Ωχ!

Μιλάω με τους συμπέθερους προσεκτικά, δεν μασάω τα λόγια μου αλλά δεν τα λέω και όλα. Μένω στα γεγονότα και τις προσωπικές εκτιμήσεις τις κρατάω για τον εαυτό μου. Ανοίγω όμως τ’ αυτιά μου και ακούω. Η επίσκεψή τους στην Αθήνα ήταν μία απόφαση ζωής. Θα κάνει η συμπεθέρα μία εγχείρηση για τις φλέβες της τώρα, όμως ο κυρίως στόχος της είναι να βρεί έναν καλό ψυχίατρο για τη κόρη της. Τη μεγάλη της τη κόρη τη Βάσω. Γιατί η Βάσω έχει κατάθλιψη, έχει ατονία, κάνει εμετό ό,τι τρώει, έχει χάσει τρομερό βάρος και εκμυστηρεύτηκε στη μητέρα της ότι θέλει να πεθάνει.

Η Βάσω είναι γιατρός, με καλή δουλειά. Είναι παντρεμένη με έναν τραπεζικό υπάλληλο και ζεί στο νησί. Η Βάσω έχει ένα γιό που είναι φαντάρος και εδώ και 3 χρόνια είχε μείνει έγκυος σε ένα κοριτσάκι το οποίο απέβαλλε. Μετά την αποβολή πάει και η Βάσω..κάτι έπαθε. Τρελλάθηκε απο τη λύπη, το ήθελε τόσο το παιδάκι, είναι πραγματικά άρρωστη..ποιός να ξέρει; Επειδή είναι η ίδια γιατρός δεν πάει σε γιατρό. Λέει ότι δεν έχει τίποτα. Πέρυσι έκοψε τις φλέβες της, ευτυχώς όμως την πρόλαβαν και γλύτωσε. Φέτος τα ίδια..συνεχώς προσπαθεί να κοπεί. Και να ήταν μόνο οι φλέβες, κόβεται συνέχεια, κόβει με ένα ψαλίδι ένα κομμάτι απο το μπράτσο της, χαράζει με ξυράφια τα πόδια της, τρυπιέται με βελόνες..μου τα έλεγε η συμπεθέρα ενώ έκλαιγε με λυγμούς και εγώ να μη ξέρω τι να πρωτο-συγκρατήσω, την απέχθεια που ένοιωθα ή τη λύπη που άκουγα. Οσο για τον άντρα της Βάσως, δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα, έχει και 1-2 φιλεναδίτσες.

Ανακατεύτηκα απο τις περιγραφές (εδώ έγραψα ένα μέρος τους.) και δεν τα κατάφερα ούτε να τη παρηγορήσω αλλά ούτε και να τη βοηθήσω.  Τι να της πώ δεν ήξερα. Ούτε κανένα ψυχίατρο ήξερα. Τρόμαξα και δαγκώθηκα, όλες οι συμβουλές πήγαν περίπατο, έκλεισα το στόμα μου.

Νοιώθω πάρα πολύ μπερδεμένη   

Advertisements