!!! Το παιδάκι μας! Παγωμένοι άκουγαν οι γονείς του παιδιού μόνο η Φοφώ σηκώθηκε και του έβαλε τις φωνές «είσαι μεθυσμένος και δεν ξέρεις τι λές» και κάπως μαζεύτηκε..και μετά τσακώθηκε με τον άνδρα μου..προδότη τον είπε, φασίστα!!, βλάκα-ηλίθιο, κλπ, φούσκωνε ο Β, ξαναφούσκωνε..φοβήθηκα μη του έρθει κι άλλο εγκεφαλικό, κρατούσα ένα ποτήρι κρύο νερό και Φλάααατςςςς! το πετάω στη μούρη του αδελφού μου μπάς και συνέλθει. Και έμεινε ξερός. Αφωνος σαν τη συναγρίδα. Και κανείς δεν γέλασε γιατί κατάλαβαν ότι το κατάβρεγμα ήταν πράξη σωτηρίας.

Σηκώθηκε μετά, πήγε στο μπάνιο και σφούγγισε το πρόσωπό του και τα ρούχα του. Γύρισε πίσω ήρεμος και κλαμμένος. Ζήτησε συγνώμη απο όλους, τον εγγονό μου που τον είπε Τουρκόσπορο και τον άνδρα μου..και απο μένα φυσικά. Μετά ανοιξε τη πόρτα και βγήκε.  Δεν πήγε στο ξενοδοχείο του, κάθισε στον κήπο της πολυκατοικίας και αναλογιζόταν..

Μια χαρά καθότανε στη Λάρισσα, τι το ήθελε;

Ντομάτες

Πήγαμε σήμερα το πρωϊ να σεργιανίσουμε σε μία νέα λαϊκή, πιο μακριά απο το σπίτι μας που ήταν λέει και βιολογική. Μετά τη κανονική υπήρχε ένα κενό και η βιολογική. Εχω μία υποψία για τη καλλιέργεια γεωργικών προϊόντων στην Ελλάδα, ότι τα ποτίζουν με νερά απο βρωμερά ρέματα, ότι τα χωρίς λιπάσματα χώματα έρχονται απο τις χωματερές..είναι και πιο ακριβά.

Δεν πρόλαβ; α όμως να φθάσουμε στη βιολογική λαϊκή γιατί τσακώθηκα στην κανονική με έναν εξυπνάκια που πούλαγε ντομάτες ως βιολογικές. «Γιατί δεν πάς στην αντίστοιχη λαϊκή τη πραμάτειά σου» τον ρωτάει ο β..»ασε μπάρμπα, αυτοί δεν είναι εντάξει, εγώ ξέρω τι σπόρο βάζω και με τι νερό τις ποτίζω» κουβέντα στη κουβέντα αρπάχτηκαν..ενόσω του λόγου μου ψαχούλευε..τις ντομάτες..Μάϊος μήνας και ήταν μεγάλες σαν του Αυγούστου!! Ποσο ακόμη θα μεγαλώσουν το καλοκαίρι, πεπόνια θα γίνουν ;  Του το λέω. Με στέλνει..γιατί δεν ξέρω λέει να τρώω..υγιεινά!!! Μου ήρθε να του πετάξω μία ντομάτα στη μούρη να δώ, θα κάνει γκέλ επάνω του ή θα τον περιλούσει με τοματόζουμο..αντ’ αυτού αγόρασα 2 κομμάτια, 2 ντομάτες..και προχωρήσαμε να μην τον βλέπουμε..

πήγαμε και στη βιολογική..πηραμε και απο εκεί, όχι ντομάτες δεν είχαν…πήραμε κεράσια, πατάτες, φασόλια χόρτα και αρκετό αρακά..βγηκε ο πρώτος.. φάγαμε το ένα κιλό στο δρόμο..γλυκός και τρυφερός..τον υπόλοιπο θα τον κάνω αύριο με ρίγανη..

Για μεσημέρι, ετοιμάσαμε 1 μεγάλη χωριάτικη σαλάτα με ψωμί. Βάλαμε και τις «τύπου βιολογικές » ντομάτες μέσα..Κάναμε τις παπάρες μας, ήπιαμε και λίγο κρασάκι..και κάτσαμε να συλλογιστούμε..τι χαρτόνι για ντομάτα φαγαμε.. !

Μάιο μήνα θέλετε και ντομάτες..και τις θέλετε και το Δεκέμβριο..και γκρινιάζετε που κοστιζουν ο κούκκος αηδόνι.. Α! βρε Ελληνα! Τα θέλει ο κωλ…ς και τα παθαίνεις!

Αν ξαναζούσα τη ζωή μου..

«Την επόμενη φορά

θα τολμούσα να κάνω περισσότερα λάθη.
Θα χαλάρωνα, θα γυμναζόμουν,
θα ήμουν πιο ανόητη από όσο ήμουν μέχρι τώρα.
Θα έπαιρνα λιγότερα πράγματα στα σοβαρά.
Θα διακινδύνευα περισσότερο.
Θα ταξίδευα περισσότερο.
Θα ανέβαινα σε περισσότερα βουνά
και θα κολυμπούσα σε περισσότερα ποτάμια.
Θα έτρωγα περισσότερα παγωτά και λιγότερα φασόλια.
Θα είχα ίσως περισσότερα πραγματικά προβλήματα
αλλά λιγότερα φανταστικά.

Βλέπεις, είμαι ένας από αυτούς τους ανθρώπους
που ζουν συνετά και λογικά κάθε ώρα της ημέρας, κάθε μέρα.
Ω, είχα και τις καλές μου στιγμές
και αν έπρεπε να το ξανακάνω θα ήθελα να έχω ακόμα περισσότερες.
Στην πραγματικότητα θα προσπαθούσα να έχω μόνον καλές στιγμές.
Απλά στιγμές τη μία μετά την άλλη,
αντί για μια ζωή με τόσα χρόνια μπροστά από την κάθε μέρα.
Είμαι ένας από αυτούς τους ανθρώπους
που δεν πάνε πουθενά
χωρίς να έχω μαζί μου
το θερμόμετρο, τη θερμοφόρα, το αδιάβροχο, το αλεξίπτωτο.
Αν έπρεπε να το ξανακάνω,
θα ταξίδευα με λιγότερες αποσκευές.

Αν μπορούσα να ξαναζήσω τη ζωή μου,
θα ξεκίναγα ξυπόλυτη, νωρίς την άνοιξη
και θα έμενα έτσι μέχρι το φθινόπωρο.
Θα πήγαινα σε περισσότερους χορούς.
Θα πήγαινα σε περισσότερα λούνα παρκ.
Θα μάζευα περισσότερες μαργαρίτες. »

Ναντίν Στέρ, 85 ετών
Λούισβιλ, Κεντάκι

ΚΑΤΗΓΟΡΩ

Ακούω, βλέπω , σκέφτομαι.  Συμπεραίνω. Δεν είναι τα συμπεράσματα όλα καλά. Με την έννοια της προσαρμογής.

Τα μέτρα δύσκολα, θα στενάξουμε σύσσωμοι. Θα χαθούν δουλειές, θα χάσουμε λεφτά, θα αυξηθεί η εγκληματικότητα.. ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΙΣ ΚΛΩΤΣΙΕΣ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ να  ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ

Μέσα σε όλο αυτό το πανδαιμόνιο, μιά καραβιά τουρίστες στραβώθηκε και έπιασε Πειραιά. Μέσα στο χαμό που γίνεται..κάποιοι τρελλάθηκαν..και θέλησαν να μας επισκεφθούν και «άκουσον άκουσον» να μας τα ακουμπήσουν. Και οι λεβέντες του ΠΑΜΕ τους διώξανε!

Είμαι μοδίστρα χρόνια. Κάλους έχουν τα χέρια απο τις βελόνες και αργότερα απο τις αναθυμιάσεις έπαθα καρδιακό νόσημα ..γιατί δούλευα κάποια στιγμή σε υφάσματα. Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πίστευα στο ΚΚΕ..άλλοτε με φόβο, (παλιές τρομοκρατημένες στιγμές) άλλοτε φανερά..  

Τώρα καλείτε η Ελλάδα να κάνει θυσίες. Και εσύ  ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ, αντί 1 φορά στη ζωή σου να το βουλώσεις και να κυττάξεις το καλό του ΤΟΠΟΥ μας, το καλό της ΠΑΤΡΙΔΑΣ μας, εμποδίζεις τα λίγα ευρώπουλα που θα άφηναν οι τουρίστες στα εστιατόρια, της Αθήνας, τα μαγαζιά λαϊκής τέχνης στη Πλάκα.

ΣΥΝΕΛΦΕ και κύττα μπροστά, όχι πίσω. Τα έξω απο το ΝΑΤΟ και απο την ΕΕ, χωρίς ΔΝΤ,  ΔΕΝ ΣΤΕΚΟΥΝ. Ούτε και εσύ στέκεις πιά..πάλιωσες, έμεινες κολλημένη στην ΕΣΣΔ μια χώρα που καρατόμησε το πολίτευμά της. Ξέχασες ότι ο Μάρξ είχε γεμάτο στομάχι, γι’ αυτό και κατέβαζε ιδέες. Ο πεινασμένος δεν  προλαβαίνει να σκέφτεται, δουλεύει για να φάει. Και εσύ βάζεις μπανανόφλουδα στο λιμάνι μας.. Οχι μόνο για το πλοίο..αλλά για το πότε έγινε αυτό..Αντί να σκύψεις μαζί με τους άλλους και να δεχθείς τις λέξεις «ΟΜΟΝΟΙΑ-ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ-ΜΕΡΙΜΝΑ πρός την εργατιά (που αν φύγουν και οι τουρίστες..θα δείς κάτι πείνες). Το χαβά σου !

Μπήκαμε στην ΕΕ επί Καραμανλή (καλώς ή κακώς , το αποτέλεσμα μετράει ΕΔΩ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ) και για πολλά χρόνια ήταν μιά χαρά όλα.. Ενα ατέλειωτο πάρτυ..που το μοιραστήκαμε απλόχερα με τις ορδές των μεταναστών που μας φτιάξανε με τα χεράκια τους τις Ολυμπιακές υποδομές ..δεν είμαστε κακοί άνθρωποι, ψιλομαλάκες ναί..κακοί όμως όχι. Αλλοι προσπάθησαν να μας κάνουν Ευρώπη. Μας έδωσαν δις για να έχουμε δρόμους, υποδομές, ανάπτυξη..Και εμείς αντί να στρώσουμε τα κωλομέρια μας όπως οι άλλοι λαοί στη δουλειά, το παίξαμε ΒΑΛΚΑΝΙΑ. Τα πήραμε και φύγαμε..πάνω στις τζιπούρες μας, στα 4Χ4, τα Χαμερ ΄που τα τελευταια χρόνια όργωναν τη ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ.

Ξύπνα κοπέλλα μου και προσαρμόσου στη κατάσταση, Εχουμε ΕΚΤΑΚΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.  Αν συνεχίσεις να λές βλακείες και να καθοδηγείς τους ανθρώπους σε αντιστάσεις, ετοιμάσου μετά να τους αγοράσεις εσύ η ίδια το ψωμάκι τους, μιά που θα απολυθούν. Και όχι..δεν τους απέλυσε το κράτος..ο καπιταλισμός..η μαλακία  μέχρι εσχάτων συνετέλεσε. 

Πάνε αυτά τα μαραφέτια περί κομμουνισμού και ιδεολογιών, ή ίδια ΕΣΣΔ μπατίρησε το 1989 και ο κόσμος έφυγε για πλούσιες χώρες να ξεσκατώνει γριές.  Αν μείνεις στις απόψεις εναντίον της ΠΑΤΡΙΔΑΣ μας, θα γίνεις γραφική, σαν το παπαδαριό που έχει μείνει στο Μεσαίωνα. Για το Μουσείο. Για το Μαυσωλείο.

Κατάλογος

Δεν γράφω γιατί δεν έχω χρόνο για γράψιμο. Ο Υπολογιστής είναι μονίμως κατηλειμμένος και δεν θέλω να τον πλησιάζω για να μη καρφωθώ. Εναλλάξ παίζουν/γράφουν ο άντρας μου και ο εγγονός μου, μία φορά είπα να καθίσω και εγώ και κάθισαν σαν τις Μοίρες απο πάνω μου να «μου δείξουν» το Ιντερνέτ!!! Η πώς να διαβάζω εφημερίδα on line!!! Η άγνοια έχει και τα καλά της. Τους άφησα να μου δείξουν τα καλούδια κάνοντας και χονδροειδή λάθη. Μετά βέβαια δεν ξαναπλησίασα το πληκτρολόγιο, ούτε μέσα στις μαύρες νύχτες. Σήμερα που γράφω εγινε γιατί είναι όλοι φευγάτοι. Τους έστειλα εκδρομή και με τη πρόφαση ότι θα τους μαγειρέψω κατι ιδιαίτερο (που θα το κάνω βέβαια), βρήκα τρόπο να καθίσω και να γράψω.

Λοιπόν γράφω ότι δεν υπάρχει ουδέν νεώτερον απο το ανατολικό μέτωπο. Γιατί σχετικά με την Αθήνα, είμαστε ανατολικά! Μπάνια έκανα ελάχιστα, μόνο 4 γιατί ήταν κρύα η θάλασσα και φύσσαγε. Ροκάνισα όμως μετά μανίας όλα τα θαλασσινά που μου έφερε ο συμπέθερος, καταβρόχθισα τα γλυκά που φτιάξαμε με τη συμπεθέρα και δεν άφησα τραπέζι για τραπέζι. Πάχυνα κι άλλο αλλα δεν με νοιάζει. Ακόμη και τα πρωΪνά που ξυπνάω χάραμα σχεδόν κάθομαι με το καφεδάκι μου και μερικά κουλουράκια της κανέλλας και απολαμβάνω τα χρώματα της θάλασσας μπροστά μου! Μ’ αρέσει το κύμα που πότε χαϊδεύει, πότε χαστουκίζει. Ποτέ δεν είναι σταθερό, πάντοτε με την αλλαγή στη τσέπη δροσερό ώς κρύο, να προσφέρει τη χαρά αυτού που είναι, χωρίς περιαυτολογίες. Νερό.

Επιστρέφουμε αρχές Αυγούστου. Μετά θα φυλάξουμε εμείς τα σπίτια γιατί θα φύγουν τα παιδιά μας. Θα τα αερίζουμε, θα έρχονται οι παραδουλεύτρες να τα καθαρίζουν, ευκαιρία για μία γενική καθαριότητα θα είναι σε ντουλάπες κυρίως, θα φτιάξω καίσι και συκαλάκι γλυκό, θα φάμε κολιούς ξυδάτους και το Σεπτέμβριο αν είμαι καλά …θα πάμε πάλι εκδρομή! Για ..κάπου!

Να περνατε καλά και να χαίρεσθε που είσθε εσείς.

Η απο πέσιμο..ή..

Ακριβώς πρίν τρεις εβδομάδες, ο Β και εγώ είχαμε σκοπό να πάμε 5ημερη εκδρομή στην Πορτογαλλία. Είχαμε πληρώσει τα εισιτήρια, είχαμε βρεί παρέα άλλο ένα ζευγαρι, είχαμε μαζέψει τα ρούχα και τις αποσκευές μας, όλα τα είχαμε συμπεριλάβει, εκτός απο το απρόβλεπτο. Το απρόβλεπτο ήρθε την ώρα που κατεβαινα απο το πούλμαν στο αεροδρόμιο. Εμπλεξε το τακούνι μου στο σκαλοπάτι και βρέθηκα στο πάτωμα. Λιποθύμησα.

Ξύπνησα σε ένα ξένο περιβάλλον, με δένδρα έξω απο τα παράθυρα, οικεία πρόσωπα να σκύβουν απο πάνω μου και σε ένα ξένο κρεββάτι. Ετρεμα απο το κρύο και όλο με σκέπαζαν. Δεν καταλάβαινα που είμαι. Τα χέρια μου ακίνητα, στο ένα είχαν βάλει ορό, το άλλο σαν άψυχο δίπλα μου. Μου μιλούν, τους απαντάω, βλέπω τον Μάρκο μου να κλαίει και τη Μ να με σκεπάζει με κουβέρτες, βλέπω τον Β με κόκκινα μάτια και κάποιους ανθρώπους με άσπρες μπλούζες να με πηγαίνουν εδώ και εκεί, τα φώτα στα ταβάνια τρεμοπαίζουν, μα πού είμαι; τι ώρα είναι; τι μέρα είναι; τι έτος είναι; ποιά είμαι; Νυστάζω και κοιμάμαι χωρίς όνειρα. Κάθε τόσο με σκουντάνε, μου μιλούν-απαντάω, με ταϊζουν-τρώω και ξανακοιμάμαι. Απορώ με το χρόνο, θυμάμαι να κυττάω το ρολόϊ μου, έλεγε 05.49 όταν φθάσαμε στο αεροδρόμιο και μετά έλεγε 19.00, πρέπει να χάλασε, κόλλησαν οι δείκτες, δεν περνούν τόσο γρήγορα οι ώρες. Που είμαι και γιατί πονάω τόσο;  

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει, σαν τσόφλι αυγού το αισθάνομαι, θέλω να το πιάσω να δώ τι έχει, ένα φουσκωμένο μπαλόνι που πάλλεται. Το ένα μου χέρι ανάπηρο απο τους ορούς το άλλο δεν κουνιέται. «Εσπασες τον ώμο σου» μου λέει ο Πέτρος. Απορώ, που, πώς, πότε, γιατί; οι ερωτήσεις μου πνίγουν το στόμα. Ηχος δεν βγαίνει. Μου εξηγούν ότι έπεσα και χτύπησα στο κεφάλι και το έσπασα σε 3 σημεία. Αίμα λέει βγήκε απο τ’ αυτιά μου. Με πήγαν στα επείγοντα στο Νοσοκομείο. Εκεί βρίσκομαι απο χθές. Σαν να μου λένε παραμύθι. Δεν συμβαίνει αυτό σε μένα. Εγώ είμαι αλλού. Κλείνω τα μάτια. Αφείστε με. Δάκρυα ποτάμια. «Μη κλαίς, σε αγαπάμε» ψίθυροι γύρω μου. Θέλω να φύγω, αφείστε με. Με κρατούν υποχρεωτικά. Παλεύω, κλαίω, φωνάζω. Και μετά έρχεται η βελόνα. Και πέφτει σκοτάδι.   

Ξυπνάω και είναι πάλι μέρα. Με σηκώνουν μισή στο κρεββάτι, αισθάνομαι φυγή, να ντυθώ να πεταχτω έξω. Οχί, περιμενε λίγο, φάε, δεν θέλω-το φτύνω, φάε. Που είμαι, μου εξηγούν, το καταλαβαίνω, θυμάμαι τον εαυτό μου να πέφτει και να χτυπάω σε κάτι σκληρό. Αχ γιατί! Η κακιά η ώρα που έπεσα. Μας φάγανε πιά να μη πάμε. Ο γέρος ή απο πέσιμο ή απο χέσιμο πάει. Λές να είναι αυτό το τέλος; Απορώ, πίστευα ότι θα έτρεμα απο το φόβο μου. Μια γλυκιά μέθη-βάλανε πάλι φάρμακο-γλαρώνω. Ναί πάρε με στο άλογό σου νεαρέ μου πάμε για να κατακτήσουμε άλλους ορίζοντες.  

…………………………………………..

Το κείμενο αυτό το γράφω σε λιγκουαφόν, δεν μπορώ να γράψω με μολύβι έχω γύψο στο ένα μου χέρι και μου έχουν ακινητοποιήσει το άλλο, έχω σπάσει τη κλείδα. Ζαλίζομαι απο τα κατάγματα του κεφαλιού, παίρνω κορτιζόνη έχω αιμάτωμα. Είμαι σπίτι τώρα και παρόλλους τους πόνους περπατάω κάπως. Με σηκώνουν, με ντύνουν, με ταϊζουν, με φροντίζουν 10 άτομα – όλη η οικογένεια στο πόδι είναι. Κλαίω πολύ συχνά και όλοι με αγκαλιάζουν. Δεν ξέρω γιατί δεν είμαι καλά, απορώ πώς μπόρεσα και έπεσα, πώς γίνομαι βάρος. Ντρέπομαι. Και κλαίω.

Το κείμενο το έγραψε η Μ. στον υπολογιστή αλλά το είδα πρίν βγεί στον αέρα .

Λένα

Για να πώ πώς δεν χάθηκα

Οπως είχα ξεκινήσει το γράψιμο πρίν 3 χρόνια, τώρα φαίνεται πως τελειώσαν αυτές οι ώρες που θα τα αποτύπωνα στο χαρτί όλα όσα δεν γίνονταν πιά στη ζωή μου, απο το να μείνω πίσω να κυνηγάω αέρινες χίμαιρες που ποτέ δεν έπιασα, έγραφα. Τώρα γράφω όλο και λιγώτερο. Υπάρχουν σκέψεις, τρέχουν τα γεγονότα, απο πίσω τους και εγώ, αλληλοκυνηγιώμαστε, όταν σταματάει ο ένας για μιά ανάσα, τον κυττάνε οι άλλοι και περιμένουν να ξεκουραστεί ώς τον επόμενο γύρο. Ετσι γράφω λιγώτερο, αλλά δεν σταματάω τις ενασχολήσεις.
Λοιπόν έχουμε και λέμε
α) Η Βάσω πάει κάθε μέρα στο μαγαζί μαζί με το γιό της. Μένουν και μαζί σε ένα διαμέρισμα που είχαν απο παλιά, κοντά στο μαγαζί ώστε να πηγαίνουν είτε με τα πόδια αμα έχει καλό καιρό είτε με το λεωφορείο για μία στάση άμα κάνει κρύο ή βρέχει. Εμαθε να στριφώνει, να κονταίνει και να φαρδαίνει, ακόμη τη βοηθάω, αγόρασε και μία ραπτομηχανή που την έστησε στο πίσω μέρος του καταστήματος, εκεί που ο Μάρκος μου το είχε κάνει γαμιστρώνα με πτυσσόμενα κρεββάτια..φύγανε όλα αυτά. Βάλανε τραπέζι-καρέκλα-ραπτομηχανή, μιά ντουλάπα για τα έτοιμα πρός μεταποίηση ρούχα και ένα σιδερωτήριο, στρίμωξαν και ένα μικρό σέτ ψυγείο-κουζινάκι-ραφάκια για κανένα καφέ. Περίπου όπως το είχαμε εμείς παλιά, πρίν τις αναπροσαρμόσεις των παιδιών με βουλιαχτούς καναπέδες και ερωτικά ξεσαλώματα. Δουλεύουν εκ περιτροπής ή και μαζί. Τις περασμένες 2 εβδομάδες πήγαινε κάθε μέρα ο Β και ο πρώην συνέταιρός μας και τους βοηθούσαν, πάω και εγώ πολύ συχνά, εφόσον δεν κάνει πολύ κρύο ή δεν βρέχει. Θέλει να το εμπλουτίσει με χειροποίητα πουλόβερ η Βάσω, γιατί πλέκει μετά μανίας, απίθανα πράγματα. Θα φτιάξει 1-2 να τα βάλει βιτρίνα για κράχτη και μετά οι πελάτισσες ας έρχονται να τους παίρνει τα μέτρα να τους πλέχει τα ρούχα που θέλουν εκείνες. Θα δούμε αν θα πιάσει. Πλέξιμο δεν ξέρω αλλά μπορώ να της φτιάχνω απλικέ λουλούδια και άλλα διακοσμητικά απο τσόχα ή και δαντέλλα. Με αυτό ασχολούμαστε τώρα, τι να βάλουμε στη βιτρίνα και αν θα πιάσει. Κάτι μωρουδιακό, κάτι σε αξεσουάρ για τη κοπελίτσα, κάτι σε πουλόβερ για τη μαμά, ή ένα σάλι για τη γιαγιά.

Πληρώνουν νοίκι στην Α και τη Βίκη και τα υπόλοιπα, κέρδη τους!

Α! Η Βίκη τα ξαναέφτιαξε με τον άντρα της και ζούνε πάλι μαζί χωρίς στεφάνι όμως. Ο Μάρκος ξεπέρασε τη λύπη απο τη Βίκη και τόχει ρίξει πάλι στην Α που όλο φτιάχνεται και συγυρίζεται, να τα κομμωτήρια, τα μανικιούρ, οι δίαιτες και οι μοδίστρες.
Είμαι ευχαριστημένη. Επιτέλους, ήσυχη οικογενειακή ζωή όσον αφορά τα παιδιά μου.
Οσο για μένα, ξαναπήρα βάρος, τρώω. Οχι πολύ, αλλά πήρα. Υποσχέθηκα όμως στον εαυτό μου να τρώω περισσότερα πράσινα κάθε μέρα. Και να μειώσω λίγο το ψωμί. Οχι δεν ζυμώνω πιά, τάμαθα αυτά. Πάει ο Β στην Αθήνα και μου παίρνει ένα ψωμί, μούρλια που βαστάει 5 μέρες. Αχχ! Ωραία είναι η ζωή όταν έχεις πολλά πράγματα να κάνεις. Γλυκιά σαν μία αγκαλιά μαργαρίτες.

Μία έως 1000 συγνώμες

Χθές έγινα αιτία να γίνει τρικούβερτος καυγάς.
Είχαμε κανονίσει με τη νύφη μου τη Μ να μας πάει στη Γλυφάδα..να πιάσουμε τις εκπτώσεις. Η θεία της ήθελε να πάει στο Χόντο, η αδελφή μου στον Μαρκς & Σπένσερ, η Μ και εγώ στο Μέγα ΑΒ και η Βάσω οπουδήποτε δεν την ένοιαζε. Μας έχωσε και τις 4 στο αυτοκίνητο και πήγαμε παντού. Ολα ήταν μιά χαρά μέχρι το γυρισμό. Εκεί που βάζαμε τα ψώνια μας στο πορτ μπαγκάζ άρχισε η γκρίνια με την αδελφή μου ότι της πατήκωσε τα πράγματά της η θεία της Μ, τα ξαναβγάλανε όλα ώστε της Φοφώς να είναι επάνω και τα δικά μας απο κάτω και σπάσανε κάτι αυγά και άρχισε να τσιρίζει η θεία ότι τη ρίχνουμε και τότε πέταξα τη μεγάλη μου μπαρούφα «ας σε ρίξουμε και εμείς μιά φορά Π μου, ο φαταουλισμός σου μας έχει πιεί το αίμα» . Με το που το ξεστόμισα, παγώσαμε όλοι. Με τρόμο με κύτταγε η Μ, η Φοφώ ξεράθηκε και τότε έγινε χαμός. Η Π. εξερράγει, δεν έχω δεί ποτέ μου τέτοιο πράγμα. Σαν το λυσσασμένο σκυλί μου ρίχτηκε, με άρπαξε απο τη μπλούζα και με περιέλουσε με βρισιές που δεν είχα ξανακούσει, και μετά άρχισε να ουρλιάζει οτι την αδικούμε, τι φιλάνθρωπος που είναι, ότι την έχουμε υποβαθμίσει στη ζητιανιά, άρπαξε την ανηψιά της και την έβρισε και εκείνη της είπε πόσο τη μισεί που την εξυπηρετεί, έφτυσε την αδελφή μου στα μούτρα, πέταξε τα ψώνια στο πάτωμα και τα πάτησε και μπήκε στο αυτοκίνητο.
Σαν βρεγμένες γάτες μπήκαμε και εμείς πίσω και είπα, πάει τελείωσε, τα είπε και ξεθύμανε. Σε όλη την επιστροφή έκλαιγε και χτυπιόταν πάνω στο τζάμι, με ανοιχτό το παράθυρο φώναζε στους άλλους οδηγούς να τη σώσουν ότι τη σκοτώνουμε, ότι θέλει να φύγει να πάει σε οίκο ευγηρίας οσο πιο μακριά μπορεί απο όλα εμάς τα καθάρματα. Το πάτησε η Μ το γκάζι, σε 10′ είχαμε φθάσει σπίτι.
Της ζήτησα συγνωμη βέβαια, ότι παραφέρθηκα και πήγα σπίτι μου. Μετά φέρανε το γιατρό να της κάνει μία ηρεμιστική ένεση γιατί της ανέβηκε η πίεση στο 25 και κατά το βραδάκι, χτύπησε το κουδούνι και εμφανίσθηκε η θεία της Μ με μία πελώρια ζεστή τυρόπιττα, να ζητήσει συγνώμη που παραφέρθηκε.
Η Μ. λέει ότι παθαίνει μικρά εγκεφαλικά και κάθε 3 μήνες την πιάνει και βρίζει όλους όσους τη συμπαραστέκονται. Δεν το ήξερα αυτό, κανείς ποτέ δεν μου είπε τίποτα. Ισως αν το ήξερα να συγκρατιόμουνα. Ομως είναι τόσο αχαρακτίριστα ανάγωγη που με βγάζει απο τα ρούχα μου. Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Το μόνο καλό που βγήκε απ’ όλα αυτά ήταν η Βάσω που πέθανε στο γέλιο, είχε να γελάσει έτσι πάνω απο 3 χρόνια, όπως μου είπε.
Συγνώμη ζήτησα απ’ όλους εν τούτοις δεν ησύχασα.