Καλώς τα μου!

Ηρθε ο γιός μου απο τη Κορέα το Σάββατο.. ξενυχτισμένος και κουρασμένος να σφίξει τις κορούλες του στην αγκαλιά του. Και να μας πεί τα καλά νέα.. ότι μία άλλη εταιρεία του έκανε πρόταση για δουλειά στις Σκανδιναβικές χώρες.. Τα έκανα επάνω μου απο τη χαρά μου, αλλο να τρέχουμε στη Κορέα και άλλο σε καμμιά Νορβηγία.. Ασε που και τα μεγάλα του παιδιά μπορούν να πάνε να σπουδάσουν εκεί, νέα ζωή σε πολιτισμένες χώρες.. Μέχρι χθές το βράδυ συζητάγαμε για τα πολιτικά για τις μπαρούφες που ακούγονται συνεχώς και για την άδικη αντιμετώπιση της Ελλάδος απο τους Γερμανούς. Απο την άλλη όταν δανειζόμασταν απο τοκογλύφους δεν σκεφτήκαμε ότι θα έρθει η στιγμή του λογαριασμού? Μάλλον όχι, καμμιά κυβέρνηση του τότε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ δεν γνοιάστηκε για το ποιός θα πλερώσει τον λογαριασμό. Τώρα λοιπόν οι «εταίροι μας» προτιμούν να μας φουντάρουν, να μας πετσοκόβουν τα δάχτυλα ένα-ένα σαν παραδειγματισμό για τους επόμενους κακοπληρωτές.. Σε θέματα χρημάτων δεν υπάρχει δημοκρατία, ο τοκογλύφος θα σε πετσοκόβει λίγο-λίγο ωσπου να τον εξοφλήσεις.. Και αν εσύ αντέχεις τις κακουχίες, θα δούμε αν αντέξεις να δείς το παιδί σου να ταλαιπωρείται, να πεινάει, να αρρωσταίνει, να χτυπιέται δίχως μέλλον..

Περι δημοκρατίας..μας τα είπαν κι ΄άλλοι.. περί φασισμού, μας τα λένε τώρα.

\\\\

Παραλαβή

Τη Παρασκευή που μας πέρασε γέννησε η νύφη μου, 2 πανέμορφα κοριτσάκια. Ο τυχερός μπαμπάς δεν έχει έρθει ακόμη απο τη Κορέα, έτσι όλοι πλήν εκείνου παραλάβαμε τα μωρά. Τώρα θα τσακωθούμε για το ποιός θα τα πρωτο-περιποιείται.

Πετάω απο τη χαρά μουimages

Η κοινοποίηση

Ενα περιστατικό αληθινό.

Η εγγονή φίλης μου δουλεύει σε εταιρεία. Στο τμήμα πωλήσεων. Στέλνει και απαντάει σε γραπτά μηνύματα μέσω μέηλ 100 φορές την ημέρα. Ξέρει απο κομπιούτερ, δεν είναι πρωτάρα. Ομως γίνονται και λάθη, η τεχνολογία καμμιά φορά τα κάνει μαντάρα, και βέβαια υπάρχει και το ανθρώπινο λάθος.

Ενας πελάτης μετά απο σκληρή διαπραγμάτευση αγόρασε κάτι. Οταν έστειλαν την ευχαριστήρια απάντηση της εταιρείας για την αγορά και την είσπραξη, απο λάθος μάλλον της εγγονής κόλλησε μαζί και ένα κείμενο που έγραφε αρνητικά σχόλια για τη προσωπικότητα του πελάτη με χαρακτηρισμούς, τσιγκούνης κλπ. Εκείνη λέει ότι το γαϊδουρινό κείμενο το είχε λάβει απο μία φίλη της όταν «μιλάγανε ιντερνετικά».. Δεν κατάλαβε πώς «έφυναν μαζί» και τα δύο κείμενα. Εν τούτοις απο της εγγονής τα χέρια έφυγαν και τα δύο.

Ο πελάτης έγινε βαπόρι. Εγραψε μία επιστολή πρός τη κοπέλλα και την κοινοποίησε στην εταιρεία. Η κοπελιά (είναι γύρω στα 45, όχι τόσο μπέμπα) ζήτησε δημόσια συγνώμη. Τώρα φοβάται μην την απολύσουν. Κλαίει και οδύρεται ότι το λάθος είναι του συστήματος που μπέρδεψε τα μέηλ.

Εσείς τι λέτε ;

Αγρυπνιες

Τα βράδυα δεν κοιμάμαι, αφουγκράζομαι. Τους ήχους τις νύχτας, τους ήχους των ανθρώπων που περιμένουν να ξαπλώσουν για να μιλήσουν. Μιλάνε όταν κάνουν έρωτα, βογγάνε και χαίρονται κατά τη διάρκεια, μετά όμως όσοι δεν πέφτουν ξεροί στον ύπνο, κάτι λένε μετά. Χαχανίζουν, λένε ιστορίες με το δικό του τρόπο ο καθένας καπνίζοντας μέχρι ν’ ανάψουν ξανά ή να σβήσουν εντελώς και αγκαλιασμένοι να πέσουν για ύπνο. Τον Αύγουστο που κοιμόμουνα στο μπαλκόνι, εκμεταλλευόμενη το φυσικό air condition άκουγα αυτούς τους ήχους.. κρυφακούς τις ζωές των άλλων, θα μου πείς..ε1! κάνω και τίποτ’ αλλο για την ώρα ; θα σου απαντήσω. Περιμένοντας το μωρό και όχι τον Γκοντό, (ένα θεατρικό του Μπέκετ που είχα δεί παλιά), όχι όμως στην ίδια βάση γιατί αυτό το μωρό θα έρθει, ενώ ο Γκοντό δεν μας έκανε ποτέ τη χάρη. Περιμένω λοιπόν το μωρό της Α. που θα έρθει το Γενάρη. Α και έμαθα ποιός είναι ο μπαμπάς. Τα σκαλίσματα και τα ψαξίματα που έκανα στο σπίτι της όταν εκείνη έλειπε σε διακοπές δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα, τίποτα δεν βρήκα που να αποκάλυπτε πομπές. Ετσι τη ρώτησα στα ίσα και εκείνη απάντησε ότι είναι του γιού μου το παιδί, το «φτιάξανε» όταν είχε έρθει τον Απρίλιο για τη κηδεία του άνδρα μου, για τη κηδεία του μπαμπά του..για 3 μέρες όλες κι όλες.. αρκετές όμως για να ετοιμάσουν το νέο τους Φοίνικα..πάνω στις στάχτες του παλιού. Βάρυνε η Α, είναι στον έβδομο μήνα τώρα και τη φροντίζω συστηματικά. Τα εγγόνια μου περιμένουν πώς και πώς το νέο αδελφάκι που προβλέπεται να είναι κόρη.. Αχ! Τι χαρά άλλο ένα κοριτσάκι στο σπιτικό μας, ο Μάρκος μου θα κατουρηθεί απο τη χαρά του. Θα γυρίσει στο Γενάρη πίσω γιατί τότε παίρνει την άδειά του, θα καθίσει 2-3 εβδομάδες και ίσως τότε να κανονισθεί η καισαρική της Α. Να πάρει τη κορούλα του στα χέρια του.

Ετσι περιμένω και αφουγκράζομαι.

Μύλος στη πολυκατοικία

Οταν χτίστηκε η πολυκατοικία που μένουμε ήταν πρίν 20 χρόνια. Οι οικοπεδούχοι πήραν διαμερίσματα, τα υπόλοιπα πουλήθηκαν. Μετά φτιάξανε κήπους, μπροστά μεγάλο, πίσω μικρότερο γιατί υπήρχε πυλωτή για παρκάρισμα. Το παλιό οικόπεδο είχε μία σειρά απο δένδρα τα οποία δεν κοπήκανε, τα διατηρήσανε και μετά την αποπεράτωση του νέου κτιρίου, φυτεμένα περιμετρικά ήταν 2 πεύκα μπροστά, 4 κυπαρίσσια πίσω 3 θηλυκά και ένα αρσενικό και κάτι μεγάλα φοινικοειδή στα πλαϊνά. Στη μέση έβαλαν τριανταφυλιές, γκαζόν, διάφορους ωραίους θάμνους, γιασεμιά και αγγελικούλες στα πλάγια ώστε να έχουμε φυσικό φράχτη, ιβίσκους διάφορα πολύχρωμα. Εγινε ένας ωραίος κήπος. Με τα χρόνια παρουσιάστηκαν υγρασίες στο υπόγειο πάρκινγκ, στην οροφή, τις κλείναμε, αλλά ξαναβγαίνανε ώσπου φέτος την άνοιξη να ανοίξουν σε πολλές μεριές με αποτέλεσμα να πλημμυρίσουμε. Ετσι κάναμε γενική συνέλευση για να το λύσουμε..

Ηρθαν διάφορα συνεργεία και έδωσαν προσφορές και ο τότε διαχειριστής, πέταξε τις προσφορές και προώθησε έναν γνωστό του. Εχασε όμως τη διαχείριση απο τη τωρινή διαχειρίστρια, να τη πούμε κα Μαρία, η οποία έφερε δικό της συνεργείο, «αρα αυτή θα μαζέψει τις μίζες» είπε ο πρώην διαχειριστής και έπεσε ξύλο (τον έδειρε ο σύζυγος της κας Μαρίας για δεύτερη φορά φέτος).  Απο τότε ξεκίνησαν τα βάσανα και γίναμε μύλος.Αντί να κάνουν τις εργασίες το καλοκαίρι, που φεύγει ο κόσμος και που θα είχαν άνεση χώρου (γιατί έπρεπε να βγάλουν το χώμα του πίσω κήπου, να σκάψουν, να φτάσουν στη πλάκα και να δούν τι έγινε, αλλά να μη πετάξουν το χώμα γιατί μετά το τέλος της δουλειάς, θα το έβαζαν πίσω) να σωριάσουν το χώμα στη πυλωτή ή στην αυλή μιά που θα έλειπαν τα περισσότερα αυτοκίνητα, δεν το κάνανε γιατί θέλανε να πάνε διακοπές. Ετσι τώρα που άρχισαν τα σχολεία και όλοι είναι στο πάγκο τους, άρχισαν τα σκαψίματα. Οσοι είχαν αγοράσει θέσεις πάρκινγκ στη πυλωτή δεν μπορούσαν να παρκάρουν γιατί εκεί σώριασε το συνεργείο το χώμα που βγάλανε.. και θύμωσαν και άρχισαν οι καταγγελίες.. Επίσης τα οικονομικά όλων μας είναι σε κακή κατάσταση λόγω των περικοπών και δεν μας περισσεύουν να πληρώνουμε  30+ ευρώ το μήνα τον κ Πανάκριβο.

Αλλη γενική συνέλευση η νέα διαχειρίστρια να ωρύεται οτι βάσει συνελεύσεως επελέγει το συνεργείο (που είναι και βαφτισιμιός σου, λέει ο ένας)  και τι να το κάνω το χώμα και που θα το βάλει το χώμα (θα σούλεγα τώρα της λέει άλλος), αντί να δώσει τόπο στην οργή κάθεται και χαλιέται απαντώντας στο κάθε ένα πνευματικά ανάπηρο συγκάτοικο, αρπάζεται και έχουμε καυγά. Επεμβαίνει και ο παπάς που ήταν διαχειριστής παλιά αλλά που τον έδιωξε πυξ λάξ και βγάζει κάτι άπλυτα στη φόρα, οπότε τρώει και το μπερντάκι του απο τον άνδρα της κυρά-Μαρίας, καλείται το 100, έρχονται 2 νέα παιδιά και κάνουν χάζι το γενικό ξεμώραμα.

Αρχισαν τα σκαψίματα πρίν 10 μέρες.. κομπρεσέρ όλες τις ώρες, εκτός 3-5 μμ. να σου φεύγει το κεφάλι. Συνεργείο ανέλαβε τη δουλειά ένας μαύρος (όχι νέγρος, εννοώ κακομοίρης) δουλεύει μόνος του…τι να σου κάνει. «Επίτηδες το κάνετε» φωνάζει η Σουβλίτσα του κάτω ορόφου, στη διαχειρίστριας «για να τρέχουν τα μεροκάματα και οι μίζες και να πληρώνουμε, σκατούλα»! «Που θα μου πάς, την απειλεί ο 6ος, μαύρη θα σου κάνω κάθε μέρα την απλωμένη μπουγάδα σου, όλο χώμα». Η διαχειρίστρια έστειλε εξώδικο σε όλους όσους χρωστάνε κοινόχρηστα απο πέρυσι.. οι διαξιφισμοί συνεχίζονται.. οι αστυνομικοί γελάνε..μας μάθανε πιά..

Ηθελα να ξερα αν παντού σε όλες τις πολυκατοικίες γίνονται τέτοια ευτράπελα ή μόνο εμείς έχουμε το προνόμιο.

Τις άϋπνες νύχτες

Ξενυχτώ.

Δεν έχει νόημα να βάζω όρια, κανόνες, πρέπει. Δεν κοιμάμαι γιατί θέλω να ξαγρυπνώ. Δεν είναι ο Β δίπλα μου, ώστε να μην ανάβω το φώς. Ακόμα κι αν έφυγες για το γύρο του κόσμου θα σαι πάντα δικός μου, αλλά ακόμη δεν θα είμαστε μαζί. Και θα μου λείπεις γιατί θα είσαι μέσα στη ψυχή μου, το τραγούδι της ερήμου που θα με ακολουθεί.

Ασχημο πράγμα η μοναξιά τη νύχτα με πανσέληνο ή και χωρίς πανσέληνο

 

 

Παγαποντιές

Εφυγε η νύφη μου και τα 2 της παιδιά χθές για Κορέα..θα κάνουν πολλές ώρες να φθάσουν και απο εκεί θα τους περιμένει ο Μάρκος μου για άλλο ένα 3 ωρο ταξίδι μέχρι το σπίτι του..κοντά στο ναυπηγείο που δουλεύει. Θα μείνουν 1 μήνα. Με πήραν τηλέφωνο ότι έφθασαν καλά. Τους βλέπω και στο skype.Ξέρουν πιά ότι γράφω στους υπολογιστές, όχι όμως και το μπλόγκ μου. Δεν είμαι η Θεά Λένα γι’ αυτούς αλλά η Γιαγιά. Μπροστά τους γράφω με 2 δάχτυλα αργά και μπερδεύω τα πλήκτρα. Μη ξεμπροσθιασθούμε κιόλας. Συνεχίζω να γράφω στον υπολογιστή της Μ. κάνω τη πάπια και δεν παίρνω δικό μου. Μου τον άφησε, πρίν φύγει διακοπές..εκείνη πήρε μαζί της το κινητό της και ένα τάμπλετ.

Υποσχέθηκα ότι θα ποτίζω τα φυτά τους, θα το αερίζω, θα το σιγυρίσω, θα το προσέχω και μέρες πρίν γυρίσουν, θα το καθαρίσω και θα τους μαγειρέψω. Θα κάνω και τις παγαποντιές μου, αυτό όμως δεν το είπα. Θα ψάξω τα συρτάρια τους. Είναι μία κακή συνήθεια που μου άρεσε απο μικρή. Παρόλλες τις μπούφλες που είχα φάει απο τη μάνα μου και τον Β, συνέχισα να το κάνω, πρόσεχα όμως να γίνεται απαλά σαν τους εξαδάκτυλους χωρίς ίχνη και όταν έλειπαν μακριά για δουλειές. Εψαχνα όχι πολύ συχνά ώστε να μη ξέρουν πότε θα «χτυπήσω» και να θεωρούν ότι μετά τις ξυλιές/συστάσεις έκοψα τη συνήθεια. ΧΑ! Μελέτησα όλες τις ταινίες του 007, έχω διαβάσει σε βίπερ Σιμενόν, Αρσέν Λουπέν, έχω εξασκηθεί σαν τα κλεφτρόνια. Οργανώθηκα. Αγόρασα το πρώτο εργαλείο, μία φωτογραφική μηχανή Πολαρόϊντ   απο τη Γαλλία, με δεσμίδες χαρτιών για την αυτόματη εκτύπωση φωτογραφιών. Ετσι πρίν ψάξω το συρτάρι, το φωτογράφιζα πως ήταν τακτοποιημένο, ώστε να το επαναφέρω όπως φαινόταν στην εκτύπωση. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε τίποτα. 

Μα τι ψάχνεις βρε Λένα μου ; Θέλω να μάθω ποιός γκάστρωσε τη νύφη μου. Τίνος είναι το παιδί που θα κάνει. Και θα τον βρείς καταχωνιασμένο στο συρτάρι  η στη ντουλάπα ; Χαχα! Αστειάκια. Η μικρή μου η νύφη η Α, δεν είναι πολύ εξοικειωμένη με τα κομπιούτερ, γράφει σημειώματα, γράμματα σε συγγενείς με το χέρι. Την έχω δεί να έχει ένα μπλόκ φύλλων απο το οποίο γράφει τα γράμματα, κόβει τα φύλλα και ταχυδρομεί φακέλλους, συχνά τα πάω εγώ στο ταχυδρομείο για να έχω και θελήματα να κάνω όταν περπατάω. Γράφει με στυλό μπίκ, όχι μαρκαδοράκια, τα γράμματα αφήνουν αποτύπωμα στα πίσω φύλλα. Με απαλό μολύβι θα τα ξεπατικώσω και θα βρώ το όνομα του πατέρα του παιδιού. Πές πως το βρήκες, τι θα το κάνεις ; Θα του ζητήσεις το λόγο ; 

Ωχ! πιά και εσείς, αφήστε με να ερευνήσω και αν βρώ κάτι, θα είσθε οι πρώτες που θα το μάθετε..