Μικρόκοσμος

Τι γίνεται όταν σε ένα γραφείο, κάποιοι υπάλληλοι έχουν πολλές απαιτήσεις απο τους εργοδότες τους, όταν πέρα απο τον καλό μισθό περιμένουν και συχαρίκια?. Τα οποία ποτέ δεν έρχονται εννοείται. Δεν ξέρω κανέναν εργοδότη που να χαϊδολογάει τους υπαλλήλους του (όχι σεξουαλικά), να τους έχει κορώνα στο κεφάλι του και Κεχαγιά στη πλάτη του. Να τους λέει μπράβο κάθε τόσο, να τους κτίζει την αυτοπεποίθηση, να τους δίνει περισσότερη εξουσία (δλδ το ελεύθερο να καταπιέζουν τους υπόλοιπους) και τελικά να τους αφήνει να τον καβαλήσουν! Αυτά ούτε στα παραμύθια, χρυσό μου!. Σε πληρώνουν καλά και με το μήνα (πράγμα πολύ σημαντικό σήμερα που οι δουλειές και οι αμοιβές παίζουν κρυφτούλι), ντάν! πέφτουν οι παράδες στο λογαριασμό σου, όμως σε τρέχουν κιόλας. Τι νόμιζες ότι θα πέφτουν τα μισθά και εσύ θα κάααααθεσαι? Δεν είμαστε καλά! Γκρινιάζεις συνεχώς για το πόσο σε καταπιέζουν, κάνε αυτό, κάνε και εκείνο, σου πατάνε το ωράριο, σε βάζουν να εκπαιδεύεις το νέο προσωπικό (ενώ εσύ δεν τόχεις το διδασκαλίκι) και να κυνηγάς τις λαθούρες των νεώτερων συναδέλφων μιά που είσαι παλιά καραβάνα, σου φορτώνουν τα άπειρα και τελικά ΔΕΝ εκθειάζουν τα ταλέντα σου. ΕΚΘΕΙΑΖΟΥΝ εκείνες τις συναδέλφους που δουλεύουν εθελοντικά, που δεν παίρνουν μισθά, αλλά επειδή βαριούνται στο σπίτι, πάνε στο γραφείο και τους βοηθάνε!!! Αυτές τις νερόκοτες εκθειάζουν και τους λένε 1000 γλυκόλογα, ενώ εκείνες μπαίνουν και βγαίνουν όποτε τους καπνίσει, ενώ εσύ τραβάς κουπί όλο το 8ωρο. Σου έρχεται να τις πιάσεις απο το μαλλί και να τους τα πείς χύμα.. αλλά δεν μπορείς να το κάνεις, προσπαθείς να τους τις σπάσεις ώστε να μην έρχονται! Τους λές για το ένα λάθος τους, για το δείνα λάθος τους μήπως στενοχωρηθούν και φύγουν..Μετά θα είσαι ηρωϊδα, μέ τόσα που θα έχεις μέσα στο κεφάλι σου!

Ολα αυτά τα λέει η Α (η νύφη μου) σχεδόν κάθε μέρα όταν γυρίζει απο τη δουλειά της. Οι επιθυμίες της υπερφίαλες, χωρίς επαφή με τη πραγματικότητα. Δέρνεται γιατί δεν την αγαπούν οι εργοδότες της, γιατί δεν της κάνουν όλα τα παραπάνω, αλλά νοιάζονται υπερβολικά για τις «νερόκοτες» τις γνωστές τους, πιθανώς και συγγενείς τους, κυρίες που δίνουν τον χρόνο τους, που βοηθάνε αμισθή..που τη βοηθάνε πολύ με το χαμόγελο. Και εκείνη η βλαμμένη ζηλεύει και τους σκάβει το λάκκο..

Την έπιασα μιά μέρα και της τά’πα ένα χεράκι! Εχει δουλειά καλή, μιά εποχή που η ανεργία είναι καθημερινότητα για πολύ κόσμο. Αντί να χαίρεται που τα αφεντικά της την πληρώνουν καλά και στην ώρα τους (αντί να της χρωστάνε ή να της δίνουν ένα μικροποσό έναντι κάθε μήνα), αντί να ευχαριστεί το θεό που η εταιρεία που δουλεύει πάει καλά και δεν προβλέπεται πτώχευση, βάζει φυτίλια στις άλλες συναδέλφους για να τσακώνονται όλοι με όλους. Και οι 2-3 συνταξιούχες φίλες της μαμάς του αφεντικού που έρχονται και βοηθάνε τρώνε τη χολή, αντί να χαίρεται που παίρνουν ένα βάρος απο τη πλάτη της. Της μίλησα για τις εργασιακές σχέσεις, ότι άπαξ και σε θεωρούν υπάλληλό τους θέλουν να σε τρέχουν, να κάνεις και πήδους μέσα απο πύρινα στεφάνια ώστε να σε πληρώνουν «δίκαια» σύμφωνα με τα κριτήριά τους. Επαγγελματική σχέση έχετε, ούτε οι γονείς σου είναι, ούτε ο μπαμπούλης σου, δύσκολο είναι να το καταλάβεις?

Δεν παίρνει απο λόγια.. Συνεχίζει να δέρνεται που δεν την αγαπούν..δεν την εκτιμούν, δεν της λένε μπράβο!

Σταμάτησα να της μιλώ. Δεν ακούει.. χαμένη μέσα στην υπερφίαλη εικονική πραγματικότητά της..

Οι μεγάλες προσδοκίες. Θυμήθηκα το αντίστοιχο βιβλίο του Ντίκενς, το έβγαλα απο τη βιβλιοθήκη και το ξανα-διαβάζω τώρα που κάνει κρύο και δεν βγαίνω έξω..

Ράβω πολύ γιατί έχω παραγγελίες απο το νησί της συμπεθέρας. Τα μεγάλα κομμάτια φύγανε, έχω τώρα ένα παλτό να τελειώσω και ένα ακόμη ένα, νυφικό για τον Μάϊο.. Το νυφικό σκεφτήκαμε να είναι κοντό, με δαντέλα επάνω, έξω λαιμό και μπράτσα και φουσκωτή φούστα κάτω…το κοριτσάκι που θα το βάλει είναι νέο, το θέλει και απαλό ρόζ..σαν κουφετάκι θα είναι..

Διαβάζω, στοχάζομαι και ράβω..

Καλή χρονιά σε όλους!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μύλος στη πολυκατοικία

Οταν χτίστηκε η πολυκατοικία που μένουμε ήταν πρίν 20 χρόνια. Οι οικοπεδούχοι πήραν διαμερίσματα, τα υπόλοιπα πουλήθηκαν. Μετά φτιάξανε κήπους, μπροστά μεγάλο, πίσω μικρότερο γιατί υπήρχε πυλωτή για παρκάρισμα. Το παλιό οικόπεδο είχε μία σειρά απο δένδρα τα οποία δεν κοπήκανε, τα διατηρήσανε και μετά την αποπεράτωση του νέου κτιρίου, φυτεμένα περιμετρικά ήταν 2 πεύκα μπροστά, 4 κυπαρίσσια πίσω 3 θηλυκά και ένα αρσενικό και κάτι μεγάλα φοινικοειδή στα πλαϊνά. Στη μέση έβαλαν τριανταφυλιές, γκαζόν, διάφορους ωραίους θάμνους, γιασεμιά και αγγελικούλες στα πλάγια ώστε να έχουμε φυσικό φράχτη, ιβίσκους διάφορα πολύχρωμα. Εγινε ένας ωραίος κήπος. Με τα χρόνια παρουσιάστηκαν υγρασίες στο υπόγειο πάρκινγκ, στην οροφή, τις κλείναμε, αλλά ξαναβγαίνανε ώσπου φέτος την άνοιξη να ανοίξουν σε πολλές μεριές με αποτέλεσμα να πλημμυρίσουμε. Ετσι κάναμε γενική συνέλευση για να το λύσουμε..

Ηρθαν διάφορα συνεργεία και έδωσαν προσφορές και ο τότε διαχειριστής, πέταξε τις προσφορές και προώθησε έναν γνωστό του. Εχασε όμως τη διαχείριση απο τη τωρινή διαχειρίστρια, να τη πούμε κα Μαρία, η οποία έφερε δικό της συνεργείο, «αρα αυτή θα μαζέψει τις μίζες» είπε ο πρώην διαχειριστής και έπεσε ξύλο (τον έδειρε ο σύζυγος της κας Μαρίας για δεύτερη φορά φέτος).  Απο τότε ξεκίνησαν τα βάσανα και γίναμε μύλος.Αντί να κάνουν τις εργασίες το καλοκαίρι, που φεύγει ο κόσμος και που θα είχαν άνεση χώρου (γιατί έπρεπε να βγάλουν το χώμα του πίσω κήπου, να σκάψουν, να φτάσουν στη πλάκα και να δούν τι έγινε, αλλά να μη πετάξουν το χώμα γιατί μετά το τέλος της δουλειάς, θα το έβαζαν πίσω) να σωριάσουν το χώμα στη πυλωτή ή στην αυλή μιά που θα έλειπαν τα περισσότερα αυτοκίνητα, δεν το κάνανε γιατί θέλανε να πάνε διακοπές. Ετσι τώρα που άρχισαν τα σχολεία και όλοι είναι στο πάγκο τους, άρχισαν τα σκαψίματα. Οσοι είχαν αγοράσει θέσεις πάρκινγκ στη πυλωτή δεν μπορούσαν να παρκάρουν γιατί εκεί σώριασε το συνεργείο το χώμα που βγάλανε.. και θύμωσαν και άρχισαν οι καταγγελίες.. Επίσης τα οικονομικά όλων μας είναι σε κακή κατάσταση λόγω των περικοπών και δεν μας περισσεύουν να πληρώνουμε  30+ ευρώ το μήνα τον κ Πανάκριβο.

Αλλη γενική συνέλευση η νέα διαχειρίστρια να ωρύεται οτι βάσει συνελεύσεως επελέγει το συνεργείο (που είναι και βαφτισιμιός σου, λέει ο ένας)  και τι να το κάνω το χώμα και που θα το βάλει το χώμα (θα σούλεγα τώρα της λέει άλλος), αντί να δώσει τόπο στην οργή κάθεται και χαλιέται απαντώντας στο κάθε ένα πνευματικά ανάπηρο συγκάτοικο, αρπάζεται και έχουμε καυγά. Επεμβαίνει και ο παπάς που ήταν διαχειριστής παλιά αλλά που τον έδιωξε πυξ λάξ και βγάζει κάτι άπλυτα στη φόρα, οπότε τρώει και το μπερντάκι του απο τον άνδρα της κυρά-Μαρίας, καλείται το 100, έρχονται 2 νέα παιδιά και κάνουν χάζι το γενικό ξεμώραμα.

Αρχισαν τα σκαψίματα πρίν 10 μέρες.. κομπρεσέρ όλες τις ώρες, εκτός 3-5 μμ. να σου φεύγει το κεφάλι. Συνεργείο ανέλαβε τη δουλειά ένας μαύρος (όχι νέγρος, εννοώ κακομοίρης) δουλεύει μόνος του…τι να σου κάνει. «Επίτηδες το κάνετε» φωνάζει η Σουβλίτσα του κάτω ορόφου, στη διαχειρίστριας «για να τρέχουν τα μεροκάματα και οι μίζες και να πληρώνουμε, σκατούλα»! «Που θα μου πάς, την απειλεί ο 6ος, μαύρη θα σου κάνω κάθε μέρα την απλωμένη μπουγάδα σου, όλο χώμα». Η διαχειρίστρια έστειλε εξώδικο σε όλους όσους χρωστάνε κοινόχρηστα απο πέρυσι.. οι διαξιφισμοί συνεχίζονται.. οι αστυνομικοί γελάνε..μας μάθανε πιά..

Ηθελα να ξερα αν παντού σε όλες τις πολυκατοικίες γίνονται τέτοια ευτράπελα ή μόνο εμείς έχουμε το προνόμιο.

Παγαποντιές

Εφυγε η νύφη μου και τα 2 της παιδιά χθές για Κορέα..θα κάνουν πολλές ώρες να φθάσουν και απο εκεί θα τους περιμένει ο Μάρκος μου για άλλο ένα 3 ωρο ταξίδι μέχρι το σπίτι του..κοντά στο ναυπηγείο που δουλεύει. Θα μείνουν 1 μήνα. Με πήραν τηλέφωνο ότι έφθασαν καλά. Τους βλέπω και στο skype.Ξέρουν πιά ότι γράφω στους υπολογιστές, όχι όμως και το μπλόγκ μου. Δεν είμαι η Θεά Λένα γι’ αυτούς αλλά η Γιαγιά. Μπροστά τους γράφω με 2 δάχτυλα αργά και μπερδεύω τα πλήκτρα. Μη ξεμπροσθιασθούμε κιόλας. Συνεχίζω να γράφω στον υπολογιστή της Μ. κάνω τη πάπια και δεν παίρνω δικό μου. Μου τον άφησε, πρίν φύγει διακοπές..εκείνη πήρε μαζί της το κινητό της και ένα τάμπλετ.

Υποσχέθηκα ότι θα ποτίζω τα φυτά τους, θα το αερίζω, θα το σιγυρίσω, θα το προσέχω και μέρες πρίν γυρίσουν, θα το καθαρίσω και θα τους μαγειρέψω. Θα κάνω και τις παγαποντιές μου, αυτό όμως δεν το είπα. Θα ψάξω τα συρτάρια τους. Είναι μία κακή συνήθεια που μου άρεσε απο μικρή. Παρόλλες τις μπούφλες που είχα φάει απο τη μάνα μου και τον Β, συνέχισα να το κάνω, πρόσεχα όμως να γίνεται απαλά σαν τους εξαδάκτυλους χωρίς ίχνη και όταν έλειπαν μακριά για δουλειές. Εψαχνα όχι πολύ συχνά ώστε να μη ξέρουν πότε θα «χτυπήσω» και να θεωρούν ότι μετά τις ξυλιές/συστάσεις έκοψα τη συνήθεια. ΧΑ! Μελέτησα όλες τις ταινίες του 007, έχω διαβάσει σε βίπερ Σιμενόν, Αρσέν Λουπέν, έχω εξασκηθεί σαν τα κλεφτρόνια. Οργανώθηκα. Αγόρασα το πρώτο εργαλείο, μία φωτογραφική μηχανή Πολαρόϊντ   απο τη Γαλλία, με δεσμίδες χαρτιών για την αυτόματη εκτύπωση φωτογραφιών. Ετσι πρίν ψάξω το συρτάρι, το φωτογράφιζα πως ήταν τακτοποιημένο, ώστε να το επαναφέρω όπως φαινόταν στην εκτύπωση. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε τίποτα. 

Μα τι ψάχνεις βρε Λένα μου ; Θέλω να μάθω ποιός γκάστρωσε τη νύφη μου. Τίνος είναι το παιδί που θα κάνει. Και θα τον βρείς καταχωνιασμένο στο συρτάρι  η στη ντουλάπα ; Χαχα! Αστειάκια. Η μικρή μου η νύφη η Α, δεν είναι πολύ εξοικειωμένη με τα κομπιούτερ, γράφει σημειώματα, γράμματα σε συγγενείς με το χέρι. Την έχω δεί να έχει ένα μπλόκ φύλλων απο το οποίο γράφει τα γράμματα, κόβει τα φύλλα και ταχυδρομεί φακέλλους, συχνά τα πάω εγώ στο ταχυδρομείο για να έχω και θελήματα να κάνω όταν περπατάω. Γράφει με στυλό μπίκ, όχι μαρκαδοράκια, τα γράμματα αφήνουν αποτύπωμα στα πίσω φύλλα. Με απαλό μολύβι θα τα ξεπατικώσω και θα βρώ το όνομα του πατέρα του παιδιού. Πές πως το βρήκες, τι θα το κάνεις ; Θα του ζητήσεις το λόγο ; 

Ωχ! πιά και εσείς, αφήστε με να ερευνήσω και αν βρώ κάτι, θα είσθε οι πρώτες που θα το μάθετε..

 

 

From here to Eternity

Κάθομαι σπίτι λόγω ζέστης με φούλ κλιματισμό. Μαγειρεύει η γυναίκα ιμάμ σήμερα, νηστεύουμε κάπως μέχρι της Παναγίας.., το βραδάκι με τη δροσιά θα περπατήσουμε 2 χιλιόμετρα περίπου, θα πάμε για παγωτό και επιστροφή. Κάθε βράδυ περπατάμε, μαζί με όλους τους γείτονες μπροστά στη θάλασσα. Περπατάμε, σταματάμε να χαιρετίσουμε, να πάρει η Αγγελική (η κοπέλα που με προσέχει) αραποσίτι ή φιστίκια ή μαλλί της γριάς..και προχωράμε αργά. Στο ζαχαροπλαστείο βλέπουμε και άλλους γνωστούς, καθώς και πολύ νεολαία που χαίρεται. Μ’ αρέσουν τα νέα παιδιά που είτε ανέμελα είτε πορωμένα στις ιδεολογίες του τώρα ξεχύνονται μπροστά. Χθές ήρθε η Τζένη να φάμε παγωτό. Εκείνη δεν περπατάει, τη φέρνει ο άνδρας της με το αυτοκίνητο (οδηγεί χωρίς δίπλωμα, του το πήραν στα 85 του) και κάθεται μαζί μας. Στέλνουμε την Αγγελική να βολτάρει, της δίνουμε λίγα λεφτά και ραντεβού εδώ σε 1 ώρα. Εχει και εκείνη ανάγκη να ξεσκάσει, να αισθανθεί ελεύθερη.

Λέμε για τις υπερφίαλες προσδοκίες. Του Β κυρίως, του άνδρα μου που πέθανε το Μάρτιο. Επινε απο νέος γιατί είχε μεγάλα σχέδια, σχέδια που έφθαναν τ’ αστέρια, αλλά καθ’οδόν για τη Γή διαλύονταν σαν χαρτοπόλεμος. Ηθελε να σπουδάσει, να γίνει κάποιος με το πτυχίο και την αξία του. Αλλά δεν τράβαγε τα γράμματα, τον τραβούσανε οι κοπέλλες. Επινε ένα ποτήράκι να πάει κάτω το χαμένο όνειρο. Πήγε στο Στρατό, να κάνει καριέρα..όμως απο τη Σχολή Ευελπίδων όλο καυγάδες έκανε, παρορμητικός είχε δείρει και έναν ανώτερό του γιατί…δεν θυμάμαι το λόγο. Εφτασε στο βαθμό του Συνταγματάρχη με το ζόρι βιάζονταν να τον συνταξιοδοτήσουν. Ενα ποτήρι μεγάλο μπάμ και κάτω. Μετά ποτέ δεν τον ξαναπήραν, μπήκε στο μαγαζί του πατέρα του που ήταν ράφτης. Προκοπή μηδέν ομως επειδή ήταν μπήχτης τον βγάζανε έξω στα καρότσια του πεζοδρομίου να προσελκύει πελάτισες. Ο πεθερός μου μεγάλωνε τ’ αγόρια μου, γιατί δούλευα τότε μοδίστρα σε οίκο νυφικών και δεν πρόφταινα. Απο το ζευγάρι κάνει καριέρα όποιος μπορεί να φέρνει λεφτά στην οικογένεια.

Το όνειρο του Β ήταν να κάνει μεγάλη ζωή, να γίνει κάποιος αστέρας του σινεμά, της μπίζνες, στη τηλεόραση αργότερα. Κυνηγούσε τη θεά Τύχη στον ιππόδρομο, στα στοιχήματα, στα βελάκια, όχι όμως στα χαρτιά, ευτυχώς δεν του άρεσαν. Κυνηγούσε γυναίκες πλούσιες, συχνά τις έτρωγε απο τους μνηστήρες τους, το όνειρό του ήταν  να τον ερωτευθεί μία ασχημούλα σαν τη Χριστίνα Ωνάση. Θα έκανε τη τύχη του και εκείνη τη δική της. Δεν τον ερωτεύτηκε όμως. Βάλε άλλο ένα, μπάρμαν.  Αγαπούσε τα παιδιά του πολύ ήταν φίλος τους, ανέμελος, τα πήγαινε στο Ροντέο της Κηφισιάς και τ’ ανέβαζε στη ρόδα, ενώ εκείνα τσίριζαν απο χαρά. Οταν έγιναν έφηβοι αρχίσαν να καυγαδίζουν και τότε τα έδερνε. Ο Μάρκος μου τον μίσησε για το ξύλο, του άρπαξε μιά φορά τη βέργα και τον έκανε μαύρο. Σούρνωντας πήγε στο καπηλειό, όρθιος τα κοπάνησε, πόναγε το πετσί του δεν καθόταν στα σκαμνιά του μπάρ. Να δέρνονται γιοί και πατέρας, φρίκη. Εκλεινα τα μάτια και τ’ αυτιά μου και δούλευα περισσότερο. Απεταξάμην των ευθυνών μου. Αποτάσσομαι.

Θυμάμαι τα όνειρά του που δεν έγιναν. Θυμάμαι και αυτά που έγιναν. Τον αγαπούσα παρά τα ελαττώματά του.

 

Evil eye (Κακό μάτι)

Αν υποθέσουμε ότι οι σκέψεις μας που γίνονται λέξεις, που γίνονται φράσεις και εκστομίζονται πρός τον οποιονδήποτε, δημιουργούν ένα κύμα που περιβάλει τόσο αυτόν που τις ξεστόμισε όσο και εκείνον που τις παρέλαβε, μιλάμε για το μάτιασμα. Ετσι λέγεται στη κοινή γλώσσα, άλλοι πιστεύουν στην ύπαρξή του, άλλη το περιγελούν. Σαν μάτιασμα, δεν το πιστεύω, πιστεύω όμως στο κύκλο που κάνουν οι λέξεις. Ο τρόπος που μιλάμε για τους άλλους, κυρίως για όσους καταβάθος αντιπαθούμε, αφήνει ένα αποτύπωμα γύρω μας. Μιά αύρα περιφρόνησης, θυμού, ζήλιας, μοχθηρίας μας περιβάλει όταν διαβάλουμε τους άλλους, ακόμη και όταν παραπονιώμαστε για κείνους που μας πόνεσαν, υπάρχει η αύρα πόνου. Το αποτύπωμα αυτό φεύγει απο εμάς και πάει και κολλάει πάνω σε εκείνον για τον οποίο αναφερόμαστε δημιουργώντας του μία δυσάρεστη για τον παραλήπτη στιγμή, αν είναι ευαίσθητος στο μάτιασμα, κάτι παθαίνει πχ. ένα στραβοπάτημα, του πέφτει το πιάτο απο το χέρι, γίνεται κάτι πέρα απο το συνηθισμένο, διακόπτεται η ροή της πραγματικότητάς του και το δυσάρεστο αναπάντεχο προκύπτει. Καμμία χάντρα προστασίας απο το «κακό μάτι» δεν θα τον προστατέψει. Αργά ή γρήγορα κάτι θα του τύχει. Αρα θα μπορούσαμε να πούμε ότι το μάτιασμα έπιασε τόπο και τελείωσε. Αμ δε!

Εχω παρατηρήσει ότι οι μοχθηρές σκέψεις αφού πάνε στον παραλήπτη, γυρίζουν πίσω σε εμάς με την ίδια σφοδρότητα. Ετσι αν ευχηθούμε να πάει στο διάολο ο πίξος και ο δήξος που μας τσάντισε, κάτι μπορεί να πάθει εκείνος, θα πάθει όμως και ο αποστολέας. Και αυτός ο κύκλος μας μαθαίνει να προσέχουμε τις σκέψεις μας. Πόσο μάλλον και τις λέξεις μας που βγαίνοντας απο το στόμα μας μπορούν να βλάψουν κυρίως εμάς.

Το σβκ που μας πέρασε είχα μία τέτοια εμπειρία. Είχα πάει μαζί με άλλα 4 άτομα σε ένα κτήμα, όπου αφού διασκεδάσαμε σε επαφή με τη φύση, ήταν και ηλιόλουστη μέρα, μας δώσανε χόρτα, εσπεριδοειδή, τη καλή τους καρδιά, μοιραστήκαμε το φαγητό τους, φύγαμε μεσημεράκι. Ενας όμως απο τη παρέα κάκκιασε απο τη φιλοξενία και ίσως να ζήλεψε κιόλας..έτσι άρχισε να λέει κάτι σαχλαμάρες ότι το σπίτι τους ήταν ερείπιο, οι τοίχοι με ρωγμές, θα πέσουν στην επόμενη βροχή, στον επόμενο σεισμό. Μου ήρθε να τον πνίξω εκείνη την ώρα που αντί να απολαύσει τις ξεχωριστές στιγμές που περάσαμε, να ευχαριστήσει τα τόσα καλούδια «απο το χωριό» που μας πρόσφεραν, έβγαζε ζηλιάρικη χολή. Υστερα απο αρκετή ώρα του έφυγε ένα σφράγισμα στο δόντι του και θεώρησα ότι οι μοχθηρές του σκέψεις επέστρεψαν και τον συγύρισαν. Την επομένη μέρα που πήρα τηλέφωνο τους ιδιοκτήτες του αγροκτήματος για να τους ευχαριστήσω, μου είπαν μεταξύ των άλλων ότι λίγο μετά που φύγαμε, έπαθε ανεξήγητη βλάβη το αυτοκίνητό τους και έσκασε και ένα λάστιχο!!.

Αρα κάτι γίνεται με το κύκλο του ματιάσματος..Ελεγε παλιά η συχωρεμένη η Θάτσερ »

«Πρόσεξε τις σκέψεις σου γιατί γίνονται λέξεις. Πρόσεξε τις λέξεις σου γιατί γίνονται πράξεις. Πρόσεξε τις πράξεις σου γιατί γίνονται συνήθειες. Πρόσεξε τις συνήθειές σου γιατί γίνονται ο χαρακτήρας σου. Πρόσεξε το χαρακτήρα σου γιατί γίνεται το πεπρωμένο σου.  Γινόμαστε αυτό που σκεφτόμαστε» – Margaret Thatcher

Περνούν οι μήνες

Περνούν οι μήνες, πέρασαν και δεν έχω γράψει τίποτα εδώ. Χρόνια πολλά σε όλους με υγεία να πορεύεσθε και με κουράγιο. Να αγαπάτε πολύ και σφοδρά γιατί μόνο αυτό έμεινε πιά. Να συγχωρείτε τους άλλους γρήγορα και μετά να ξεχνάτε τις πικρές στιγμές που μοιραστήκατε. Ετσι απο πλευράς καρδιάς τουλάχιστον θα είσθε ανάλαφροι. Για πολλούς απο εμάς, ανάλαφρο θα είναι το πορτοφόλι μας. Είναι ήδη ανάλαφρο. Και καλά εμείς οι παλιοί που έχουμε ζήσει σε πιο στεγνές εποχές, οι νέοι όμως που τους μεγαλώσαμε στα πούλουλα, τώρα κακοπαθαίνουν. Το χειρότερο δεν είναι που ξέμεινες απο λεφτά, το χειρότερο είναι η απόγνωση, ο ανελέητος φόβος για ένα αύριο που δεν ελέγχεις.

Εχω καιρό να μοιρασθώ μαζί σας τα νέα μου. Το 2013 δεν μου χαρίστηκε καλά, όμως δεν πήγαμε και άσχημα. Κατ’ αρχήν ο Β έπαθε εγκεφαλικό, αισθάνθηκε πολύ άσχημα όταν βρισκόταν στο δρόμο, σαν να πνιγόταν, μούδιασαν τα χέρια του.  Νόμισε ότι ήταν καρδιακή προσβολή και ειδοποίησε το γιατρό του..που κάλεσε αμέσως ασθενοφόρο. Εχασε τις αισθήσεις του μέσα στο ασθενοφόρο, πράγμα που οι γιατροί θεώρησαν πολύ θετικό, όπως μου είπαν μετά.   Εμεινε στο νοσοκομείο 2 εβδομάδες, μετά τον μεταφέραμε σπίτι, του πήραμε μία γυναίκα να τον φροντίζει γιατί στην αρχή δεν μπορούσε να σηκωθεί απο το κρεββάτι, τώρα είναι καλύτερα, περπατάει με το Π, σέρνει το δεξί του πόδι, το χέρι του είναι καλύτερα. Φυσικοθεραπεία κάθε μέρα και πολύ προσπάθεια εκ μέρους του. Είχε και έχει θέληση, θέλει να ζήσει. Εγκεφαλικό έπαθε ελαφράς σχετικά μορφής. Παρέλυσε για λίγο, και εκτός απο το πόδι του και λίγο το δεξί του χέρι, δεν έπαθε κάτι χειρότερο..Το χέρι επανήλθε σχεδόν τελείως με φυσικοθεραπεία, το πόδι έτσι-κι έτσι, ακόμη το σέρνει. Δύσκολη χρονιά το 13 για εκείνον, που όμως απέδειξε για μία ακόμη φορά την ικανότητά του να πολεμά για να επιβιώσει. Οταν κούνησε το πόδι του για πρώτη φορά, πήρε τηλέφωνο όλους τους γνωστούς μας για να του δώσουν συχαρίκια. Και μετά ήθελε να κάνουμε τραπέζι. Οπου συμμετείχε καθιστός γιατί άλλο να κουνάς το πόδι σου και άλλο να περπατάς.             Στο διάστημα αυτό, παράτησα το ψιλικατζίδικο όπου πέρναγα την ώρα μου για να βοηθήσω στο σπίτι. Ομως επειδή δεν μπορούσα να κάθομαι μέσα συνέχεια, πήγαινα και στην εκκλησία της ενορίας μου μέρα παρά μέρα και δούλευα στο συσσίτιο που βγάζουν για τους απόρους-αστέγους και είτε μαγείρευα, είτε έστρωνα τα τραπέζια, έπλενα τα πιάτα..έκανα κοινωνική εργασία και αισθανόμουνα ότι κάνω κάτι, όσο μπορώ βοηθάω το κοινωνικό σύνολο. Αυτή η προσφορά μου έδινε αγαλίαση και κουράγιο να τα βγάζω πέρα στο σπίτι με τον Β κάτω. Οχι ότι ήταν δύσκολος ασθενής, απλά εγώ επαναπαυόμουνα στις δυνατότητές τους, με στήριζε και με εξυπηρετούσε πολύ και ξαφνικά βρέθηκα ξεκρέμαστη. Η μάλλον επι ξύλου κρεμάμενη, ένα άγνωστο συναίσθημα που με τρόμαξε. Και με προσγείωσε γιατί θα μπορούσε να είχε πεθάνει..και τότε τι θα γινόμουν, ε; Πήρα το τρόμο μου και τον διοχέτευσα στο συσσίτιο της ενορίας μου. Οπου εκεί μόνο ο τρόμος για το αύριο βασιλεύει, έτσι ο δικός μου να φαντάζει μικρός. Και όταν γύριζα σπίτι είχα και νέα να του πώ, για τούτο-κείνο και να αποσπάται λίγο απο το δικό του αγώνα. Πόνους, φυσικοθεραπεία, προσπάθεια, συχνά νεύρα, θλίψη, απόγνωση.

Η νέα κατάσταση της Ελλάδας, έφερε σταθερότητα στην οικογένειά μας μέσω της αλλαγής. Εφυγε ο μικρός μου ο γιός για τη Κορέα, όπου βρήκε δουλειά σε ένα ναυπηγείο. Εφυγε όταν ο μπαμπάς του κούνησε λίγο το πόδι του, όταν τον διαβεβαιώσαμε ότι δεν τον χρειαζόμαστε. Πέρασαν τα Χριστούγεννα και δεν ήρθε ακόμη, ίσως να έρθει το Πασχα, ίσως το καλοκαίρι. Αν μπορέσει να περπατήσει ο Β, ίσως πάμε να τον δούμε απο του χρόνου. Μακαρίζω το θεό που μπορώ και οδηγώ ακόμη, όχι δεν είμαι δημόσιος κίνδυνος, παίρνω κάποιον νεώτερο μαζί και πάμε και κάνουμε δουλειές..μα στο νοσοκομείο, μα στο σουπερμάρκετ, μα να βοηθήσω τα εγγόνια τώρα που λείπει ο μπαμπάς τους…εδώ-εκεί. Ξανα – έγινα αρχηγός της οικογένειας κατά κάποιο τρόπο. Με στηρίζει η μεγάλη μου η νύφη, όπως πάντα. Ευτυχώς που υπάρχει και αυτή. Η μικρή μου η νύφη, η Α, η γυναίκα του Μάρκου μου άρχισε να κάνει το μεταπτυχιακό της part-time, θα της πάρει 2-3 χρόνια όμως θα τα καταφέρει γιατί το θέλει. Τα εγγόνια μεγάλωσαν, είναι έφηβοι θα ανοίξουν κάποια στιγμή τα φτερά τους. Ελπίζω το 2014 να συνεχίσω με καλή υγεία να βοηθώ.

Καλή χρονιά σας εύχομαι

Οι γάμοι χρειάζονται

..ειδικά άμα γίνεται χορός στο τέλος.. όχι μόνο για τη νεολαία αλλά και για μάς τους μεγάλους ..που το Σαββατο που μας πέρασε ξεφαντώσαμε για τα καλά.. Τα κλαρίνα μπορούν να περιμένουν.

Χορέψαμε μέχρι να κοπάσει το ρόκ εντ ρόλ. Μόνο εμείς οι μεγαλύτεροι, οι παπούδες αν θέλετε πές το χορεύαμε, ανάψανε οι πίστες..μας τράβαγαν και βίντεο.. Μετά τα παιδιά δεν θέλανε να χορέψουν τα δικά τους, ανακατεύτηκαν μαζί μας είδαμε κάτι απίθανα ζευγάρια, τον Β να χορεύει με την αδελφή της νύφης (ποιός τη χάρη του) και εγώ να χορεύω με όλο το σόϊ του γαμπρού..με όλα τα μανουλομάνουλα…αχ! και νάμουνα 40 χρόνια νεώτερη…