Λένα..χα χα χα!

Πρίν απο χρόνια, μου είχαν κάνει δώρο ένα βιβλίο για μία βιογραφία ενός παιδιού, Ιρλανδού του Πάντυ Κλάρκ. Ο τιτλος αλλά και το περιεχόμενο μου είχε κάνει πολύ εντύπωση γιατί περιέγραφε δύσκολες στιγμές αλλά και ξέγνοιαστες..ζωή παιδιού.

Αυτές τις μέρες έχουμε πολλές υδραυλικές σκοτούρες, που μας θυμούνται τα καλοκαίρια συνήθως. Αλλά και τας αργίας, εορτάς και όταν είμαστε γενικά εκτός σπιτιού. Για μία ακόμη φορά υπήρχαν διαρροές, όχι μυστικών της C.Ι.Α., ή των τραπεζών που συγχωνεύονται (κλάφτα μέτοχοι). Υπήρχαν διαρροές απο το 5 όροφο, όπου τρύπησαν-έσπασαν κάτι σωλήνες μπάνιου και τα νερά, σαν το ασανσέρ, πήγαν πρός τα κάτω, αρχικά στο 4, μετά στο 3 και τέλος σε εμάς.  Πλημμύρισε το πατάρι (όπου φυλάγαμε τα στρατιωτικά του Β, στράβωσαν τα πηλήκια και έγιναν αποκριάτικα), βγήκαν σταγόνες στο ταβάνι του μπάνιου και ρυάκι μπήκε στους κάτω ορόφους. Ο ενοικιαστής του 5 διακόπευε. Κλειδί δεν είχε αφήσει. Ηρθε ο ιδιοκτήτης με αστυνομία, ανοίξαμε για να μπεί ο υδραυλικός+τσιράκι, του τα κάναμε του ανθρώπου χάλια μέσα στο μπάνιο του, γιατί σπάσανε τα πλακάκια, βγάλανε και το δάπεδο..για να βρεί ο υδραυλικός απο πού τρέχει, τράβαγε τα μαλλιά του ο του 4ου ορόφου γιατί τα νερά είχαν πέσει στο κρεββάτι του και το κάνανα λούτσα και αυτός κοιμόταν στρωματσάδα κλπ. Φώναζε και απειλούσε όπου στο τέλος του λέει ο Β «σκάσε μας έπρηξες» και εκείνος σηκώνει το χέρι να τον χτυπήσει, σκύβει εγκαίρως ο Β και τρώει το φούσκο ο αστυνομικός που είχε έρθει για τη πιστοποίηση βλάβης και ανοιγματος του διαμερίσματος, ο αστυνομικός που ήταν μπρατσωμένος πλήν κοντός. Γίνεται θηρίο ο αστυνομικός, σκάμε εμείς στα γέλια, τρομάζει ο του 4 που χτύπησε «όργανο» και γίνεται το εξής επεισόδιο:  Αγριοκυττάζει ο αστυνομικός τον του 4 και του λέει κάποιες κουβέντες που δεν επαναλαμβάνονται για τι θα τον κάνει που τον χτύπησε.. Ο του 4 στην αρχή ζαρώνει και μετά γονατίζει «ήμαρτον, τον άλλο το γάϊδαρο ήθελα να δείρω όχι εσάς (πολυχρονεμένε) καλέ, γλυκέ, όμορφέ μου». Ο άλλος αστυνομικός να έχει κοκκινήσει απο τα συγκρατημένα γέλια, να προσπαθεί να δείχνει σοβαρός. Εμείς οι υπόλοιποι να έχουμε λιώσει γιατί όταν ο του 4 ορόφου γονάτισε, η μύτη του ήταν εκατοστά μακριά απο τα απαυτά του αστυφύλακα (ήταν κοντός είπαμε)..και βάλαμε τσόντα στο νού μας, εκεί που έλεγε τα ήμαρτον..και το είδε και ο ίδιος και κοκκίνησε περισσότερο.. καθώς του ότι ο του 4 είναι πάρα πολύ gay.  Και «έλα στο σπίτι μου να σε ψήσω καφέ, να σε κεράσω καϊσι που έφτιαξα με τα χεράκια μου» να λέει και εμείς να ψιθυρίζουμε «και που να δείς τι άλλα θα σε κεράσεει», δυστυχώς τα άκουσε και ο αστυνομικός που μας λοξοκύτταγε και βροντοφώναξε «εγώ είμαι ΚΑΙ πολύ άντρας» ερριξε και μιά σπρωξιά στο γονατισμένο, θύμωσε αυτός και του λέει «αϊ μωρή μικροτσούτσουνη απ’ εδώ» τον μούτζωσε και έφυγε.

Χαχαχαχα! Ολοι γελούσαν..και τα νερά τρέχανε.. εκτός απο τον ιδιοκτήτη του μικρού τσουτσουνιού (πού το έκοψε ότι ήταν μικρό, ο θεός ξέρει) που είχε μαυρίσει απο το κακό του και ήθελε να κόψει μήνυση για εξύβριση.. «Δεν σου έβρισε και τίποτα», του είπε ο Β » μόνο το τέτοιο σου».. χαχαχαχα!   Τα μαζέψανε οι αστυνομικοί και φύγανε.. και εμείς βαλθήκαμε να καθαρίσουμε λιγο τις βρωμιές των υδραυλικών.. Τέσσερις μέρες θα δουλεύουν εκεί…άρα έχουμε άλλες 2 μέρες. Μετά έρχονται στο σπίτι μας και τρώνε, μιλάμε και κυρίως πεθαίνουμε στα γέλια.  Σήμερα κάλεσα για φαγητό (στις 2.00) και το φλώρο του 4 μήπως ξεθυμάνει!.

χαχαχα Λένα

Advertisements

Ενσωμάτωση

«Δεν μπορείς να αρέσεις σε όλο το κόσμο, αυτό να το χωνέψεις». Γέρασα και μυαλό δεν έβαλα. Υποτίθεται ότι το χωνεύω. «Υποτίθεται» και πρασινάλογα. Καθόλου δεν το χωνεύω. Θα ήθελα ν’αρέσω σε όλο το κόσμο, είναι όμως αδύνατο. Σε λίγους ίσως αρέσω..σε ελάχιστους, ίσως σε έναν. Μακάρι δηλαδή. Παλιά που έκανα μώκο άρεσα σε πολλούς..θεωρούσαν ότι απαξ και δεν μιλάω, συμφωνώ. Η σιωπηρή γνώμη δεν σημαίνει ότι σε υπερψηφίσαμε, νεαρέ. Δεν το ξέρεις το υποθέτεις. Λάθος υποθέτεις. Οταν όμως το καταλαβαίνεις, σκυλιάζεις. Και μετά έχω την απόλυση στο τσεπάκι.. Ετσι άλλαξα 3 δουλειές.

«Επειδή γράφεις εδώ και μερικοί σε διαβάζουν και ίσως συμφωνούν δεν σημαίνει ότι δεν θα διαφωνήσετε κάποια φορά. Και αν διαφωνήσεις φάτσα με φάτσα και γίνετε κώλος, έχει καλώς. Συχνά όμως τσακώνομαι και με τα εξαπτέρυγα..που περιβάλλουν τους «αρχηγούς» τα οποία θεωρούν απαραίτητο να υπερασπίσουν τις ιδέες των δημιουργών τους».. Αυτό κάτι έχει να πεί για τους υπερασπιστές.. που θεωρούν καθήκον τους το να υπερασπίζονται αυτά που κηρύττουν οι άλλοι. Ετσι λειτουργούν όλα τα κόμματα μάνα μ’, όλες οι ομάδες..που έχουν το κριάρι για μπροστάρη. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου..πέφτει και σε πλακώνει. Αυτό που θέλω να πώ είναι ότι ενώ δεν  ήμουνα ΠΟΤΕ εξαπτέρυγο, τα καταλαβαίνω. Απο κάπου πιάνονται, για να συνεχίζουν να πιστεύουν στον καλύτερο κόσμο..που θα έρθει. όποτε… Τόπαμε αυτό πάρα πάνω. Είπες επίσης ότι δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους, ότι κάποιος θα βρεθεί να διαφωνήσει. Ενταξει, ας διαφωνήσει..και μετά τέλος. Ο κάθε τις διατηρεί τις απόψεις του. Και τη κάνει με μικρά πηδηματάκια μακριά απο  τους αντιφρονούντες.. Βρήκες το φώς το αληθινό φίλε μου, μπράβο. Ασε με εμένα στο σκοτάδι μου.    

«Αν γράφεις για να κάνεις παρέες, μέσω του Διαδικτύου, κοιμάσαι όρθια».  Είδες και μερικούς. Είδες και μερικές σε μία και μοναδική πολυπληθή συνάντηση. Και αυτό που είδες μάλλον δεν σου άρεσε τόσο ώστε να θέλεις να τους ξαναδείς. Με το που με είδαν άρχισαν να μου ακουμπάνε τις έγνοιες τους. Σαν να είμαι ψυχολόγος.. που μπορεί και να είμαι. Ομως έχεις ανάγκες που δεν καλύπτονται,πόσο μάλλον να φορτωθείς και των αλλων. Ασε.

«Δές τον εαυτό σου όπως είναι, όπως έχει εξελιχθεί. Ασε πίσω σου ερμα, κάτι απο σένα, πέτα κόσμο αν σε παίρνει..μόνο προχώρα». Δεν ανέχομαι τη μοναξιά πιά. Ομως και να ασχολούμαι με το γύρω-γύρω όλοι και στη μέση ο θεός..βαριέμαι. Εκανες τη πλάκα σου παλιά. Προσπάθησες να ενσωματωθείς στην ομάδα του γύρω-γύρω όλοι, ωραία ήταν στην αρχή..μετά όμως βαρέθηκες. Πάντα ήμουνα μοναχικός λύκος..και με μοναχικούς λύκους έκανα χωριό.. ακόμη και σαν μέρος ομάδας εργασίας.. Τώρα έρχονται τα εξαπτέρυγα να σου πούν ότι δεν είναι έτσι..Μπορεί και να μην είναι. Δεν σε νοιάζει. Δεν νοιάζει τους μοναχικούς λύκους η γνώμη του κοπαδιού. Ετσι κι αλλιώς τα πρόβατα όλοι τα τρώνε.  Τι αν τα κυνηγήσεις ομαδικά, τι ατομικά. Ομαδικά κουράζεσαι λιγώτερο, αλλά τρώς και τελευταίος. Ατομικά κουράζεσαι πολύ,  όλη η μερίδα όμως είναι δική σου. Αμπε μπα μπλόμ.

Είμαι θυμωμένη για κάτι που έγινε, που ήταν επόμενο να γίνει και που προειδοποίήσα, δεν έγινα ακουστή και δεν μπόρεσα να το αποτρέψω. Οι άνθρωποι τύπου μοναχικού λύκου δεν συμβιώνουν εύκολα με το κοπάδι. Αργά ή γρήγορα θα έρθουν σε ρίξη. Ο μοναχικός λύκος πάντα φεύγει γιατί το κοπάδι είναι δυνατώτερο. Δεν σημαίνει βέβαια ότι επειδή είναι κοπάδι έχει και αρχές. Μπορεί να είναι ένα κατάπτυστο κοπάδι που βασίζεται σε δόλια μέσα για να πετυχαίνει. Ομως η ομάδα είναι δυνατώτερη στη πάταξη του μοναχικού εφόσουν διαθέτει δυνατώτερες μασέλες. Στη πραγματική ζωή οι δυνατοί λύκοι είτε είναι δ/ντές είτε ανώτεροι επιβιώνουν, το κοπάδι υπακούει ή τρώει πόρτα. Στο μικρόκοσμο του λύκου-προβάτου, ο μοναχικός μας λυκος έχασε.

Ταράτσες

Τη περασμένη εβδομάδα πήγαμε σε ένα σπίτι που είναι ρετιρέ, σε μία περιοχή της Αθηνας που τώρα αναπτύσσεται. Δηλαδή τώρα χαλάνε τα παλιά ωραία τους σπίτια, που μερικά είχαν και μία αρχιτεκτονική ταυτότητα, μία φινέτσα ας πούμε για να σηκώσουν πολυκατοικίες ώστε να χωράνε όλοι οι νοματαίοι. Καθίσαμε για λίγο στη βεράντα όσο είχε ήλιο και μετά μπήκαμε μέσα. Ηταν ωραιότατη η θέα, δεν λέω..κάτω οι πλαγιές του βουνού, μετά η τσιμεντένια θάλασσα και στο βάθος η πραγματική θάλασσα ίσα που φαινόταν. Ο σύζυγος της φίλης που μας κάλεσε είχε στήσει και ένα πελώριο τηλεσκόπιο σε μία μεριά του μπαλκονιού γιατί έχει χόμπυ να παρατηρεί τ’ αστέρια, τώρα λοιπόν που καλοκαιριάζει μπαίνει στο στοιχείο του.  Ερριξα και εγώ μιά ματιά, όχι στα αστέρια βέβαια αλλά γενικά κάτω..πρός την Αθήνα.. και έμεινα κατάπληκτη απο ..την ασχήμια των κτιρίων της.

Οταν γύρισα σπίτι, πήγα στη ταράτσα για να διαπιστώσω με τα μάτια μου ξανά τα χάλια μας. Φροντίζουμε τα διαμερίσματά μας να είναι ωραία, καθαρά, άλλοι βάζουν γλάστρες, άλλοι έπιπλα, κούνιες ή τίποτα. Οι διαχειριστές κατά  καιρούς αναλαμβάνουν να περιποιούνται τις πολυκατοικίες, τις βάφουν, τις ευπρεπίζουν, φτιαχνουν ωραίες εισόδους με καθρέφτες, φυτά και κανένας δεν ασχολείται με ..τις ταράτσες. Εκεί βρίσκονται οι ηλικιακοί θερμοσίφωνες, οι κεραίες της τηλεόρασης, λογείς καλώδια και πιάτα δορυφορικών..Ολες όμως οι ταράτσες είναι κακάσχημες. Κύτταζα γύρω μου με φρίκη. Θάλασσα ασχήμιας γύρω μου. Μόνο μία ταράτσα ξεχώρισα:  Είχαν βάλει κεραμίδια με γυάλινους φεγγίτες. Αυτή κάπως καλύτερη απο τις άλλες. Οι υπόλοιπες..μία αθλιότητα.

Η οποία δεν περιορίζεται μόνο στην Αθήνα..κάντε μία βόλτα στην επαρχία και θα φρίξετε. Εκεί κτίζουν ένα διόροφο ας πούμε και μετά δεν κάνουν ταράτσα, αφήνουν τα σίδερα της οικοδομής να εξέχουν έχοντας κατά νού τη προοπτική να ρίξουν άλλον έναν όροφο..που ποτέ δεν πραγματοποιούν..και μένουν τα φρικτά σίδερα να περιμένουν…και το όλο θέαμα είναι απαίσιο. Δείχνει αδιαφορία και κατάντια.

Με βαριά καρδιά κατέβηκα κάτω. Θα κάνουμε γενική συνέλευση αυτές τις μέρες και θα προτείνω να κάνουμε κάτι για τη ταράτσα μας. Θα μπορούσαμε να βάζαμε γλάστρες, ένα στέγαστρο, κάποια φυτά. Να σπάσουμε τη φρίκη.

Ο κήπος μου

Συχνά με καλούν εδώ και εκεί φίλοι που μένουν εκτός Αθηνών για να πιούμε καφέ/φάμε στον κήπο τους. Πηγαίνουμε και απολαμβάνουμε μυρωδιές και κυρίως σιγαλιά, τους επαινούμε γι’ αυτό που δημιουργησαν ή τουλάχιστον διατήρησαν, ανταλλάσουμε ματιές με τον Β και επιστρέφουμε..στη πόλη. Που μέσα στα τσιμέντα έχουμε δημιουργήσει τον δικό μας παράδεισο.

Ο άντρας μου απο παιδί είχε μανία με τα λουλούδια. Ηξερε κιόλας να κλαδεύει και να σπέρνει. Στη Κατοχή είχε μάθει απο τη μάνα του στο νησί..Απο τη πρώτη στιγμή που μετακομίσαμε σε αυτό το διαμέρισμα..φρόντισε να το κάνει παραδεισένιο καταφύγιο. Εχουμε 2 μεγάλα μπαλκόνια, το ένα σε σχήμα Π μπροστά (το μπροστινό φαρδύ, τα πλαϊνά στενότερα) που είναι δυτικό και έχει πολύ ήλιο και ένα στενότερο πίσω, το μπαλκόνι της μπουγάδας για άλλους, ο κήπος με τις γαρδένιες και τα ρόδα για εμάς. Υπάρχουν άλλα δύο στενά μπαλκονάκια στα πλάγια του διαμερίσματος, εκεί απλώνω τα ρούχα..έτσι ώστε να μεγάλα μου μπαλκόνια να είναι το πράσινο καταφύγιό μας.

Εχω ένα θεματάκι με τους γείτονες. Ενώ μου αρέσει να μιλάω μαζί τους, δεν τους θέλω στον παράδεισό μου. Δεν με ενδιαφέρει να τους βλέπω όταν πίνω Ιούλιο μήνα το καφεδάκι μου στη βεράντα. Δεν με ενδιαφέρει να βλέπω τον κ. Αγησίλαο με το γαριασμένο σώβρακο, ξυπόλητο να βγαίνει να καπνίσει στο μπαλκόνι νωρίς το πρωϊ, το βρωμερό του ποδαρίλος (πουράκι) και όλη η μυρωδιά της σοκολάτας, καρύδας, οτιδήποτε χαρτόνι καπνίζει να έρχεται επάνω μου. Θα ήμουνα επιεικής αν τα τσιγάρα του μύριζαν …τσιγάρο, αυτή η μπασταρδεμένη γλυκουλιάρικη μυρωδιά του light μου φέρνει εμετό.  Ομως με ενοχλούν τα παρελκόμενα που κάνει κανείς όταν νομίζει ότι δεν τον βλέπουν..ξύνει τα πάντα..μύτες, χέρια, πισινούς κλπ.. αδειάζει τ’αντερά του απο τα αέρια, ρεύεται..κλπ. Ετσι βάλαμε ένα μεγάλο καφασωτό απο τη μεριά του κ. Αγησίλαου και το σκεπάσαμε με αναρριχώμενα γιασεμιά.. Πύκνωσαν γρήγορα και μου κόψανε τη φρικαλέα θέα πρωϊ-πρωϊ. Ας απολαμβάνει άλλος τις ομορφιές του κ. Αγησίλαου…που είναι και παπάς..!!   Και οταν κατεβαίνει καμαρωτός με το ράσο του, θέλει να του φιλάν οι πιτσιρίκοι και το χέρι..Μπλιάχ!

Στην απέναντι πλευρά στήσαμε το νυχτολούλουδο, που το φέρνουμε απο σπίτι σε σπίτι, μέσα σε μία πελώρια γλάστρα. Αυτή τη φορά το βάλαμε σε μία θηριώδη ζαρντινιέρα που μου έφερε ο γεωπόνος της νύφης μου, 1 ,5 μέτρο βάθος έχει και 2 μήκος..και για πότε αναπτύχθηκε και χρειάστηκε και εκείνο ένα καφασωτό για να στηριχθεί.. Ευωδία Κυρίου και έλεος, καταφύγιο ρομάντζας έγινε το μπαλκόνι μας. Γύρω-γύρω βάλαμε μεγάλες γλάστρες με 2 μικρές πορτοκαλιές, μία βουκαμβίλια κόκκινη,  να μπλέκεται με τα γιασεμιά, μερικές αναριχώμενες τριανταφυλιες Μοντεζούμα, διάφορα εποχιακά..και μετά απο αυτά που είδαμε στο κήπο της νύφης μου (ειδικεύεται στο λαχανόκηπο…ναί! Κορόϊδευα στην αρχή, αλλά όταν μου έφερε πιπεριές, πατάτες, γογγύλια, μαρούλια και ένα καρπούζι,  έφαγα το καπέλλο μου)-ηθικό δίδαγμα:  μην απαξιώνετε ποτέ ακόμη και τους πολύ μικρότερους, γιατί δεν ξέρετε τις ικανότητές τους), βάλαμε και εμείς ντομάτες, αγγουριές και πεπόνια. Τα τελευταία 2 φυτρώνουν χαμηλά. Ετσι πήραμε ένα μακρύ και στενό γυάλινο τραπέζι και βαλαμε εκεί τις χαμηλές τους γλάστρες… Στη μέση έχω το τραπέζι μου που κάθομαι και απολαμβάνω το πρωϊνό μου καφεδάκι.. στο Παράδεισο.

Το πίσω μπαλκόνι είναι και της κρεβατοκάμαράς μας. Ξυπνάμε το πρωΪ και βλέπουμε τριαντάφυλλα ολο το χειμώνα και την άνοιξη οι 5 μου γαρδενιες καταστόλιστες σαν νυφούλες. Αισθάνομαι ξανά 18 ετών.