Αποστάσεις

Χθές ο Μάρκος και η Α μας ανακοίνωσαν ότι πέρασε ο εγγονός με κλήρωση σε ένα ιδιωτικό Γυμνάσιο που θέλανε να πάει. Δεν μας έβγαλαν έξω, ούτε μας κέρασαν, κάνουν λέει οικονομίες για τα δίδακτρα. Αυτά που πληρώνουμε εμείς θα εννοεί. «Λίγα δίνεις-λίγα παίρνεις» έλεγε η συχωρεμένη μου η μάνα.

Το νέο Γυμνάσιο του εγγονιού είναι στο διπλανό μας προάστειο. Οκτώ στάσεις με το τράμ, όσο κοντινές και να είναι, δεν γίνονται με τα πόδια. Το δημόσιο Γυμνάσιο της περιοχής απέχει 3 τετράγωνα, πάς με τα πόδια γιατί ώσπου να βγάλεις το αυτοκίνητο και να βρείς να παρκάρεις..έχει χτυπήσει και το κουδούνι.

Το νέο Γυμνάσιο είναι δημοφιλές, η κάθε τάξη έχει 40 τουλάχιστον παιδιά μέσα, όλα Ελληνόπουλα. Το δημόσιο της περιοχής έχει 25 το πολύ παιδιά σε κάθε τμήμα. Εχει και παιδιά μεταναστών. Τα οποία παιδιά έχουν και κάποιους γονείς. Αυτοί οι γονείς ενοχλούν την Α. Οπως μου είπε «προτιμώ το παιδί μου να στριμώχνεται μαζί με άλλα 40 σε μία τάξη και να το εξετάζει ο δάσκαλος μία φορά το μήνα, παρά να κάνει παρέα με αλβανάκια, ρωσάκια, κινεζάκια. Και να μου φέρνει και τις αντίστοιχες μανάδες τους στο σπίτι. Προτιμώ να πληρώνω το ιδιωτικό (εκεί είδε το στραβοκύτταγμά μου) εννοώ να πληρώνω όλα τα ιδιαίτερα που θα του κάνω μητέρα παρά να μου γίνει ο μικρός αλήτης»    

Οχι δεν θα γίνει,παιδί μου, αλήτης ο εγγονός. Εν τούτοις ετοιμόλογος και «ψημένος» στη στυγνή πραγματικότητα γίνεται τώρα. Οταν σας βλέπει να μαλλιοτραβιόσαστε για το γαμ.., όταν βλέπει να κέρατα να παίζουν τόμπολα στα μέτωπά σας. Οταν βλέπει τον μπαμπά του να μην υπολογίζει τίποτα, όταν βλέπει εσένα να προσπαθείς να το προστατέψεις απο τον κακό έξω κόσμο. Απο τον «καλό μέσα κόσμο» να δώ ποιός θα τον προστατέψει.