Φυγή

Προβλέπονται θύελλες. Εκεί που ο ουρανός φαντάζει γαλάζιος, μαζεύει μαυρίλα απο τη μιά πλευρά. Αλλοίμονό σου αν δεν τη προσέξεις εγκαίρως, ώστε να τρέξεις να βρείς καταφύγιο.

Εχω τεράστιο πρόβλημα με το γιό μου.  Βασικά έχω πρόβλημα και με τους δύο μου γιούς, ο ένας έχει ψυχικό πρόβλημα και παίρνει χάπια. Τρώει σαν το γαϊδούρι και όλοι οι δείκτες της χοληστερίνης χτύπησαν κόκκινο. Ετσι παίρνει χάπια και για τη χοληστερίνη. Παίρνει ένα σακούλι φάρμακα, πιο πολλά απο εμένα. Και όλα αυτά γιατί μειώθηκε ή μάλλον εκμηδενίσθηκε το εισόδημά του. Και δεν μπορεί να βρεί άλλη δουλειά.

Τώρα αποκτώ πρόβλημα με το μεγάλο μου γιό που βλέπει το εισόδημά του να μειώνεται..λόγω κακών επαγγελματικών επιλογών. Κατηγορεί όλους τους άλλους, κυρίως τους γονείς και σύζυγό του, για τα πάντα, ούτε ο Φαραώ να ήταν και εμείς οι πληγές. Με κατηγορεί ότι τον μεγάλωσα στραβά. Κατηγορεί τη γυναίκα του ότι δεν του συμπαραστέκεται αρκετά. Μετά εκείνη έρχεται σε μένα και κλαίει. Ερχόταν σε μένα και έκλαιγε. Τώρα δεν έρχεται πιά, φεύγει. Ολο στους δρόμους βρίσκεται. Και εγώ φεύγω, με το τράμ, με το λεωφορείο, με το μετρό.

Εντάξει ίσως να μην ήμουνα καλή μάνα, όμως τώρα πέρασαν τα χρόνια. Τι νόημα έχει, ε; Δεν τα καταλαβαίνω τα παιδιά μου, μα τω Θεώ. Αν μέναμε εμείς άνεργοι, δεν κάναμε έτσι, όλοι βοηθούσαν, δεν αρρωσταίναμε ώστε τα λίγα που έμεναν να τα τρώνε οι τρελλίατροι, ούτε κατηγορούσαμε το παπού και τη γιαγιά, ή τις συζύγους μας γιατί δεν έτριψαν καλά το νεροχύτη. Ο εργαζόμενος κανονίζει τα επαγγελματικά του κι αν τον απολύσουν, κυττάει πως να επιβιώσει με τη βοήθεια των άλλων ανθρώπων. Κανείς δεν είναι μόνος. Αμα όμως κλωτσάς, Πέτρο μου, τους πάντες, ιδαίτερα τους γονείς σου ή τη γυναίκα σου που είναι με το μέρος σου, θύελλες θα θερίζεις. Η αχαριστεία πληρώνεται.

Είσαι και παιδί μου.

Φωτίζοντας τα Χριστούγεννα

Απο τα μέσα Νοεμβρίου με πιάνει αδημονία, αναμονή, δυσανεξία στις αναβολές. Περιμένω τις γιορτές..σαν τα μωρά παιδιά. Υπάρχει εδώ διαφορά γιατί δεν είμαι πιά παιδί (δυστυχώς θα έλεγα), έχω μεγαλώσει, αλλάξει στο σώμα (αχ) και στις πεποιθήσεις, ανέχομαι περισσότερα (!!!) και λυπάμαι λιγώτερο (πέθανε φίλη μου και δεν πάτησα στη κηδεία). Οργίζομαι περισσότερο και θέλω να τους σπάσω τα κεφάλια (εποικοδομητικό), περπατάω περισσότερο (πολύ καλό) αλλά ψωνίζω περισσότερο (κακό) γιατί όλα πλέον είναι πολύ φθηνα΄. Επρεπε να έρθει η «κρίση» για να βάλουν τις τιμές στο σωστό τους επίπεδο, μου φαίνεται. Μείωσα πολύ τα δώρα πρός τους άλλους, τους συγγενείς εννοώ. Οσο ήταν μικρά παιδιά δείχνανε να πετάνε απο τη χαρά τους με τους Χριστουγεννιάτικους μποναμάδες. Μετά άρχισαν να ζητάνε ό,τι τους έλειπε, θεωρώντας ότι έχουμε καταπιεί τη χρυσή κότα. Τέλος μου ζητούσαν πάντα λεφτά. Εδινα στα παιδιά και εγγόνια το φακελλάκι που περίμεναν και παρακολουθούσα που θα τα ξοδέψουν. Ομως το αποτέλεσμα πάντα με απογοήτευε, δεν παίρνανε κάτι μεγάλο όπως παλιά που μαζεύαμε για να πάρουμε π.χ. ένα πικάπ, να πάμε ένα ταξίδι, όχι τώρα τα σκορπάνε για ρούχα, στα μπιλιάρδα, στη καθημερινότητα. Δικά τους είναι, τι σε νοιάζει; Με νοιάζει και πολύ μάλιστα γιατί το δώρο χρειάζεται να ξεχωρίζει στο μυαλό του παιδιού σαν κάτι ιδιαίτερο, όχι να ξοδεύεται στα σινεμά και στις πιτσαρίες. Οπως και τα Χριστούγεννα είναι κάτι ιδιαίτερο, όχι απλά κοπάνα απο το σχολείο άραγμα, γυροβολιές στους συγγενείς (βαρεμάρα) αλλά και εισπράξεις (χαλάλι η βαρεμάρα). ΟΧΙ και πάλι όχι.Οι γιορτές σημαίνουν ΟΝΕΙΡΟ όχι όλα για τη πραγματικότητα. Το όνειρο είναι σημαντικό στη δημιουργία νέων μυαλών (παιδιών), δίνει ξαλάφρωμα, χαρά, ελευθερώνει τη φαντασία. Τα λέω και με ακούν χαμογελώντας, θεωρούν ότι ξεμωράθηκα. Καημένα παιδιά. Τίποτα δεν καταλαβαίνουν, ούτε κάν τη σημασία των Χριστουγέννων.

Για μένα τα Χριστούγεννα ξεκινούν αρχές Δεκεμβρίου που αρχίζω απο τη περιποίηση του σπιτιού. Καθαρίζονται όλα σχολαστικά, τοίχοι, παράθυρα, παντζούρια, ντουλάπια αερίζονται και τα ασημικά γυαλίζονται είτε τα χρησιμοποιήσουμε είτε όχι. Τα ρούχα πάνε καθαριστήριο και οι επισκέψεις στην Αιόλου δίνουν και παίρνουν. Ο Β πρώτος δίνει το σήμα όταν φέρνει το καραβάκι της χρονιάς. Το στήνουμε στο μπαλκόνι και για τις επόμενες 10 μέρες καταπιάνεται με τα φωτάκια του. Το μπαλκόνι μας φωτίζεται σταδιακά, με χαμηλά φωτάκια στα κάγκελα και στη μέση ολόφωτο το καραβάκι μας, φορτωμένο λαμπιόνια και μαγεία. Κάθε χρόνο επιθεωρούμε προσεκτικά τα νέα λαμπάκια της αγοράς, το λεγόμενο χταπόδι που πήραμε πρόπερσι, δεν μας άρεσε γιατί κάηκε γρήγορα. Τα καλύτερα είναι εκείνα που μοιάζουν με λουλουδάκια και δεν αλλάζουν χρώματα όταν αναβοσβήνουν..τα πιο γερά. Το καραβάκι μας φωτίζει τη γειτονιά 15 Δεκεμβρίου ή λίγο νωρίτερα, έτοιμο να σαλπάρει οταν ο αέρας φουσκώσει τα πανιά του. Περιμένει χαρούμενο το νέο χρόνο..που έρχεται πάντα. Παλιά βοηθούσαν τα παιδιά στο στήσιμο του καραβιού, τώρα το κανουμε μόνοι μας, εκείνα έχουν τις δικές τους δουλειές. Χωρίς φωτάκια και «τέτοιες αηδίες, μητέρα».

Το Χριστουγεννιάτικο δένδρο μας είναι ψεύτικο, πλαστικό. Το φέρνουμε επάνω απο την αποθήκη και του ανοίγουμε τα κλαδιά. Δεν μ’ αρέσουν τα στολίδια, ότι μπάλες είχα τις χάρισα στα παιδιά και σε φίλους. Το δένδρο μας έχει μόνο φωτάκια. Σειρές ευθείες, κυκλικές, κατακόρυφες, διαγώνιες και πλαγιαστές. Στη κορφή ένα αστέρι χειροποίητο, εγώ το είχα φέρει πρίν χρόνια, μετά απο μία επίδειξη ρούχων παραμονές Χριστουγέννων στο Μιλάνο, η διακόσμηση πετάχτηκε, μαζί με το άστρο που το μάζεψα και το έφερα σπίτι. Για να μη ξεχνάμε το παρελθόν που μας συντρόφευε τόσα χρόνια. Αφού στηθεί και στολισθεί με τα φωτάκια το δένδρο, αρχίζουν οι βόλτες στην Αθηνάς και την Αιόλου..για νέα φωτάκια. Για οτιδήποτε λάμπει, εφόσον δεν είναι χρυσός.

Ο χρυσός, είναι μόνο μέσα μας. clipart_vehicles_boats_017

Χαρά και λύπη

Σα φιλενάδες του Δημοτικού, πιασμένες χέρι-χέρι η Χαρά και η Λύπη πορεύονται στο μονοπάτι της ζωής μας. Οχι, δεν είναι αντίθετες ούτε διαφορετικές, συνδέονται μεταξύ τους καθώς υφαίνουν γενονότα που ανατρέπουν πραγκατικότητες, που σου ξεστρώνουν το κρεββάτι όταν θές να κοιμηθείς λίγο ακόμη επειδή επειδή ελπίζουν να συνεισφέρουν στην ωρίμανση του χαρακτήρα μας και του συναισθηματικού μας κόσμου. Ωραία δε τα λέω; Είμαι πολύ χαρούμενη αλλά και πολύ λυπημένη. Η χαρά μου σημαίνει ωρίμανση, η λύπη μου καθαρό εγωϊσμό. Γέρασα και δεν άγιασα, παραμένω εγωϊστρια. Μη θεωρείς ότι τ’ ασπρα μαλλιά στη κεφαλή είναι καλά μαντάτα στη ψυχή..αυτό μη το πείς ποτέ. Η Χαρά με βλέπει και γελάει, ξέρει ότι κατα βάθος είμαι ευχαριστημένη, λυτρώθηκα επιτέλους απο την αγωνία. Η λύπη με βλέπει και μου κλείνει το μάτι «να σε δώ τώρα τι θα κάμεις..» σα να μου λέει, μαντεύοντας την επόμενη μέρα. Μετά απο εκείνη που ο γιός μου θα φύγει στα ξένα. Ναί. Ο Μάρκος μου βρήκε δουλειά στην Αφρική.

Το παιδί μου απο τότε που τελείωσε τις σπουδές του σαν ναυπηγός, δούλευε και συντηρούσε τη 4μελή του οικογένεια. Εδώ και 8 μήνες δεν τον πληρώνουν, γιατί δεν υπάρχουν λεφτά και δουλειές, στην αρχή του έδιναν λιγώτερα, μετά όμως ελάχιστα. Αρχισε να βάζει χέρι στις οικονομίες τους, όχι για να πηγαίνουν διακοπές αλλά για να πληρώνει τα έξοδά τους και εκείνα τωνπαιδιών.  Εμείς δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε, μας έχουν περικόψει τη σύνταξη. Τώρα όμως τελειώνουν τα λεφτά..έτσι έκανε αιτήσεις και βρήκε δουλειά σε ένα λιμάνι, σε ένα ναυπηγείο  στην Αραβία. Υπέγραψε συμβόλαια ήδη, ξεκινάει γύρω στις 15 Γενάρη 2012, θα πάει όμως νωρίτερα για να δεί τι γίνεται. Ο μισθός θα είναι μεγάλος, θα στέλνει λεφτά στην οικογένειά του που θα είναι εδώ για την ώρα, ο στόχος όμως είναι απο το καλοκαίρι και ύστερα να πάνε και εκείνοι εκεί.  Μας το ανακοίνωσε, επίσημα χθές.

Χαίρομαι που ο γιός μου βρήκε δουλειά, λυπάμαι όμως που θα είναι μακριά μας. Ο μεγάλος μου ο γιός έφυγε απο τη φωλιά νωρίς, παντρεύτηκε και μία πολύ ανεξάρτητη γυναίκα, δεν είναι κοντά μου, δεν μοιράζεται τον εαυτό του με εμένα, δεν μου λένε τίποτα, τάχα με προστατεύουν. Σαχλαμάρες δεν θέλω προστασία, είμαι εξαρτημένη απο τους γιούς μου. Εμεινε ο μικρός, ο μαμάκιας. Που με φρόντισε όντας άρρωστη και τους φρόντισα κι εγώ. Τώρα όμως, παρόλλη την ηλικία του – είναι 45άρης – ανοίγει τα φτερά του γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Δεν θα τον βλέπω πιά συχνά. Ο λώρος θα κοπεί. Με μία μαχαιριά. ΤΣΑΚΚΚΚΚΚΚ!

Χαίρομαι που η νέα του δουλειά θα του ανοιξει ορίζοντες, που θα πετάξει πέρα απο την Ελλαδίτσα, που θα γνωρίσει άλλους κόσμους. Που θα δώσει τη δυνατήτα την Α να τον ακολουθήσει σ’ αυτά του τα ταξείδια μέσα στο Ισλάμ – χρειάζεται να προσέχει λίγο η Α  αλλά και ο Μ εκεί, είναι πολύ συντηρητική η κοινωνία  – τα εγγόνια μου θα μπούν σε διεθνή σχολεία, με προηγμένα συστήματα εκπαίδευσης όπως Αμερική, σχολεία που προορίζονται για τα παιδιά των ξένων όχι των φτωχών φελάχων .  Τα παιδιά θα ξεπεταχθούν, οι ορίζοντες μπροστά τους άπειροι. Χαίρομαι απο τα βάθη της καρδιάς μου. Και λυπάμαι που δεν θα τα βλέπω, δεν θα τα σφίγγω στην αγκαλιά μου παρά το Πάσχα, στας διακοπάς και πιθανόν στας εορτάς.

Ο λώρος που ανέφερα πιο πάνω έχει πολλά ποδάρια, της εξάρτησης, της ανάγκης, του εγωϊσμού, του μαρασμού, της αγωνίας, της στοργής, της αγάπης. Θα κοπούν άγαρμπα μερικά . Ισως και να αιμορραγούν. Ναί η γιαγιά θα περιμένει. Θα είναι εκεί. Για όσο..

Περικοπές

Ο μικρός μου ο γιός ο Μάρκος έχει να πληρωθεί 3 μήνες. Είναι συμβασιούχος του Δημοσίου εδώ και 16 χρόνια. Η νύφη μου η Α δεν δουλεύει εδώ και 10 χρόνια. Κάθεται σπίτι και προσέχει τα παιδιά της και εμάς τους παπούδες. Μου έχουν περικόψει τη σύνταξή μου και τη σύνταξη του ανδρός μου που ήταν στο Στρατό. Ευτυχώς όμως και με αυτά τα λίγα, καταφέρνουμε να ζούμε και να έχουμε με το γιό μου κοινό καζάνι φαγητού. Εδώ και χρόνια το έχουμε κοινό και ας μας περιπαίζει ο μεγάλος μου γιός ότι ζούμε σε κοινόβιο. Εχει και τα καλά του γιέ μου, αμα γεράσεις και το ΙΚΑ σου δίνει ψίχουλα. Πόσο μάλλον αν φουντάρει κιόλας.
Με στενοχωρεί που ενώ το ζευγάρι ζορίζεται να τα βγάλει πέρα, δε μοιράζονται τις δυσκολίες με τα 2 παιδιά τους, δεν τους λένε οτι πληρώνεται ο μπαμπάς τους με λιγώτερα αρα και εκείνα χρειάζεται να ανασκουμπωθούν, ας κόψουν κάτι. Τίποτα δεν λένε. Ετσι όταν το καλοκαίρι ο μεγάλος μου εγγονός (15)δήλωσε ότι έχει δυσλεξία (χρειάστηκε να ρωτήσω για να μάθω τι είναι αυτή η αρρώστεια) αντί να το ψάξουν το θέμα (μήπως και έλεγε ψέμματα), τον τρέχανε σε ψυχολόγους και ειδικούς εκπαιδευτικούς για να πάρουν λέει ένα χαρτί που θα τον απαλλάξει απο τις γραπτές εξετάσεις και όλα τα γραπτά. Θύμωσα και τα είπα στο γιό μου ένα χεράκι. Μέρες που είναι τώρα, που του κόψαν το μισθό του, να κάθεται ν’ ακούει τις αρλούμπες του πιτσιρικά που ως δεινός τεμπέλαρος, εκμεταλλεύτηκε τη γενική αναστάτωση με τα οικονομικά του Κράτους για να γυρίσει τη μπάνκα πρός όφελός του και πάλι να βγάλει το θέμα δυσλεξίας. Και ο γιός μου καθόταν και με άκουγε σαν χάνος. Και αντί να παραδεχθεί ότι ο μικρός είναι μέγας ηθοποιός και τους τραβάει απο τη μύτη, τι μου λέγει το παλιόπαιδο; Οτι όλα θα ήταν αλλιώς αν του πληρώναμε να κάνει μεταπτυχιακάυ όπως είχαμε κάνει στο μεγάλο του αδελφό, γιατί τότε θα γινόταν κάποιος και δεν θα κατέληγε στο Δημόσιο !!! Κοκκίνησα απο θυμό και ζαλίστηκα. Πρίν όμως πέσω κάτω, πρόλαβα και τον άρπαξα απο το αυτί, σαν σκολιαρόπουλο, και του υπενθύμισα πόσα χρόνια έκανε φροντιστήριο για να μαθει αγγλικά και γαλλικά (γρί δεν έμαθε), μετά για να περνάει τις τάξεις (μαθητής του 11) και μετά για να περάσει στο Πολυτεχνείο (με τη τέταρτη φορά), και ποσα χρόνια έκανε να το τελειώσει (10), μετά γρήγορα στρατιωτικό και μετά κουλούρα γιατί η Α ήταν ετοιμόγεννη. Τα μεταπτυχιακά σου λείπανε, ούτε γράμματα καλά καλά δεν έμαθες επειδή βαριόσουνα και τώρα να με κατηγορείς για αυτά που υποτίθεται δεν σου έδωσα, άτιμε. Του τράβηξα τ’ αυτί μέχρι κάτω. Και μετά έπεσα βαριά στη πολυθρόνα και έβαλα τα κλάμματα. Απο πίκρα και θυμό. Πήγε να με αγκαλιάσει και τον έσπρωξα «φύγε απο το σπίτι μου, τσόγλανε».

Μετά γέμισε το σπίτι κόσμο. Ηρθε ο γιατρός, γιατί με βρήκανε στο πάτωμα αναίσθητη. Χρειάστηκα λίγο οξυγόνο για κάποιες μέρες. Τώρα απο πλευράς υγείας είμαι καλύτερα. Η πικρία στο στόμα μου έφυγε, όχι όμως και απο μέσα μου. Τα παιδιά είναι τελικά οι χειρότεροι κριτές μας. Και καλό να τους κάνουμε, άμα πιάσει φουρτούνα με εμάς θα τα βάλουν. Δεν το έμαθα το παιδί αυτό να αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Και τώρα μου αντιγυρίζει τις δικές του αγωνίες. Οχι δεν θέλω να σκέφτομαι ότι μεγαλώνοντας ο εγγονός μου θα τον κατηγορίσει για τα δικά του λάθη (αυτά περί φανταστικής δυσλεξίας). Ας μη πληρωθεί ο Μάρκος μου όπως με πλήγ
ωσε εμένα, όπως με πονάει κάθε μέρα. Οπως πόνεσε τον αδελφό του πρίν χρόνια όταν αρνήθηκε μία δεύτερη δουλειά που του πρότεινε στον ιδιωτικό τομέα, να δουλεύει βράδυα, λέγοντάς του «εμεις έχουμε και οικογένεια Πέτρο μου, θέλω να βλέπω τα παιδιά μου τα βράδυα αντί να δουλεύω, εσύ κύττα να καλοπερνάς με τη μαρμάρα σου». ΄»Μαρμάρες» λέγανε τις στείρες γυναίκες στο τόπο μου. Και ο Πέτρος δεν του ξαναπρότεινε τίποτα, ούτε σε αυτόν, ούτε στη γυναίκα του.

Κάτι τέτοιες μέρες σκέφτομαι ότι αρκετά έζησα. Δεν θέλω άλλες πίκρες. Φτάνει.

Πρακτική ιατρική

Η γιορτή μου πήγε καλιά της φέτος, γιατί αρρώστησε ο γιός μου ο Πέτρος. Επεσε στο δρόμο το περασμένο Σάββατο και τραυμάτισε ξανά τους μύς του μπράτσου του (στο ίδιο σημείο είχε τραυματισθεί και το Πάσχα) . Ηρθε ο ορθοπεδικός, μετά ήρθε ο μπατζανάκης του ο ακτινολόγος – έβγαλαν ακτινογραφίες, κατέληξε ότι είναι θλάση και για τη φλεγμονή, του είπε επιθέματα με παγοκύστη.. αλλά είτε απο το πάγωμα, είτε επειδή τη κρατούσε λάθος, πάγωσε και ο λαιμός του και έκανε αμυγδαλίτιδα. Χωρίς αμυγδαλές όμως γιατί του τις είχαμε βγάλει όταν ήταν μικρός. Που να ξέραμε τότε ότι το παιδί είτε το υποβάλλεις στην επίπονη αυτή επέμβαση, είτε όχι, πάλι λαιμά θα παθαίνει κάθε τόσο. Ετσι εκτός απο τους γιατρούς που τα τσέπωσαν, κανείς άλλος δε κέρδισε. Σήκωσε και μεγάλο πυρετό, 39.5 και έπεφτε μόνο με ισχυρά αντιπυρετικά.  Ηρθαν γιατροί, είπαν τούτο κέινο. Μετά ανέλαβαν οι σπιτικοί γιατροί..αυτοί που πήραν το δίπλωμα απο τη πείρα της ζωής.  Μα τω θεώ δεν τη καταλαβαίνω την ιατρική τους, είμαι φαίνεται κουτή. Το λοιπόν..

ο ένας γιατρός του δίνει ένα ελαφρύ αντιβιοτικό μήπως τον πιάσει..και το μόνο που τον έπιασε ήταν ν’ ανεβαίνει ο πυρετός. Λέω ότι θέλει άλλο φάρμακο, προτείνω κιόλας ένα άλλο που άλλη φορά τον είχε πιάσει…»ΣΣΣΣΣ μη μιλάς, άσε το γιατρό να κάνει τη δουλειά του»..αγριεύω και διαμαρτύρομαι γιατί τέτοιο δώσαμε και στον εγγονό για ωτίτιδα, τέτοιο πήρα και εγώ για ένα ματωμένο νύχι.. ‘ΣΣΣΣΣ μη μιλάς’, μου λένε. Τους ασιχτιρίζω απο μέσα μου και φεύγω. Κάθομαι φτιάχνω κουλούρια.. γίνανε χάλια, τα έκαψα…αει σιχτίρ και εσείς.

Μαθαίνω μετά ότι η νύφη μου απο δικού της του έδωσε ένα μεγάλο αντιπυρετικό του 1 γραμμαρίου όπως μου είπε. Τότε έπεφτε ο πυρετός για λίγο μετά ξανα ανέβαινε. Ερχεται άλλος γιατρός του λέει, «α το αντιβιοτικό σου δεν σε καλύπτει, είναι ευρέως φάσματος πάρε το Κολοκυθέν».Το παίρνει το άλλο, τον πιάνει η κοιλιά του. «Α! Ξέχασα να σου δώσω και το  ένζυμο για το κόψιμο».  Παίρνει 5 ένζυμα την ημέρα, τον πιάνει δυσκοιλιότητα, κόντεψε να σκάσει..μετά απορούσαν γιατί είναι φουσκωμένη η κοιλιά του..Ολοι οι πρακτικοί σπιτικοί ιατροί είχαν καθίσει πάνω απο το κεφάλι του και έλεγαν. Πρώτος και καλός ο Β..οτι κάτι άλλο θα είναι και τους υπενθύμιζε τότε που είχε πάθει ειλεό..έλεγε ο Μάρκος ότι ίσως να έχουν κάτι τα έντερά του..να πάμε για νοσοκομείο για αξονικές, μαγνητικές και τα λοιπά.. η νύφη μου έλεγε οτι το αντιβιοτικό ήταν βαρύ και τον φούσκωσε..και μετά απο τις άπειρες σαχλαμάρες..είπα ότι να κόψουμε τα ένζυμα μήπως δούμε κανένα σκατό… Και τότε τους ήρθε η φαεινή ιδέα ότι μπορεί να είχε δυσκοιλιότητα ο άνθρωπος..και άρχισαν να τρέχουν. Ο ένας έψαχνε για φύλλα Αιγύπτου (ο ανισόρροπος-σίγουρα ο άνδρας μου θα ήταν γιατί πάντα του άρεσε να μασάει..παλιά μάσαγε ταμπάκο), η άλλη έψαχνε το Μαμαλάκη να φτιάξει χεστικά φαγητά. Ο δε Μάρκος μου που παρόλλο που έβγαλε το Πολυτεχνείο πήρε δίπλωμα νοσηλευτή με το μυαλό του, είπε και το φοβερό.. «Να του κάνουμε κλύσμα».. Μετα΄ακούστηκε μία δυνατή φωνή απο το στόμα του ασθενή ΕΞΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩωωωωωω! Και γίναμε καπνός. Βεβαίως  κανείς δεν ξέχασε τις οδηγίες που είχε στο μυαλό του..

Σήμερα πάλι το απόγευμα μίλησε με το παθολόγο του..ο οποίος βέβαια επειδή ήταν οικογενειακός μας φίλος, μας τα πρόλαβε τα νέα.. Του άλλαξε αντιβιοτικό και θέλει να του κάνει εξετάσεις.. Ομως δυσφόρησε όταν του είπε η νύφη μου να τον πάει σε κοντινό νοσοκομείο που έχει ότι χρειαζόμαστε.. χμμ! Προτιμάει να πάμε για ακτινογραφία στον κ. Ανηψούδιτου, για αιματολογικές στην κα Κουμπαρίδου και για ωριλά, στο γιό του στη Παλλήνη. Και μετά μίλησε ο ασθενής ΟΥΣΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤΤ, απ’ εδώ, πουθενά δεν πάω.. ΕΞΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!

Με όλα αυτά όμως δεν έπαψα να ανησυχώ και να ελπίζω ότι το αντιβιοτικό θα τον κάνει καλά..και οι συμφεροντολόγοι θα πάνε σπίτι τους να γδάρουν άλλα κορόϊδα. Τρελλαίνομαι όταν αρρωσταίνουν τα παιδιά μου. Ετσι δεν έχω τίποτα να κεράσω όσους και  όσες με ευχήθηκαν. Αμα γίνει καλά ο γιός μου, θα κεράσω και θα ξανακεράσω.

Περισυλλογή

Λέει ο ΓΑΠ ότι θα κάνει εκλογές. Ακουσα ότι πάει για εκλογές. Εσκασε-τον σκάσανε. Θέλει να φύγει-θέλει να αποφύγει. Η μεταγενέστερη ιστορία άραγε θα τον περιλάβει με χλευασμό ή με ευσέβεια; Τώρα εδώ υπάρχει το απόλυτο απύθμενο ανακάτεμα, όπου ο καθένας μόνο το πουγκί του παρακολουθεί. Οι φιλόσοφοι και οι παπάδες λένε «απεταξάμην τον υλικό πλούτο» έχοντας καβάτζα τα γεμάτα παγκάρια, έχοντας καβάτζα αρκετά λεφτά για να ζούν άνετα ώστε να σκέφτονται. Με άδειο στομάχι δεν κατεβάζεις ιδέες.
Φοβούνται τα παιδιά μου. Μήπως χάσουν τη δουλειά τους, μήπως μπατίρει το κράτος και εξανεμισθούν οι οικονομίες τους. Ο φόβος σφίγγει και μετά αρρωσταίνουν. Οι γιατροί προσπαθούν να μπαλώσουν τα αποτελέσματα ενός απατηλού μέλλοντος. Θα μπορούσες να περιμένεις, πρώτα να μπατίρεις και μετά ν’ αρρωστήσεις, γιέ μου. Το κακό είναι ότι δεν ξέρω κανέναν που καταχράστηκε τα τσουβάλια με λεφτά που πέσανε στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια. Ξέρω όμως ότι το πεζοδρόμιο μπροστά στο σπίτι είναι σπασμένο. Επειδή όλοι ανεβάζουν επάνω τα αυτοκίνητά τους. Κανείς δεν νοιάζεται. Αμα δε παραπονεθείς, έρχονται και βάζουν κολωνάκια απο το Δήμο, ώστε να αποτρέπονται οι οδηγοί. Θα πάνε πάρα κάτω..να καβαλήσουν το επόμενο πεζοδρόμιο. Κι αν πείς κάτι «δύο λεφτά να πάω..για καφε, περίπτερο, χψβ». Αραγε μόνο εμείς σαν λαός καταστρέφουμε για να εξυπηρετηθούμε;

Υποτίθεται ότι εμπιστεύομαι. Κανένα δεν εμπιστεύομαι. Γιατί να εμπιστεύομαι; Η εμπιστοσύνη κερδίζεται αλλά δεν είναι και αιώνια. Χάνεται άμα ο άλλος αποδειχθεί μπερμπάντης. Οχι δεν αναφέρομαι στο κοκό. Αυτό δεν είναι θέμα εμπιστοσύνης αλλά νοοτροπίας. Μ’ αρέσει που ο σύντροφός μου περνάει καλά και χωρίς εμένα. Αρέσει στο σύντροφό μου που περνάω καλά και χωρίς τη παρέα του. Δεν διηγούμαι, δε μου λέει. Δε ρωτάω, δε ψάχνει. Κυττάμε να περνάμε καλά όταν είμαστε μαζί. Πρέσβευα. Πίστευα ότι είναι σωστό. Μου λέγανε όλοι τα αντίθετα. Το πρόβλημα είναι, το πρόβλημα ήταν οτι δεν ζηλεύω. Δεν είναι ιδιοκτησία μου ο Β, δεν του ανήκω. Οταν λέω εμπιστοσύνη εννοώ εμπιστοσύνη στον άλλον άνθρωπο, στις λέξεις, στα αισθήματα και στις πράξεις. Δε μπορείς απο τη μιά, να υπόσχεσαι και απο την άλλη να μου πετάς μπανανόφλουδα. Και μετά να μου πείς ότι δεν τη πέταξες. Οχι ρε φίλε. Μιά, δύο, τη τρίτη θα το καταλάβω. Μετά θα σε παρακολουθώ βήμα-βήμα όταν θα ετοιμάζεις την επόμενη γλιστερή φλούδα για μένα. Μετά είναι θέμα ανθρώπου. Είτε θα στη σουτάρω να τη πατήσεις και να σπάσεις τα δικά σου μούτρα, είτε θα τη κλωτσήσω στο πλάι, είτε θα σε βρίσω. Δεν αγνοώ τις φλούδες, αλλά και δεν τις πατάω. Στο λέω. Για να ξέρεις που βρίσκεσαι. Για να ξέρεις ότι τη κατάλληλη στιγμή θα σου τη φέρω. Εκεί που δεν το περιμένεις, θα σε κάνω με τα κρεμμυδακια. Και δεν θα βγάλεις κιχ. Τόχω αυτό. Απο παιδί. Λένε να λυπάμε και να συγχωρώ αυτούς που μου πέταξαν τη φλούδα για να σπάσω τα μούτρα μου. Τους συγχωρώ, αφού τους μπατσίσω. Γιατί δεν ωφελεί η συγνώμη αν δεν έχουν γευτεί το ξεμπρόστιασμα. Σπάζει κόκκαλα. Ε μετά τον συγχωρνάς και τον στέλνεις στο διάολο.

Γενικά δεν απαντάω στα σχόλια που με ρωτούν «αν πέθανα». Για σένα που πετάς αστοχίες, πέθανα. Μη ξανατολμήσεις να εύχεσαι αυτά που δεν θέλεις να σου κάνουν.

Συμφεροντολογικά

Σήμερα το μεσημέρι ήρθε η φίλη μου η Θηρεσία για να τα πούμε απο κοντά. Είχε να βγεί απο το σπίτι της κοντά 2 χρόνια γιατί έσπασε το γοφό της και ωσπου να γιάνει πήρε καιρό. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο, είχα πάει να την ιδώ μερικές φορές αλλά να, ήταν καθηλωμένη. Με μεγάλη λοιπόν χαρά ήρθε γύρω στις 11.00 το πρωϊ και τώρα τη πάει ο Β στο σπίτι της με το αυτοκίνητο.. Ηρθα λοιπόν εδώ να γράψω, στα γρήγορα, αυτό που σημείωσα στο χαρτί της μνήμης μου.  Η Θηρεσία βλέπει τα πράγματα αλλιώτικα απο εμένα, της λέω ένα πρόβλημά μου και φρτττ μου το γυρίζει έτσι ώστε το όλο θέμα να παίρνει άλλη σκοπιά. Την εβδομάδα που μας πέρασε μάλωσαν οι δύο μου νύφες άσχημα, μέσα στο δικό μου σπίτι. Και ενώ άκουσα το καυγά δεν έκανα τίποτα να τις χωρίσω, ούτε να αποτρέψω τη καταστροφή. Ντροπή μου, ξέρω. Ο Β μου είπε ότι είναι ντροπή μου που άφησα τα πράγματα να ξεφύγουν.

Ο Πετρος και η γυναίκα του αγόρασαν για τον εγγονό μου δώρο Χριστουγέννων ένα μουσικό όργανο, που ο μικρός ήθελε αλλά τον έπεισαν να κάνει και μερικά μαθήματα στο Ωδείο ώστε να μπορεί κάπως να παίζει σωστά. Του πλήρωσαν και τα μαθήματα. Μου άρεσε πολύ αυτό που έκαναν στο ανηψάκι τους γιατί έτσι θα αποκτήσει μία μουσική παιδεία. Μπορεί να του αρέσει και να το συνεχίσει, μπορεί να βαρεθεί και να το αφήσει..όμως όσα μαθήματα κάνει, πρός όφελός του θα είναι. Το παιδί είναι ενθουσιασμένο, σαν να του πήραν τον ουρανό με τ ‘ άστρα.. Ηρθε λοιπόν την επομένη μέρα η Μ στο σπίτι μου που ήταν η Α και μαγείρευε (γιατί ναί μεν το κάταγμα πάει πολύ καλύτερα και μπορώ να περπατάω με 1 πατερίτσα, εν τούτοις κουράζομαι να στέκομαι πολύ ώρα και η Α συνεχίζει να έχει την ευθύνη για το νοικοκυριό-μαγείρεμα)  για να την ενημερώσει για τα γενόμενα, δηλαδή πως έγραψε στο Ωδείο το γιό της, πως θα του πληρώνουν εκείνοι τα δίδακτρα για όσο τραβήξει το παιδί και πως θα τον πηγαινοφέρνουν εκείνοι τα βράδυα-απογεύματα που θα έχει μουσική για να την καθησυχάσει ίσως και έπεσε σε μία έξαλλη Α, μία Α που ούρλιαζε και έβριζε στη διαπασών. Το τι δεν της είπε της Μ: Της έβρισε τη μάνα της (νεκρή) ότι ήταν τάχα μου πλούσια και την είχε κακομάθει, την απείλησε ότι θα σταματήσει το γιό της απο το σχολείο επειδή δεν παίρνει καλούς βαθμούς, ότι ο μισθός του άνδρα της δεν τη φθάνει, ούτε παπούτσια δεν έχει ν’ αγοράσει, όταν η Μ επ’ αυτού της είπε ότι αν δεν τη φθάνουν τα λεφτά να πιάσει καμμιά δουλειά απο το να κάθεται..και η Α τη στόλισε με τα χειρότερα λόγια και μετά τη πέταξε και έξω.

Ολα τα άκουσα αλλά έκανα τη κουφή. Οταν γύρισε ο Β του τα είπα και θύμωσε που δεν σταμάτησα το καυγά, ότι η Α είναι στα πρόθυμα της νευρικής κρίσης πλέον και δεν ξέρει ούτε τι κάνει ούτε τι λέει, αντί να πεί και ευχαριστώ στη συνυφάδα της που μπήκε στα έξοδα για το γιό της, τη βρίζει και απο πάνω.  Το σκεφτήκαμε απο όλες τις πλευρές και δεν καταλαβαίναμε γιατί επετέθει στη Μ με αυτό το τρόπο, φερόταν σαν τραμπούκος. Ισως να διαφωνεί που δίνουν πολλά δώρα στα παιδιά της, να μη θέλει. Ετσι τουλάχιστον σκέφτηκα εγώ. Μετά ήρθε η Μ και παρόλλο που ήταν θυμωμένη μου είπε ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που η Α της ζηταει χρήματα, παλιά της ζητούσε να της πληρώνει και τα ένσημα ενώ εκείνη θα καθόταν σπίτι της να κάνει μανικιούρ και όταν η Μ αρνήθηκε είχε ξαναγίνει καυγάς για τον οποίο δεν ήξερα τίποτα, είχε γίνει στο σπίτι της Μ.  Οσο να το πάλεψα δεν κατάλαβα τίποτα απ’ αυτά. Μέχρι που ήρθε η Θηρεσία και μου είπε ότι

η Α θέλει μία προσωπική αμοιβή για τις υπηρεσίες που ΕΚΕΙΝΗ προσφέρει σε εμένα και το Β. Κάτι σαν μπαξίσι. Το να δίνουμε στα παιδιά της δεν την ενδιαφέρει (υπάρχουν μάνες και μάνες – άλλες έχουν στοργή, άλλες όχι. Μιά γάτα έχει περισσότερο ενδιαφέρον για τα παιδιά της παρά η Α) αρκεί να της κόψουμε μηνιάτικο..για τη τάχα προθυμία και εθελοντισμό που με περιποιείται. Επεσα απο τα σύννεφα γιατί αυτό δεν το περίμενα να το ακούσω. Το είπα και στον Β που είναι πιο αψής και έγινε θεριό. Ξεσπάθωσε μπροστά στη Θηρεσία:  Τόσα και τόσα έχουμε δώσει στα εγγονάκια μας πέρα απο την υποστήριξη, τα ταϊζουμε όταν οι γονείς τους λείπουν, τα φροντίζουμε εμείς σε όλα, πιο πολύ μεγάλωσαν με εμάς παρά με τους γονείς τους για να μη πώ ότι πληρώνουμε απο τότε που γεννήθηκαν για τα ιδιωτικά σχολεία που απο ξιπασσιά τα έβαζε η μητέρα τους να παρακολουθούν.. Να δίνουμε όσο μπορούμε για τα παιδιά όχι όμως να της κόψω και μηνιάτικο επειδή με φροντίζει! Δεν της ζήτησα να με φροντίζει, γυναίκα-νοσοκόμα ήθελα να πάρω, αλλά αυτή ανακατεύτηκε και την έδιωξε. Και να το αποτέλεσμα.  Είπε και πολλα άλλα.

Επεσα απο τα σύννεφα, το ξαναλέω. Στραβομάρα είχε ο Μάρκος μου όταν λύσσαξε να τη πάρει;  Τέτοιο συμφεροντολογικό έκτρωμα έρριξε στην οικογένειά μας που έγινε αιτία να απομακρυνθούν τελικά τα αδέλφια, να σκοτωθούν οι νύφες για τα λεφτά;  Γιατί να πρέπει να πληρώνει ο Πέτρος μου μισθό σ’ αυτήν και τα ένσημά της; Ας πάει να δουλέψει να τα κερδίσει. Οσο για μένα ποτέ δεν της ζήτησα να μου κάνει τη νοσοκόμα, ήθελε και προσφέρόταν. Και τώρα να φέρνεται έτσι …πα πα πα ! Εφριξα.

Ημαρτον πιά.

Τα λέω σε μένα

Μέρες που είναι σκέφτομαι. Το παρελθόν, το τότε σε συνδυασμό με το τώρα. Τα όνειρα που είχα και τη πραγματικότητα που πήρα. Που έφτιαξα, που έμαθα να ζώ σε αυτήν. Το τελευταίο δυσκολοχώνευτο. Βασικά μένει αιωνίως στο στομάχι. Πιο πέρα δεν πάει. Και σαν έλκος με τρώει.
Επρεπε τότε παλιά να χώριζα, τότε που τα πρώτα συννεφάκια-μπόρες-τρικυμίες-καταιγίδες βγήκαν μπροστά μου. Τα πρώτα 7 χρόνια ήταν ζάχαρι. Μετά άρχισε να πικρίζει το πράγμα. Ο Β ήταν αψύς και βίαιος στα λόγια. Στην αρχή μου άρεσε να κυκλοφορώ με αντράκι, μετά όμως άρχισε να βγάζει το άχτι του επάνω μου. Με γκρίνια, μουρμούρα, στην αρχή. Μετά μου κόλλαγε επιθετα, «πως είσαι έτσι» ή έβαζε κανονισμούς «όταν εγώ κοιμάμαι δεν θέλω να…» πετανε μύγες στο δωμάτιο, π.χ.λές και ελέγχονται οι μύγες. Εγινε ο γάμος μας καρμπόν με το στρατώνα.
Στην αρχή έκανα ότι μπορούσα, είχα τα παιδιά μικρά, είχα τη δουλειά που μου έδινε αυτοπεποίθηση, χρήματα, ταξείδια. Που να χώριζα, πώς θα ζούσα. Το χρήμα έπαιζε ρόλο τότε, δύο μισθοί είναι καλύτεροι απο έναν. Εκανα τη πάπια στις απαιτήσεις του, «ναί χρυσέ μου» όταν ήταν εκεί, και όταν έλειπε, έκανα τα δικά μου. Το τι έκανε όταν έλειπε ποτέ δεν νοιάστηκα. Ας έβγαζε τα μάτια του με άλλες. Αν με αφηνε, θα πλήρωνε για τα παιδιά διατροφή. Κι αν δεν είχε αυτός, είχαν οι γονείς του, που τρελλαινόντουσαν για τα εγγονάκια τους. Ομως ενώ πήγαινε με άλλες, σε μένα πάντα γύριζε, εκείνες ήταν για το σέξ, καθώς έλεγε. Η οικογένειά του, άλλο.
Και τα χρόνια περνούσαν, μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε. Και άλλαξε πολύ. Γιατί εκεί που απλά γκρίνιαζε και μουρμούραγε, άρχισε να μου επιτίθεται προφορικά – βρισίδι κανονικό για λίγη ώρα. Και μετά αν του αντιμιλούσα καυγάς. Κι αν πάλι δεν μίλαγα αλλά έφευγα..φώναζε περισσότερο και χτύπαγε πόρτες. Και μετά ηρεμούσε και κοιμόταν. Και όταν ξύπναγε, δεν θυμόταν τίποτα απο τη προηγούμενη συμπεριφορά. Αν μάλιστα του έλεγα τι είχε πεί, τι κακκίες είχε ξεστομίσει, με έβγαζε και ψεύτρα. Και αυτό συνεχίστηκε πολύ καιρό. Κάποτε ξεσπάθωνα, αλλά δεν άλλαζε τίποτα. Αν δεν μίλαγα, με έβριζε περισσότερο. Ηταν και δηκτικός, μου επιτίθετο στη προσωπικότητά μου, στο χαρακτήρα μου, στα παιδιά μου (χτυπούσε το Μάρκο μου πολύ – τον Πέτρο όμως όχι γιατί ήταν αριστούχος και γιατί απο την αρχή του πήρε ο μικρός τον αέρα), με απειλούσε να με πετάξει κλωτσηδόν έξω.
Υποψιαστηκα στην αρχή μήπως είχε πιάσει καμμιά γκόμενα, γι ‘αυτό τα έκανε αυτά, να με κάνει να φύγω εγώ για να τη μπάσει μέσα. Εβαλα ένα γνωστό μου να τον παρακολουθει. Ομως όχι, τίποτα αισθηματικό δεν είχε. Μόνο θυμό που τον αποστράτευσαν νωρίς. Και επειδή δεν ήξερα τι να τον κάνει το θυμό του, τον έβγαζε πάνω μου. Η Τζένη μου έλεγε ότι πολλοί θυμωμένοι άντρες δέρνανε κιόλας. Ο Β δεν με είχε ποτέ χτυπήσει πολύ, σπρωξιές και χαστούκια είχα φάει. Αυτό δεν το είπα ποτέ στη Τζένη, ντρεπόμουνα ένοιωθα μειονεκτικά να κάθομαι κοτζάμ αρχιμοδίστρα στο Μπίλλυ Μπο, να τις τρώω. Μα πώς σσυ ήρθαν αυτά τώρα?
Μου ήρθαν γιατί άρχισε πάλι να τρώγεται με τα ρούχα του. Τι φταίω εγώ, πές μου αν κλείσαμε το μαγαζί – δική σου ιδέα ήταν – και το μπατίρισε η Βίκη? Κύττα γύρω σου το κοσμάκη που υποφέρει, πάλι καλά που πήραμε μερικά λεφτά τότε. Οχι. αισθάνεται θυμό. Επρεπε να κάνει εκείνο, τούτο, το άλλο. Εδώ και χρόνια δεν μιλάω για τους θυμούς του, που εκρήγνυται και μιλάει για όλους πολύ άσχημα, απο πίσω πάντα, γιατί μπροστά όλο γλύκες, ρεβεράνσες και τσιριμόνιες κάνει για να λέει ο κόσμος τι καλός και εξυπηρετικός που είναι. Αρχισε πάλι τις γαϊδουριές και τις απαξιώσεις, όλοι είμαστε κατά πολύ υποδεέστεροι της ευφυίας του (σιγά δηλαδή), αυτός γεννήθηκε Σωτήρας, οι μοδίστρες να βγάλουν το σκασμό. Και τι με είπε χθές:
«Να σηκωθείς να φύγεις κυρά Λένα, άμα δεν σε’ αρέσει μαζί μου. Αμα όμως είναι να μείνεις θα τα ακούς και απο πάνω».
Σε εμένα το είπε αυτό, τώρα που είμαι λαβωμένη.
ΣΚΑΤΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΟΥ, Βλάκα!

Ενσωμάτωση

«Δεν μπορείς να αρέσεις σε όλο το κόσμο, αυτό να το χωνέψεις». Γέρασα και μυαλό δεν έβαλα. Υποτίθεται ότι το χωνεύω. «Υποτίθεται» και πρασινάλογα. Καθόλου δεν το χωνεύω. Θα ήθελα ν’αρέσω σε όλο το κόσμο, είναι όμως αδύνατο. Σε λίγους ίσως αρέσω..σε ελάχιστους, ίσως σε έναν. Μακάρι δηλαδή. Παλιά που έκανα μώκο άρεσα σε πολλούς..θεωρούσαν ότι απαξ και δεν μιλάω, συμφωνώ. Η σιωπηρή γνώμη δεν σημαίνει ότι σε υπερψηφίσαμε, νεαρέ. Δεν το ξέρεις το υποθέτεις. Λάθος υποθέτεις. Οταν όμως το καταλαβαίνεις, σκυλιάζεις. Και μετά έχω την απόλυση στο τσεπάκι.. Ετσι άλλαξα 3 δουλειές.

«Επειδή γράφεις εδώ και μερικοί σε διαβάζουν και ίσως συμφωνούν δεν σημαίνει ότι δεν θα διαφωνήσετε κάποια φορά. Και αν διαφωνήσεις φάτσα με φάτσα και γίνετε κώλος, έχει καλώς. Συχνά όμως τσακώνομαι και με τα εξαπτέρυγα..που περιβάλλουν τους «αρχηγούς» τα οποία θεωρούν απαραίτητο να υπερασπίσουν τις ιδέες των δημιουργών τους».. Αυτό κάτι έχει να πεί για τους υπερασπιστές.. που θεωρούν καθήκον τους το να υπερασπίζονται αυτά που κηρύττουν οι άλλοι. Ετσι λειτουργούν όλα τα κόμματα μάνα μ’, όλες οι ομάδες..που έχουν το κριάρι για μπροστάρη. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου..πέφτει και σε πλακώνει. Αυτό που θέλω να πώ είναι ότι ενώ δεν  ήμουνα ΠΟΤΕ εξαπτέρυγο, τα καταλαβαίνω. Απο κάπου πιάνονται, για να συνεχίζουν να πιστεύουν στον καλύτερο κόσμο..που θα έρθει. όποτε… Τόπαμε αυτό πάρα πάνω. Είπες επίσης ότι δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους, ότι κάποιος θα βρεθεί να διαφωνήσει. Ενταξει, ας διαφωνήσει..και μετά τέλος. Ο κάθε τις διατηρεί τις απόψεις του. Και τη κάνει με μικρά πηδηματάκια μακριά απο  τους αντιφρονούντες.. Βρήκες το φώς το αληθινό φίλε μου, μπράβο. Ασε με εμένα στο σκοτάδι μου.    

«Αν γράφεις για να κάνεις παρέες, μέσω του Διαδικτύου, κοιμάσαι όρθια».  Είδες και μερικούς. Είδες και μερικές σε μία και μοναδική πολυπληθή συνάντηση. Και αυτό που είδες μάλλον δεν σου άρεσε τόσο ώστε να θέλεις να τους ξαναδείς. Με το που με είδαν άρχισαν να μου ακουμπάνε τις έγνοιες τους. Σαν να είμαι ψυχολόγος.. που μπορεί και να είμαι. Ομως έχεις ανάγκες που δεν καλύπτονται,πόσο μάλλον να φορτωθείς και των αλλων. Ασε.

«Δές τον εαυτό σου όπως είναι, όπως έχει εξελιχθεί. Ασε πίσω σου ερμα, κάτι απο σένα, πέτα κόσμο αν σε παίρνει..μόνο προχώρα». Δεν ανέχομαι τη μοναξιά πιά. Ομως και να ασχολούμαι με το γύρω-γύρω όλοι και στη μέση ο θεός..βαριέμαι. Εκανες τη πλάκα σου παλιά. Προσπάθησες να ενσωματωθείς στην ομάδα του γύρω-γύρω όλοι, ωραία ήταν στην αρχή..μετά όμως βαρέθηκες. Πάντα ήμουνα μοναχικός λύκος..και με μοναχικούς λύκους έκανα χωριό.. ακόμη και σαν μέρος ομάδας εργασίας.. Τώρα έρχονται τα εξαπτέρυγα να σου πούν ότι δεν είναι έτσι..Μπορεί και να μην είναι. Δεν σε νοιάζει. Δεν νοιάζει τους μοναχικούς λύκους η γνώμη του κοπαδιού. Ετσι κι αλλιώς τα πρόβατα όλοι τα τρώνε.  Τι αν τα κυνηγήσεις ομαδικά, τι ατομικά. Ομαδικά κουράζεσαι λιγώτερο, αλλά τρώς και τελευταίος. Ατομικά κουράζεσαι πολύ,  όλη η μερίδα όμως είναι δική σου. Αμπε μπα μπλόμ.

Είμαι θυμωμένη για κάτι που έγινε, που ήταν επόμενο να γίνει και που προειδοποίήσα, δεν έγινα ακουστή και δεν μπόρεσα να το αποτρέψω. Οι άνθρωποι τύπου μοναχικού λύκου δεν συμβιώνουν εύκολα με το κοπάδι. Αργά ή γρήγορα θα έρθουν σε ρίξη. Ο μοναχικός λύκος πάντα φεύγει γιατί το κοπάδι είναι δυνατώτερο. Δεν σημαίνει βέβαια ότι επειδή είναι κοπάδι έχει και αρχές. Μπορεί να είναι ένα κατάπτυστο κοπάδι που βασίζεται σε δόλια μέσα για να πετυχαίνει. Ομως η ομάδα είναι δυνατώτερη στη πάταξη του μοναχικού εφόσουν διαθέτει δυνατώτερες μασέλες. Στη πραγματική ζωή οι δυνατοί λύκοι είτε είναι δ/ντές είτε ανώτεροι επιβιώνουν, το κοπάδι υπακούει ή τρώει πόρτα. Στο μικρόκοσμο του λύκου-προβάτου, ο μοναχικός μας λυκος έχασε.

Ευθεία γραμμή

Ετσι αισθάνομαι όταν τίποτα δεν γίνεται, όταν τίποτα δεν ταράζει τη καθημερινότητά μου. Σαν να μπαίνω μέσα στη μαύρη σπηλιά, χωρίς φωτιστένο κερί στο χέρι. Αναρωτιέμαι, θα είναι ομαλή η σπηλιά ή θα πέσω, θα είναι ξερή η σπηλιά ή θα βραχώ, θα είναι φιλική η σπηλιά ή χιλιάδες δαίμονες θα με περιμένουν, θα βρώ φώς πιο μέσα ή θα πλανεύομαι στο σκοτάδι;
Εχω μάθει να περπατάω στα αναμένα κάρβουνα μιά ζωή και όταν μου δώσουν κανονική ζωή, να τη βαδίσω τρομάζω και ψάχνω για λακκούβες. Μυγιάζομαι συνεχώς, ενώ δεν υπάρχουν μύγες σε απόσταση χιλιομέτρων. «Και δεν χαλαρώνεις ποτέ, Λένα μου;» Αυτό είναι και το περίεργο, χαλαρώνω εύκολα, με το παλιό τσιγαράκι παλιά που με απόλαυση κάπνιζα μετά το καφέ εννοείτε, τώρα απαγορεύεται και τόχω μετατρέψει σε κουλούρι. Αφού περιδιαβάσαμε, δοκιμάσαμε, βαθμολογήσαμε τα κουλουροειδή της περιοχής, καταλήξαμε ότι το τυροκούλουρο του Γρηγόρη μας αρέσει καλύτερα ακόμη και απο τα απλά κουλουρακια Θεσσαλονίκης. Ετσι εναλάξ με το μουστοκούλουρο, τρώμε τυροκούλουρα.

Ο Πρωθυπουργός μας ασχολείται υπερβολικά με το Ιντερνέτ, αλλά δεν ζεί μέσα σε αυτό όπως ο Κωστίμπας που ζούσε σαν φιγούρα του Playstation, όποτε ήταν να βγεί απο αυτό έπαιρνε το σεληνιασμένο ύφος..Δεν ξέρω τι θα βγεί απο τη επιλογή άσχετων μέσω αίτησης για διακυβέρνηση, αν όμως κάτι πάει στραβά κανείς δεν θα μπορεί να του πεί..»μ’ αυτούς που έχεις για συνεργάτες» γιατί όλοι είχαμε δυνατότητες να κάνουμε μία αίτηση. Πώς επιλέγησαν οι συνεργάτες, άλλο καπέλο. Και όσοι δεν είναι του κόμματος θα τραβήξουν το διάολό τους απο τα ΜΜΕ που θα τους ξετινάξουν π.χ. τη κα Μπιρμπίλη. Ηδη άρχισαν να σχολιάζουν το ταγάρι που κρατούσε στην Ορκωμοσία, μα ταγάρι και εσύ χρυσή μου! Ας είχες και ένα καλαθάκι με αυγά σκεπασμένα με κληματόφυλλα όπως κάνανε παλιά οι βλάχες, απο το άλλο χέρι! Μέχρι να πέσουν επάνω της οι στυλίστες και να τη μεταμορφώσουν!

Κρυφακούω αυτά που γίνονται γύρω μου, σαν να παίρνω διορία-παράταση για λίγο ακόμη. Εχουν περάσει αρκετά χρόνια απο τότε που βγήκα στη σύνταξη..αλλά δεν κάθισα ποτέ, ακόμη και τότε βοηθούσα στο μαγαζί που είχαμε με τον άνδρα μου, με μειωμένο φόρτο εργασίας, αλλά με κάποια εργασία. Εδώ και ένα χρόνο περίπου που έκλεισε το κεφάλαιο αυτό οριστικά..τρώω τα χέρια μου για να κάνω πράγματα. Βαριέμαι να κάθομαι και να μη κάνω τίποτα. Βέβαια ακόμη ζαλίζομαι λίγο απο το χτυπημένο μου κεφάλι, παίρνω χούφτες φάρμακα, αλλά το μυαλό μου αρμενίζει αλλού.

Είναι εποχή επώασης το φθινόπωρο για μένα. Τότε μου γεννιούνται οι ιδέες πώς να περάσω το χειμώνα μου και με τι ν’ ασχοληθώ.