Ασθενής

Είναι το άτομο που πάσχει απο κάτι, ο ασθενής. Αν καταλαβαίνει πάνω-κάτω τι τρέχει, καλεί το κατάλληλο γιατρό, δηλαδή τον παθολόγο του και απ’ εκεί πάμε και στους ειδικούς. Καλά τα λές. Ναί πολύ καλά. Τόσο καλά που δεν καταλαβαίνω γιατί οι άλλοι δεν τα βλέπουν έτσι.

Νωρίς το απόγευμα ακούστηκαν ουρλιαχτά στη πολυκατοικία, μία γυναίκα φώναζε και μία άλλη ούρλιαζε. “Ψυχραιμία” μου λέει ο Β, κανένας οικογενειακός καυγάς θα είναι πάλι, ν’ ακούσουμε πρώτα και μετά αν είναι επεμβαίνουμε..ως διαχειριστές χμ χμ! Οι φωνές συνεχίζονταν, βγήκαν και άλλοι στο διάδρομο και είπαμε να πάρουμε τη πολυκατοικία σαν το ψάρι απο το κεφάλι , απο τους πάνω ορόφους πρός τα κάτω. Στους 2 ορόφους πάνω απο εμάς δεν ακουγόταν τίποτα το ανθρώπινο μόνο οι σκύλοι γαύγιζαν. Ο γιός ο Μάρκος που μένει δίπλα και η Α, η γυναίκα του έλειπαν. Πάμε λοιπόν έναν όροφο κάτω και βλέπουμε την αδελφή μου με μπικουτί να μιλάει με την γειτόνισσα απέναντι..άρα ούτε και εκεί ήταν ο καυγάς..που συνεχιζόταν με ορμή, τα ουρλιαχτά είχαν γίνει τσιρίδες. Οροφο-όροφο κατεβαίναμε και παίρναμε και τους άλλους μαζί μας, έτσι όταν φθάσαμε χαμηλά είμασταν λαός. Το θέαμα που αντικρύσαμε μας άφησε άναυδους.

Τσακώθηκε η ανηψιά με τη θεία. Η μία μένει με την οικογένειά της στο διαμέρισμα δεξιά, η άλλη χήρα μένει με τις γάτες της αριστερά. Με αυτή τη χήρα έχουμε προηγούμενα απο άλλες χρονιές, δεν με χωνεύει γιατί κλέβω στη μπιρίμπα και στη πόκα και μου κάνει καψόνια. Ας γίνει καλή κι ας κλέβει και εκείνη, α μα πια! Κάναμε κάποιους μήνες παρέα, απο τότε που μετακόμισε στη πολυκατοικία εδώ γιατί όταν ζούσε ο άνδρας της δεν μας έμπαζε στο σπίτι της, μας θεωρούσε παρακατιανούς “ο καραβανάς με τη μοδίστρα”, ενώ εκείνη που ούτε το Δημοτικό δεν τελείωσε ήτανε Κερία. Οταν όμως έμεινε μόνη της, άνοιξε και στους παρακατιανούς το σπίτι της, και πιάσαμε με την αδελφή μου και την άλλη μου νύφη να παίζουμε χαρτιά μαζί της..όμως έγινε το σώσε γιατί όλες κλέβαμε και έτσι παίζουμε τόσα χρόνια, και ήρθε η μεγάλη ηθικολόγος και μας έβαλε πόστο. Και τι κατάλαβε, χάλασε το καρέ, εμείς συνεχίσαμε να παίζουμε οι 3 μας και εκείνη έμεινε μπουκάλα σπίτι της. Η ανηψιά της είναι η δεύτερη νύφη μου η Μ που με έχει βοηθήσει πολύ τα περασμένα χρόνια.   Τα ουρλιαχτά λοιπόν που ακουγόντουσαν ήταν τα δικά τους.

Η χήρα δεν ακούει γιατί είναι κουφή και ενώ έχει ακουστικά δεν τα φοράει γιατί λέει τη ζαλίζουν. Για να σε ακούσει πρέπει να φωνάζεις, άμα φωνάζεις δεν σε ακούει μόνο η κουφή, όλοι σε ακούμε. Της μίλαγε δυνατά λοιπόν η ανηψιά της να καλέσει γιατρό και η χήρα αντιδρούσε ουρλιάζοντας, γιατί όντας κουφή θεωρεί ότι άπαξ και εκείνη κουφάθηκε όλοι μας κουφαθήκαμε επίσης  και έπρεπε να ουρλιάζει για να ακούγεται περισσότερο απο την ανηψιά. Το θέμα που μαλώνανε, γελοίο. Παραπονέθηκε η χήρα για πυρετό, κρυάδες στην ανηψιά και η δεύτερη πρότεινε να φωνάξουν ένα γιατρό, το γιατρό που κουράρει τη θεία της. Τι πιο απλό! Αμ ! Δε!. Η χήρα τηλεφώνησε στο γιατρό της, της έκλεισε ραντεβού να έρθει στο σπίτι να τη δεί το απόγευμα. Αντί να κάτσει στο κρεββάτι, αφού είπε ότι ήταν άρρωστη, ντύθηκε, στολίστηκε, έφτιαξε και το μαλλί κράνος και στήθηκε. Πάει μέσα η ανηψιά ανήσυχη να δεί πώς είναι η θεία και τη βλέπει μοντέλλο να βάφει τα νύχια της.  Βρε της λέει, τρε λλάθηκες; Εχω πεθάνει απο αγωνία για σένα, ήρθα άρον-άρον απο τη δουλειά και τι βλέπω παρά την κατά φαντασίαν ασθενή ; Και γίνεται ένας καυγάς, ένα γλέντι τρικούβερτο, ακουγόντουσαν μέχρι τη ταράτσα. Γιατί η χήρα θεία ήθελε να της γράψει ο γιατρός αντιβιοτικά να τα έχει μήπως της χρειαστούν, όμως τέτοιες συνταγές δεν γράφουν πιά παρά μόνον ηλεκτρονικά και αύριο Παρασκευή δεν κάνει ιατρείο αυτός. Και οταν το συνειδητοποίησε τον πήρε τηλέφωνο και ακύρωσε το ραντεβού, χωρίς να ενημερώσει την ανηψιά της που γύρισε απο το γραφείο της τρομαγμένη..για να τη βρεί θυμωμένη να γκρινιάζει για τα νέα συστήματα που είναι εναντίον των ασθενών.

Μπήκε στη μέση ο Β, κατευόδωσε τη θεία που έκλαιγε ότι κανείς δεν την καταλαβαίνει..αυτή που έχει γεράσει, που είναι αααρρρρρωωωωωστηηηη και τα ηλεκτρονικά είναι εχθροί της, που η ανηψιά της είναι πολύ πεζή, που τούτο, που κείνο..μπάμ! μας έκλεισε στη μούρη τη πόρτα. Μετά ηρέμησε τη νύφη μου που ήταν θυμωμένη, μπαϊλντισμένη με τις δικολαβίες της θείας της, βαρέθηκε πιά να παίζουνε το Πέτρο με το λύκο.

Και μετά αφού ενημερώθηκε όλη η πολυκατοικία για τα γεγονότα, κάποια είπε ότι έχασαν και το χ σημαντικό σίριαλ..αλλά δεν πειράζει είχαμε άλλο λάιβ εδώ.

Πώς μπλέκουν μερικοί άνθρωποι και ενώ την ίδια γλώσσα μιλούν δεν καταλαβαίνουν τίποτα;

Γενική συνέλευση

Ο καλός διαχειριστής τις συνελεύσεις τις κάνει σπίτι του. Οχι στην είσοδο της πολυκατοικίας, στα όρθια να τους μαζέψει για να μη του μαγαρίζουν το σπίτι. Δεν μπορεί απο τη μιά να έχεις την απαίτηση να σε υπολογίζουν οι ένοικοι και οι ιδιοκτήτες και απο την άλλη να μη θές να τους μπάσεις μέσα. “Μα Λένα μου, τη σουρούκ και τη μουρούκ θα φέρεις μέσα στο σαλόνι σου, να κυττάει  το σπίτι σου, να σου κάνει κουτσομπολιά ;”  μου λέει η φιλενάδα μου.  Δε μιλάω, τι να την πώ, κουτή. Αστο, άλλη φορά θα καταπιαστώ μαζί της. Ο παλιός διαχειριστής, μας μαζευε στην είσοδο. Δύο-τρείς ώρες στα όρθια μας γκρίνιαζε, μας τα έψελνε (ήταν και παπάς) σε όλα λέγαμε ναί, βαριόμασταν να στεκόμαστε. Απο τότε που γίναμε εμείς διαχειριστές, οι συνελεύσεις γινόντουσαν στο σπίτι. Να πάρουν όλοι τα ποδάρια τους να έρθουν, να βουλιάξουν στις πολυθρόνες, να φάνε γλυκάκι και να έχουν το χρόνο να σκεφτούν, να μιλήσουν, ν’ ακούσουν, να διαφωνήσουν και να πλακωθούν. Το τελευταίο δεν το γλυτώνεις ποτέ. Ολο και κάποιος θα τις φάει. Είτε θα τονε βρίσουν, είτε θα τον κατραπακώσουν.

Τη Παρασκευή είχαμε γενική συνέλευση, όπου παρέδωσε ο παλιός διαχειριστής (με μεγάλη του χαρά) και ανέλαβαν πάλι ο Β (με μεγάλη του χαρά) και εγώ. Ο παλιός, που είναι και παπάς, αφού μας παρέδωσε το καταστατικό και το ταμείο, φρόντισε να μας ενημερώσει, παρουσία όλων, για τα βάσανα που τράβηξε για 2 χρόνια. Μαρτύρησε, όπως μας είπε, με τις λάμπες και τα ηλεκτρικά γιατί όλο χρειαζόταν να τρέχει να τα αλλάζει, δεν υπήρχε κανείς να τον βοηθήσει άμα κόλλαγε η γκαραζόπορτα, ή καιγόντουσαν όλα μαζί τα φωτάκια του χριστουγεννιάτικου δένδρου.  Διαολείσθηκε με τους πιτσιρικάδες της πολυκατοικίας που δεν σέβονται τη κοινή ησυχία αλλά χτυπάνε τα κλαπατσίμπαλά τους μέρα νύχτα, μαθαίνοντας λέει σολφέζ! Κατακεραύνωσε τους ιδιοκτήτες ζώων  που τ’ αμολάνε να αποπατούν όπου νάναι χωρίς να τα μαζεύουν μετά, και πώς τυχαίνει κάθε φορά αυτός να τα πατάει!, “πώς δεν έσπασα κανένα πόδι τη τελευταία φορά που γλίστρισα”!!. (Επειδή πάτησες ηλίθιε το ράσο, όχι τα σκ..) ακούστηκε αυτό..Αγρίεψε με τους λογείς μεταφορείς που φέρνουν εμπορεύματα με το ασανσέρ και το γδέρνουν, ξύνουν, βρωμίζουν, αντίστοιχα με τις κερίες νοικοκυρές ή βοηθούς αυτών που κατεβάζουν τις σακούλες των σκουπιδιών που στάζουν ώστε να βρωμάει ολη η πολυκατοικία..και μία “γλώσσα παπούτσι έχουν για μένα που τους έκανα παρατήρηση και μου είπαν αμα δεν σ’ αρεσουν άρπα το φλόκο και πάστρεψέ τα. Ούτε το ράσο μου δεν σεβάστηκαν” !  Κόντεψε ο πάπαρδος να παραδώσει το πνεύμα του, αντ’ αυτού παρέδωσε τη διαχείριση. Φεύγοντας απο το σπίτι μου είπε θριαμβευτικά “τέρμα να με πιλατεύουν οι Πόντιοι και το πουταναριό – ας δοκιμάσετε εσείς μαζί τους”, άστοχο, γιατί οι Πόντιοι δλδ όλοι οι άνδρες και οι που..δλδ όλες οι γυναίκες του όρμησαν και του έσκισαν το ράσο. Ουρλιάζοντας ροβόλησε απο τις σκάλες πρός το διαμέρισμά του, με τις έξαλλες μαινάδες απο πίσω του και χώθηκε στο διαμέρισμά του άρον-άρον. Φτηνά τη γλυτωσε, έπρεπε να του κατέβαζαν το βρακί να μάθει άλλη φορά να μουτζώνει τη τύχη του.. Ευτυχώς για εκείνον που το έσκασε, γιατί μετά κάναμε έλεγχο στα ταμείο και στο καταστατικό και τα πράγματα δεν ήταν καθόλου καλά.

Το ταμείον της πολυκατοικίας είναι μείον. Δυστυχώς για τον πάπαρδο κατ’ αρχήν και για εμάς μετά. Γιατί λεφτά υπήρχαν, μόνο που τώρα γεμίζουν άλλες τσέπες.

Είμαι ακόμη εδώ

και σκέφτομαι. Τα πάντα και για τα πάντα. Αναρωτιέμαι για πολλά. Αλλά και για τα λίγα. Ο γιός μου δεν θα πάει στο Ντουμπάι, δεν τους άρεσε τελικά, δεν του έστειλαν σύμβαση, δεν τα βρήκαν. Στενοχωριέμαι που πάλι δεν θα έχει δουλειά, παρόλλο που προσπάθησε. Ομως πρός τι οι χαρές και τα πανηγύρια πρίν προσληφθεί; Μέχρι τη περιπτερού είχαν φθάσει τα νέα για το Ντουμπάϊ, που είναι 3 τετράγωνα μακριά. Τώρα που δεν θα πάει, απογοήτευση για όλους, τους άλλους. Και εμείς οι δυό στενοχωρηθήκαμε που θα μας έφευγε γιατί μας στηρίζει πολύ και τα παιδιά του στενοχωρέθηκαν γιατί δεν θέλανε να φύγουν απο τη χώρα, μόνο η Α πέταγε απο τη χαρά της “να φύγω μακριά να ησυχάσω απο το καθημερινό ποδήλατο”, υπονοώντας μάλλον ότι εδώ της έχουμε κάνει τη ζωή αφόρητη. Να πρόσεχε να μη μου έμπαινε στο σπιτικό μου σώγαμπρη τότε. Ούτε να μου έκανε δουλειές σφουγγαρίζοντας και ψαχουλεύοντας τα συρτάρια μου “για να με καλοπιάσει”. Παλιά μας είχε φάει τ’αυτιά για το χωριό της, πόσο εκείνο της άρεσε ενώ η Αθήνα είναι γεμάτη βλάχους, πόσο εκείνο είναι το τέλειο, το καλύτερο, το πλουσιώτερο..οπότε της λέω μιά φορά σ’ ενα τραπέζι έξω, “ας έμενες λοιπόν εκεί και να μην ερχόσουν Αθήνα να πάρεις το παιδί μου, να παντρευόσουνα κανένα συχωριανό σου, να μας άφηνες στην ησυχία μας”και έγινε το σώσε σε εκείνο το γεύμα, γιατί οι μισοί ξεράθηκαν στα γέλια και οι άλλοι μισοί στα κλάμματα. Και μετά με είπανε σκατόγρια.
Δεν θα φύγει λοιπόν ο κανακάρης για μόνιμα, μόνο 5 μέρες πήγε για τη συνέντευξη και για βόλτες και μαζί με την απόρριψη μας έφερε απο ένα ράσο που φοράνε οι γυναίκες εκεί, μία “αμπάγια”. Μόνο για ντόμινο της Αποκριές κάνει, τη φτιάχνω τώρα, της περνάω φραμπαλάδες, λέω φέτος να ντυθώ Κοκκινοσκουφίτσα της χαράς και της καλοπέρασης και το Β θα τον ντύσω Λύκο της κρίσης..Μας έχουν καλέσει απο τώρα κάτι φίλοι για πάρτυ ενηλίκων με θέμα, “πώς να ξεφύγεται απο τη κρίση”, ελπίζω ο λύκος να αργήσει να με πιάσει ή να παρασυρθεί και να κυνηγησει άλλες, γέρασα και μυαλό δεν έβαλα. Εφερε και στο μπαμπά του μία γκελεμπία και χουρμάδες. Πρώτη φορά βλέπω τέτοιους χουρμάδες, είναι σε ολόκληρο κλαδί επάνω, απαλοί και μαλακιοί. Τους φάγαμε αυτούς.
Το πρόβλημα παραμένει. Ο γιός μου δεν έχει δουλειά, έχει όμως ανάγκες. Τρώμε όλοι μαζί, κάτι είναι κι αυτό. Ψάχνει να κάνει κάτι. Κάτι που να έχει σχέση με το αντικείμενό του, τίποτ’ άλλο. Αραγε έχει τη πολυτέλεια να διαλέγει; Ο χρόνος θα δείξει.
Ανέλαβα διαχειρίστρια ξανά. Χάρηκα γιατί μ’ αρέσει η απασχόληση με τα κοινά. Το πρώτο πράγμα που έκανα είναι να πάω επάνω και να απαγορεύσω στο τσογλάνι του 6ου να κατεβάζει το σκύλο στο κήπο για να λερώσει και να τα αφήνει τα κακά εκεί. Θα φάει 3 προειδοποιήσεις, μετά θα έρθει το μπουγέλο – το έχουμε ξανακάνει, αυτός δεν το ξέρει, θα το μάθει που θα μας πάει. Κανείς δε θα του πεί τίποτα..περιμένουν όλοι το μπουγέλο.Αλλαξα και τις συχνότητες στα τηλεκοντρόλ του γκαράζ, μετά απο γενική συνέλευση εννοείται. Ετσι ώστε οι 3 κακοπληρωτές αν θέλουν να μπορούν να βγάζουν τα αυτοκίνητά τους απο τα υπόγεια θα χρειαστεί να εξοφλήσουν τα χρέη τους και να λάβουν το νέο τηλεκοντρόλ. Με βρίσανε, φωνάξανε ότι είναι παράνομο, ότι θα μου φέρουν την Αστυνομία, το Στρατό, την Αεροπορία, το μπόγια, να φέρουν ότι θέλουν, μαζί με τα λεφτά που χρωστάνε, τα παλιόσκυλα, οι τζαμπατζήδες.
Είμαι ακόμη εδώ. Αφουγκράζομαι τις μπαρουφολογίες των πολιτικών μας και την αδιαλαξία του λαού. Κατεβασμένα μούτρα, έλλειψη ενδιαφέροντος, γκρίνια για τα λεφτά που δεν έχουν. Δεν προχωράτε έτσι, χρειάζεται να βγάλετε το βρακί σας και να το φορέσετε αλλιώς.

Χαρά και λύπη

Σα φιλενάδες του Δημοτικού, πιασμένες χέρι-χέρι η Χαρά και η Λύπη πορεύονται στο μονοπάτι της ζωής μας. Οχι, δεν είναι αντίθετες ούτε διαφορετικές, συνδέονται μεταξύ τους καθώς υφαίνουν γενονότα που ανατρέπουν πραγκατικότητες, που σου ξεστρώνουν το κρεββάτι όταν θές να κοιμηθείς λίγο ακόμη επειδή επειδή ελπίζουν να συνεισφέρουν στην ωρίμανση του χαρακτήρα μας και του συναισθηματικού μας κόσμου. Ωραία δε τα λέω; Είμαι πολύ χαρούμενη αλλά και πολύ λυπημένη. Η χαρά μου σημαίνει ωρίμανση, η λύπη μου καθαρό εγωϊσμό. Γέρασα και δεν άγιασα, παραμένω εγωϊστρια. Μη θεωρείς ότι τ’ ασπρα μαλλιά στη κεφαλή είναι καλά μαντάτα στη ψυχή..αυτό μη το πείς ποτέ. Η Χαρά με βλέπει και γελάει, ξέρει ότι κατα βάθος είμαι ευχαριστημένη, λυτρώθηκα επιτέλους απο την αγωνία. Η λύπη με βλέπει και μου κλείνει το μάτι “να σε δώ τώρα τι θα κάμεις..” σα να μου λέει, μαντεύοντας την επόμενη μέρα. Μετά απο εκείνη που ο γιός μου θα φύγει στα ξένα. Ναί. Ο Μάρκος μου βρήκε δουλειά στην Αφρική.

Το παιδί μου απο τότε που τελείωσε τις σπουδές του σαν ναυπηγός, δούλευε και συντηρούσε τη 4μελή του οικογένεια. Εδώ και 8 μήνες δεν τον πληρώνουν, γιατί δεν υπάρχουν λεφτά και δουλειές, στην αρχή του έδιναν λιγώτερα, μετά όμως ελάχιστα. Αρχισε να βάζει χέρι στις οικονομίες τους, όχι για να πηγαίνουν διακοπές αλλά για να πληρώνει τα έξοδά τους και εκείνα τωνπαιδιών.  Εμείς δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε, μας έχουν περικόψει τη σύνταξη. Τώρα όμως τελειώνουν τα λεφτά..έτσι έκανε αιτήσεις και βρήκε δουλειά σε ένα λιμάνι, σε ένα ναυπηγείο  στην Αραβία. Υπέγραψε συμβόλαια ήδη, ξεκινάει γύρω στις 15 Γενάρη 2012, θα πάει όμως νωρίτερα για να δεί τι γίνεται. Ο μισθός θα είναι μεγάλος, θα στέλνει λεφτά στην οικογένειά του που θα είναι εδώ για την ώρα, ο στόχος όμως είναι απο το καλοκαίρι και ύστερα να πάνε και εκείνοι εκεί.  Μας το ανακοίνωσε, επίσημα χθές.

Χαίρομαι που ο γιός μου βρήκε δουλειά, λυπάμαι όμως που θα είναι μακριά μας. Ο μεγάλος μου ο γιός έφυγε απο τη φωλιά νωρίς, παντρεύτηκε και μία πολύ ανεξάρτητη γυναίκα, δεν είναι κοντά μου, δεν μοιράζεται τον εαυτό του με εμένα, δεν μου λένε τίποτα, τάχα με προστατεύουν. Σαχλαμάρες δεν θέλω προστασία, είμαι εξαρτημένη απο τους γιούς μου. Εμεινε ο μικρός, ο μαμάκιας. Που με φρόντισε όντας άρρωστη και τους φρόντισα κι εγώ. Τώρα όμως, παρόλλη την ηλικία του – είναι 45άρης – ανοίγει τα φτερά του γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Δεν θα τον βλέπω πιά συχνά. Ο λώρος θα κοπεί. Με μία μαχαιριά. ΤΣΑΚΚΚΚΚΚΚ!

Χαίρομαι που η νέα του δουλειά θα του ανοιξει ορίζοντες, που θα πετάξει πέρα απο την Ελλαδίτσα, που θα γνωρίσει άλλους κόσμους. Που θα δώσει τη δυνατήτα την Α να τον ακολουθήσει σ’ αυτά του τα ταξείδια μέσα στο Ισλάμ – χρειάζεται να προσέχει λίγο η Α  αλλά και ο Μ εκεί, είναι πολύ συντηρητική η κοινωνία  – τα εγγόνια μου θα μπούν σε διεθνή σχολεία, με προηγμένα συστήματα εκπαίδευσης όπως Αμερική, σχολεία που προορίζονται για τα παιδιά των ξένων όχι των φτωχών φελάχων .  Τα παιδιά θα ξεπεταχθούν, οι ορίζοντες μπροστά τους άπειροι. Χαίρομαι απο τα βάθη της καρδιάς μου. Και λυπάμαι που δεν θα τα βλέπω, δεν θα τα σφίγγω στην αγκαλιά μου παρά το Πάσχα, στας διακοπάς και πιθανόν στας εορτάς.

Ο λώρος που ανέφερα πιο πάνω έχει πολλά ποδάρια, της εξάρτησης, της ανάγκης, του εγωϊσμού, του μαρασμού, της αγωνίας, της στοργής, της αγάπης. Θα κοπούν άγαρμπα μερικά . Ισως και να αιμορραγούν. Ναί η γιαγιά θα περιμένει. Θα είναι εκεί. Για όσο..

Το καλάθι του νοικοκύρη

Αυτές τις μέρες ακούω και βλέπω πράγματα που δεν συνάδουν το ένα με το άλλο. Απο τη μιά μειώνονται οι μισθοί, αυξάνονται οι φόροι. Υπάρχει η φοβέρα ότι τα έσοδα θα μειωθούν κι άλλο, θα υπάρξουν εφεδρείες, απολύσεις, το ποσοστό της ανεργείας θα ανέβει. Πηγαίνω σουπερμάρκετ και βλέπω αύξηση στις τιμές προϊοντων αμεσης ανάγκης, το γάλα, το ψωμί, η μαναβική. Αντίστοιχα τα ενοίκια έχουν μείνει στη προ κρίσης εποχή, τότε που οι ιδιοκτήτες ζητούσαν ό, τι τους έλειπε.
Παντρεύτηκαν τα εγγόνια φίλης μου και δεν έχουν τα παιδιά αρκετά χρήματα να νοικιάσουν ένα αξιοπρεπές διαμέρισμα κοντά στους γονείς τους. Τα παιδιά έχουν μισθό, παρόλλες τις μειώσεις, όμως δεν μπορούν να πληρώσουν τη τρέλλα του καθενός που ζητάει στο Μοσχάτο για 80 τετραγωνικά, χωρίς πάρκινγκ, με παλαιότητα 15 ετών, 650 ευρώ το μήνα, χώρια κοινόχρηστα κλπ. !!! Ελα Παναγία μου! Και να τους γκρινιάζει ότι αναγκάστηκε να ρίξει τη τιμή, απο τα 750 που το είχε, λόγω κρίσης. 350 ευρώ και πολλά θα έπρεπε να ήταν το ενοίκιο για τέτοιο σπίτι!. Ομως οι ιδιοκτήτες κοιμούνται όρθιοι, άμα τους μείνουν ξενοίκιαστα κανά χρόνο, θα δούν..ως τότε όμως τι θα γίνουν τα παιδιά που θέλουν να ζούν ανεξάρτητα; Χρειάζεται το κράτος να προχωρήσει σε αναπροσαρμογή όχι μόνο των εσόδων μας, αλλά και των τιμών.

Αν μειώνονται τα έσοδα του νοικοκυριού, χρειάζεται να πέσουν οι τιμές ώστε ο κόσμος να μπορεί να αγοράζει γιατί έτσι θα στηρίζεται και η αγορά. Δεν μπορεί να πέφτουν μόνο οι τιμές στο ρούχο και όχι στο γάλα, είναι ανήκουστο.
Αντίστοιχα κάπου διάβασα ότι αυξάνονται τα εισιτήρια ακτοπλοϊκών γραμμών. Μα τι ηλίθιοι! Οσο πιο φτηνά είναι τα εισιτήρια, τόσο περισσότεροι θα θέλουν να ταξιδέψουν, να γεμίζουν τα νησιά κόσμο, να έχουν κίνηση…τι είναι ο τουρισμός τελικά, λέξη;
Αυτές οι χαζομάρες, φαίνεται να γίνονται μόνο στην Ελλάδα, που κοντόφθαλμα κάνει σχέδια για το “μέλλον” των πολιτών της. Χα!

Οταν στερούν οι κυβερνώντες, στο τρομαγμένο πολιτη τη δυνατότητα να ζήσει σαν άνθρωπος έστω και με λιγώτερα, θα λάβεις ένα εξαγριωμένο άτομο που ξέροντας ότι δεν θα επιβιώσει, είναι ικανό να τα σπάσει όλα. Και μετά τι περιμένεις σα πολιτικός, πέρα απο τα φάσκελα;

Το DNA μας

Αυτές τις μέρες βλέπω τόσο πολύ τηλεόραση που ζαλίστηκα. Πέρα απο τα σίριαλ, βλέπω τις ειδήσεις, τα παράθυρα όπου ο καθένας έχει απο 100 γνώμες τις οποίες ξεστομίζει συγχρόνως με τους άλλους που αντίστοιχα έχουν άλλες 100 γνώμες με αποτέλεσμα ο τηλεθεατής να μην ακούει τίποτα πέρα απο ένα βουητό, εκείνο της χάβρας των Ιουδαίων. Να απεργήσουν τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι να το βουλώσουν να ησυχάσουμε και εμείς.
Αντίστοιχα οι εφημερίδες που παίρνουμε, λένε άλλες τόσες κουταμάρες ώστε να τρέμουμε συνεχώς απο το φόβο μας για κάποια πράγματα που δεν ξέρουμε αν θα μας συμβούν και δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε. Ομως λυπάμαι που βλέπω την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Σα λαός δεν μονιάζουμε με τίποτα. Δεν μονιάζουν οι πολιτικοί μας, ούτε οι άνθρωποι του ιδίου κόμματος. Υποτίθεται ότι είναι της ίδιας πολιτικής παράταξης, σκέφτονται και πράτουν βάσει μιάς ορισμένης γραμμής.. νόμιζα. Τώρα που η τρόϊκα μας βάζει σε άλλη σιδηροτροχιά, θέλουμε δε θέλουμε θα τσουλήσουμε. Δεν τσουλάμε γιατί γίνεται φασαρία μέσα στα ίδια τα κόμματα, αντιδρούν οι μέν, στις αποφάσεις των δέ. Μετά η αντιπολίτευση αντιδράει σε όλα όσα λέει η Κυβέρνηση, γιατί θεωρεί ότι έτσι θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Και οι ψήφοι είναι πιο σημαντικές απο το μέλλον της χώρας. Να εκλεγεί λέμε τώρα ο Σαμαράς για να κυβερνήσει..τη χώρα που είναι υπό διάλυση..αντιστεκόμενος στις πολιτικές της τρόϊκας.. Θα κάνει λέει επανα-προσδιορισμό του χρέους, της φορολογίας.. θα τους πιάσει λέει και θα τους δείξει αυτός. Μετά θα τον πιάσουν κι αυτοί απο τα τέτοια του..και η πολιτική που θα εφαρμόσει, που θα μας εφαρμόσει μην είναι και τρείς χειρότερη απο τούτη, τώρα. Εξαλλος ο λαος στους δρόμους, να ουρλιάζει για το άδικο που του γίνεται.
Δε μονιάζουμε με τίποτα, είναι στο DNA μας να μη συνεργαζόμαστε όλοι μαζί σε εποχή κρίσης και ολέθρου για το κοινό σκοπό. Οχι. Πορείες, απεργίες, ταραχές συνεχώς, πρίν λίγα χρόνια τα ίδια για τη ΝΔ, κάτω ο Kostakis γιατί έπαιζε πολύ playstation, ήταν μπούφος, βλάκας, αδρανής, έξω, να έρθει άλλος πιο ωραίος, πιο μεγάλος. Ηρθε και ο άλλος ο ΓΑΠ, τώρα περί ομορφιάς ή μεγαλοσύνης να μη μιλήσω..χα! στις πλατείες ο κόσμος ωρύεται. Τώρα θέλουμε να φύγουνε αυτοί και νάρθει πάλι ο πρώτος, η ΝΔ με άλλο αρχηγό, λαπάς ο πρώτος, φιδές ο δεύτερος..η ίδια κατάσταση θα ξαναγίνει. Η Ελλάδα σε κατάσταση εμφυλίου, ντάξ, δεν πυροβολούμε ό ένας τον άλλο, εκτός κι αν τ’ αυγά και οι κεσέδες είναι όπλα.
Ομως δεν βλέπουμε την ιστορία που επαναλαμβάνεται. Αυτό που έρχεται (γιατί έχει ξανάρθει παλιά) είναι η απολυταρχία. Κάποιος θα βρεθεί και θα πεί π.χ. στους σκουπιδιάρηδες, στους δ. υπαλλήλους, στους ταξιτζήδες ότι αν συνεχίσουν ν απεργούν τέλος, απόλυση, όλοι έξω. Απειλές του τύπου “θα χυθεί αίμα”..να γίνουν πραγματικότητα..να οπλισθούν οι μπάτσοι..και θα επικρατήσει μία δικτατορία, όχι σαν του Παπαδόπουλου, ένα άλλο σχήμα ξενόφερτο αλλά ανελέητο. Τέτοιες σαθρές βάσεις ψάχνουν οι δικτατορίες για να αρπαχθούν απο τη συνεχή διαμάχη των ανόητων λαών και να τους κάτσουν στο σβέρκο. Και μετά ποιος θα απεργήσει, κάτω απο την απειλή του όπλου?
Είναι τραγικό να χρειαζόμαστε τη μπότα του εξαναγκασμού για να μονιάσουμε μεταξύ μας και σύσσωμοι να δράσουμε.
Ντρέπομαι που τα γράφω, σαν να βλέπω το κουβάρι της επανάληψης μπροστά μου.. ΞΥΠΝΗΣΤΕ παιδιά μου.

Μυρωδιές

Πάνε 4 μήνες που η διπλανή πολυκατοικία έχει πρόβλημα. Πρόβλημα με τις αποχετεύσεις, τη καθαριότητα, τα νερά. Και επειδή συνορεύουμε αυτά τα προβλήματα είχαν αντίκτυπο και σε εμάς. Ο διαχειριστής εκείνων, γκρινιάζει στο Β (άνδρας μου και διαχειριστής)για τα όμβρια, για τα αδέσποτα που ταϊζονται απο ζωόφιλους και των 2 πολυκατοικιών (βρωμίζουν, λερώνουν, τρομάζουν το κόσμο), για τις αποχετεύσεις (που οι κάτοικοι πετάνε μέσα απο χαρτί τουαλέτας μέχρι κόκκαλα)που φράζονται τα φρεάτια και μετά θέλουν αποφράκτη..για τις κατσαρίδες και πιθανώς τα τρωκτικά που πέθαναν ( και δώστου οι απολυμάνσεις)..αλλά η βρώμικη μυρωδιά, σα το σάβανο επάνω μας. Τελικά όταν η μπόχα έγινε αφόρητη..ήταν και Αύγουστος. Η ζέστη μας καθήλωνε, οι βρώμικη μυρωδιά μας αηδίαζε. Μέχρι που αποφάσισε ο γείτονας διαχειριστής, ν’ αλλάξει συνεργείο καθαρισμού. Και τότε του σκάσανε το παραμύθι οι Βουλγάρες καθαρίστριες. “Εμείς κάνουμε καλά τη δουλειά μας, όμως ο κύριος που μένει μόνος στη ταράτσα, δεν καθαρίζει ποτέ, για΄αυτό βρωμάτε”. Ο διαχειριστής θορυβήθηκε, μιά και δυό πήγε στο ρετιρέ, ένα διαμέρισμα 50 τετραγωνικών, κανονικά ήταν το σπιτάκι της ταράτσας, αλλά κάποιος το ζήτησε πρίν χρόνια και παρόλλη τη παρανομία, το έδωσε η πολυκατοικία για ενοικίαση, φθηνά. Τα λεφτά τα βάζανε αποθεματικό. Το ασανσέρ δεν έφθανε ως εκεί, ανέβηκε με τα ποδια..όμως απο τον 6ο άρχισε να γίνεται η μυρωδιά πιο έντονη..ώσπου να φθάσει επάνω κόντευε να λιποθυμήσει..
Χτύπησε το κουδούνι, τίποτα..βρόντηξε τη πόρτα, σιωπή. Ηρθε σε εμάς για συμβουλή και του είπαμε να δεί μήπως πέθανε κάποιος μέσα..καλέσαμε το 100. Ηρθαν οι αστυνομικοί, μαζί με κλειδαρά, δεν μπήκαν μέσα αμέσως, κάτι άλλα ζητάγανε, τελικά έσπασαν τη κλειδαριά..και είδαν. Μάλλον μύρισαν. Ο άνθρωπος είχε πεθάνει εδώ και μήνες. Βρισκόταν κατάχαμα δίπλα στο τηλέφωνο, το ακουστικό επάνω του, μάλλον είχε προσπαθήσει να επικοινωνήσει και έμεινε. Είχε λιώσει το σώμα του (δεν το είδα, το είδε ο γείτονας διαχειριστής και μας το έλεγε), η μυρωδιά απερίγραπτη. Ηρθαν διάφοροι φορείς, σήκωσαν τον νεκρό και τον πήγαν νεκροτομείο για να διαπιστώσουν απο τη πέθανε. Κάποιοι ήξεραν συγγενείς του, είχε μία κόρη που έμενε στην επαρχία. Την ειδοποίησαν, είχαν τσακωθεί και δεν του μίλαγε. Τώρα όμως αναγκαστικά εκείνη ήταν που τράβηξε το λούκι των διεργασιών, δικαστήρια, και το καθαρισμό του χώρου.
Ο γείτονας πέθανε απο καρδιά. Ηταν γύρω στα 80, έμενε μόνος σαν τη καλαμιά στο κάμπο. Μονόχνωτος δεν μίλαγε σε κανέναν. Σοκαρίστηκα απο το θάνατό του, αραγε δε θα μπορούσαν να τον έβαζαν σε ένα γηροκομείο, να του παρήχαν μία βοήθεια ώστε να μη πεθάνει έτσι, ενώ θα μπορούσε να ζήσει; Τρέχει τώρα η κόρη του και ο δικηγόρος της στα δικαστήρια, τον θεωρούσαμε φτωχαδάκι, ενώ το σπίτι του στη Χαλκίδα το είχε δώσει στη κόρη του, να μένει και εκείνη ούτε που του μίλαγε. Εκλαιγε πολύ η κοπέλλα, και ο άνδρας της και οι κόρες της σαστισμένες. Δεν έδωσε τότε τόπο στο θυμό της για όσα τις έλεγε ο πατέρας της, σταμάτησε να του μιλάει. Νάτες τώρα οι τύψεις που τον έβγαλε απο τη ζωή της, τον αφησε να πεθάνει μόνος, άφησε το μπαμπά της να βρωμίσει.
Δεν ξέρω. Ανατρίχιασα.

Γιορτές

Αλλαξα το φορεματάκι της σελίδας μου και έβαλα κάτι γιορτινό, ας είναι και Χριστουγεννιάτικο. Ξεμωράθηκες, Λένα, παντού βλέπεις χαρές. Ε, τι να βλέπω, λύπες; Ανοίγω τη τηλεόραση και οι λύπες μαζί με τις αγωνίες μου κλέινουν το μάτι. Τρόμαξε όλη η Ελλάδα επειδή κινδυνεύουν οι Δημόσιοι υπάλληλοι. Δεν τρομάξαμε καθόλου όταν το τουρκικό σκάφος Piri χχ, κόβει βόλτες στα χωρικά μας ύδατα και κοντά στη Κύπρο. Δεν βλέπουμε τι γίνεται στο κόσμο, η πελώρια πρησμένη (απο το τάλληρο) μύτη μας, κόβει τη θέα.
Οι φόροι πέφτουν σταλιά-σταλιά, όπως και το αίμα μας. Ειτε με ευρώ, είτε με δραχμές θα επιζήσουμε. Με περικοπές, αλλά θα επιβιώσουμε κάπως. Οι νέοι μόνο, εκείνοι που μεγάλωσαν απο τη δεκαετία του ’80 και ύστερα, θα πονέσουν. Γιατί έμαθαν στα μαλακά, στα εύκολα, στα γρήγορα, στα όμορφα. Δεν θα τα βρίσκουν όλα αυτά τώρα εύκολα, και άμα τα βρούν δεν είναι σίγουρο ότι θα μπορούν να τα έχουν. Θα αναγκαστούν είτε να φύγουν, είτε να αλλάξουν νοοτροπία. Θα τους κάνει καλό, θα πήξει το μυαλό τους που ήταν νερουλό.
Θέλω να έρθουν οι γιορτές, όχι μόνο για το δένδρο που θα στολίσω. Για το κλίμα της χαράς. Ηταν μία εποχή που δεν είχαμε χρήματα για στόλισμα του δένδρου, ούτε δένδρο είχαμε. Εφτιαξα όμως μαζί με τα παιδιά και τις φίλες μου χάρτινα στολίδια και τα έβαλα σε όλο το σπίτι, μαζί με φυτά των Χριστουγέννων. Είχαμε και φωτάκια. Και μετά όλες μαζί ανασκουμπωθήκαμε και φτιάξαμε γλυκά και βασιλόπιτες. Ετσι περάσαμε τότε τα Χριστούγεννά μας, δεκαετία του ’60.
Θέλω να έρθουν οι γιορτές για να αρχίσω να πηγαίνω επισκέψεις στα σπίτια φίλων μας και εκείνοι να έρχονται στο δικό μου. Ευκαιρία θα είναι να φτιάξω γλυκά και μεζεδάκια. Ισως αγοράσω και κανένα καινούργιο φόρεμα, τώρα που οι τιμές κατέβηκαν απο το φεγγάρι που ήτανε και γίνανε ανθρώπινες. Αντε να κατεβούν και τα τρόφιμα (Ν’ αγιάσει το χέρι της Λιάνας που έφερε το γάλα και τη φρατζόλα στη Βουλή)να έρθουμε στα ίσα μας.
Εμπρός λοιπόν, κλείστε τη τηλεόραση και μπείτε στο κλίμα της αλληλεγγύης, των πραγματικών Χριστουγέννων.

Περικοπές

Ο μικρός μου ο γιός ο Μάρκος έχει να πληρωθεί 3 μήνες. Είναι συμβασιούχος του Δημοσίου εδώ και 16 χρόνια. Η νύφη μου η Α δεν δουλεύει εδώ και 10 χρόνια. Κάθεται σπίτι και προσέχει τα παιδιά της και εμάς τους παπούδες. Μου έχουν περικόψει τη σύνταξή μου και τη σύνταξη του ανδρός μου που ήταν στο Στρατό. Ευτυχώς όμως και με αυτά τα λίγα, καταφέρνουμε να ζούμε και να έχουμε με το γιό μου κοινό καζάνι φαγητού. Εδώ και χρόνια το έχουμε κοινό και ας μας περιπαίζει ο μεγάλος μου γιός ότι ζούμε σε κοινόβιο. Εχει και τα καλά του γιέ μου, αμα γεράσεις και το ΙΚΑ σου δίνει ψίχουλα. Πόσο μάλλον αν φουντάρει κιόλας.
Με στενοχωρεί που ενώ το ζευγάρι ζορίζεται να τα βγάλει πέρα, δε μοιράζονται τις δυσκολίες με τα 2 παιδιά τους, δεν τους λένε οτι πληρώνεται ο μπαμπάς τους με λιγώτερα αρα και εκείνα χρειάζεται να ανασκουμπωθούν, ας κόψουν κάτι. Τίποτα δεν λένε. Ετσι όταν το καλοκαίρι ο μεγάλος μου εγγονός (15)δήλωσε ότι έχει δυσλεξία (χρειάστηκε να ρωτήσω για να μάθω τι είναι αυτή η αρρώστεια) αντί να το ψάξουν το θέμα (μήπως και έλεγε ψέμματα), τον τρέχανε σε ψυχολόγους και ειδικούς εκπαιδευτικούς για να πάρουν λέει ένα χαρτί που θα τον απαλλάξει απο τις γραπτές εξετάσεις και όλα τα γραπτά. Θύμωσα και τα είπα στο γιό μου ένα χεράκι. Μέρες που είναι τώρα, που του κόψαν το μισθό του, να κάθεται ν’ ακούει τις αρλούμπες του πιτσιρικά που ως δεινός τεμπέλαρος, εκμεταλλεύτηκε τη γενική αναστάτωση με τα οικονομικά του Κράτους για να γυρίσει τη μπάνκα πρός όφελός του και πάλι να βγάλει το θέμα δυσλεξίας. Και ο γιός μου καθόταν και με άκουγε σαν χάνος. Και αντί να παραδεχθεί ότι ο μικρός είναι μέγας ηθοποιός και τους τραβάει απο τη μύτη, τι μου λέγει το παλιόπαιδο; Οτι όλα θα ήταν αλλιώς αν του πληρώναμε να κάνει μεταπτυχιακάυ όπως είχαμε κάνει στο μεγάλο του αδελφό, γιατί τότε θα γινόταν κάποιος και δεν θα κατέληγε στο Δημόσιο !!! Κοκκίνησα απο θυμό και ζαλίστηκα. Πρίν όμως πέσω κάτω, πρόλαβα και τον άρπαξα απο το αυτί, σαν σκολιαρόπουλο, και του υπενθύμισα πόσα χρόνια έκανε φροντιστήριο για να μαθει αγγλικά και γαλλικά (γρί δεν έμαθε), μετά για να περνάει τις τάξεις (μαθητής του 11) και μετά για να περάσει στο Πολυτεχνείο (με τη τέταρτη φορά), και ποσα χρόνια έκανε να το τελειώσει (10), μετά γρήγορα στρατιωτικό και μετά κουλούρα γιατί η Α ήταν ετοιμόγεννη. Τα μεταπτυχιακά σου λείπανε, ούτε γράμματα καλά καλά δεν έμαθες επειδή βαριόσουνα και τώρα να με κατηγορείς για αυτά που υποτίθεται δεν σου έδωσα, άτιμε. Του τράβηξα τ’ αυτί μέχρι κάτω. Και μετά έπεσα βαριά στη πολυθρόνα και έβαλα τα κλάμματα. Απο πίκρα και θυμό. Πήγε να με αγκαλιάσει και τον έσπρωξα “φύγε απο το σπίτι μου, τσόγλανε”.

Μετά γέμισε το σπίτι κόσμο. Ηρθε ο γιατρός, γιατί με βρήκανε στο πάτωμα αναίσθητη. Χρειάστηκα λίγο οξυγόνο για κάποιες μέρες. Τώρα απο πλευράς υγείας είμαι καλύτερα. Η πικρία στο στόμα μου έφυγε, όχι όμως και απο μέσα μου. Τα παιδιά είναι τελικά οι χειρότεροι κριτές μας. Και καλό να τους κάνουμε, άμα πιάσει φουρτούνα με εμάς θα τα βάλουν. Δεν το έμαθα το παιδί αυτό να αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Και τώρα μου αντιγυρίζει τις δικές του αγωνίες. Οχι δεν θέλω να σκέφτομαι ότι μεγαλώνοντας ο εγγονός μου θα τον κατηγορίσει για τα δικά του λάθη (αυτά περί φανταστικής δυσλεξίας). Ας μη πληρωθεί ο Μάρκος μου όπως με πλήγ
ωσε εμένα, όπως με πονάει κάθε μέρα. Οπως πόνεσε τον αδελφό του πρίν χρόνια όταν αρνήθηκε μία δεύτερη δουλειά που του πρότεινε στον ιδιωτικό τομέα, να δουλεύει βράδυα, λέγοντάς του “εμεις έχουμε και οικογένεια Πέτρο μου, θέλω να βλέπω τα παιδιά μου τα βράδυα αντί να δουλεύω, εσύ κύττα να καλοπερνάς με τη μαρμάρα σου”. ΄”Μαρμάρες” λέγανε τις στείρες γυναίκες στο τόπο μου. Και ο Πέτρος δεν του ξαναπρότεινε τίποτα, ούτε σε αυτόν, ούτε στη γυναίκα του.

Κάτι τέτοιες μέρες σκέφτομαι ότι αρκετά έζησα. Δεν θέλω άλλες πίκρες. Φτάνει.

Λένα..χα χα χα!

Πρίν απο χρόνια, μου είχαν κάνει δώρο ένα βιβλίο για μία βιογραφία ενός παιδιού, Ιρλανδού του Πάντυ Κλάρκ. Ο τιτλος αλλά και το περιεχόμενο μου είχε κάνει πολύ εντύπωση γιατί περιέγραφε δύσκολες στιγμές αλλά και ξέγνοιαστες..ζωή παιδιού.

Αυτές τις μέρες έχουμε πολλές υδραυλικές σκοτούρες, που μας θυμούνται τα καλοκαίρια συνήθως. Αλλά και τας αργίας, εορτάς και όταν είμαστε γενικά εκτός σπιτιού. Για μία ακόμη φορά υπήρχαν διαρροές, όχι μυστικών της C.Ι.Α., ή των τραπεζών που συγχωνεύονται (κλάφτα μέτοχοι). Υπήρχαν διαρροές απο το 5 όροφο, όπου τρύπησαν-έσπασαν κάτι σωλήνες μπάνιου και τα νερά, σαν το ασανσέρ, πήγαν πρός τα κάτω, αρχικά στο 4, μετά στο 3 και τέλος σε εμάς.  Πλημμύρισε το πατάρι (όπου φυλάγαμε τα στρατιωτικά του Β, στράβωσαν τα πηλήκια και έγιναν αποκριάτικα), βγήκαν σταγόνες στο ταβάνι του μπάνιου και ρυάκι μπήκε στους κάτω ορόφους. Ο ενοικιαστής του 5 διακόπευε. Κλειδί δεν είχε αφήσει. Ηρθε ο ιδιοκτήτης με αστυνομία, ανοίξαμε για να μπεί ο υδραυλικός+τσιράκι, του τα κάναμε του ανθρώπου χάλια μέσα στο μπάνιο του, γιατί σπάσανε τα πλακάκια, βγάλανε και το δάπεδο..για να βρεί ο υδραυλικός απο πού τρέχει, τράβαγε τα μαλλιά του ο του 4ου ορόφου γιατί τα νερά είχαν πέσει στο κρεββάτι του και το κάνανα λούτσα και αυτός κοιμόταν στρωματσάδα κλπ. Φώναζε και απειλούσε όπου στο τέλος του λέει ο Β “σκάσε μας έπρηξες” και εκείνος σηκώνει το χέρι να τον χτυπήσει, σκύβει εγκαίρως ο Β και τρώει το φούσκο ο αστυνομικός που είχε έρθει για τη πιστοποίηση βλάβης και ανοιγματος του διαμερίσματος, ο αστυνομικός που ήταν μπρατσωμένος πλήν κοντός. Γίνεται θηρίο ο αστυνομικός, σκάμε εμείς στα γέλια, τρομάζει ο του 4 που χτύπησε “όργανο” και γίνεται το εξής επεισόδιο:  Αγριοκυττάζει ο αστυνομικός τον του 4 και του λέει κάποιες κουβέντες που δεν επαναλαμβάνονται για τι θα τον κάνει που τον χτύπησε.. Ο του 4 στην αρχή ζαρώνει και μετά γονατίζει “ήμαρτον, τον άλλο το γάϊδαρο ήθελα να δείρω όχι εσάς (πολυχρονεμένε) καλέ, γλυκέ, όμορφέ μου”. Ο άλλος αστυνομικός να έχει κοκκινήσει απο τα συγκρατημένα γέλια, να προσπαθεί να δείχνει σοβαρός. Εμείς οι υπόλοιποι να έχουμε λιώσει γιατί όταν ο του 4 ορόφου γονάτισε, η μύτη του ήταν εκατοστά μακριά απο τα απαυτά του αστυφύλακα (ήταν κοντός είπαμε)..και βάλαμε τσόντα στο νού μας, εκεί που έλεγε τα ήμαρτον..και το είδε και ο ίδιος και κοκκίνησε περισσότερο.. καθώς του ότι ο του 4 είναι πάρα πολύ gay.  Και “έλα στο σπίτι μου να σε ψήσω καφέ, να σε κεράσω καϊσι που έφτιαξα με τα χεράκια μου” να λέει και εμείς να ψιθυρίζουμε “και που να δείς τι άλλα θα σε κεράσεει”, δυστυχώς τα άκουσε και ο αστυνομικός που μας λοξοκύτταγε και βροντοφώναξε “εγώ είμαι ΚΑΙ πολύ άντρας” ερριξε και μιά σπρωξιά στο γονατισμένο, θύμωσε αυτός και του λέει “αϊ μωρή μικροτσούτσουνη απ’ εδώ” τον μούτζωσε και έφυγε.

Χαχαχαχα! Ολοι γελούσαν..και τα νερά τρέχανε.. εκτός απο τον ιδιοκτήτη του μικρού τσουτσουνιού (πού το έκοψε ότι ήταν μικρό, ο θεός ξέρει) που είχε μαυρίσει απο το κακό του και ήθελε να κόψει μήνυση για εξύβριση.. “Δεν σου έβρισε και τίποτα”, του είπε ο Β ” μόνο το τέτοιο σου”.. χαχαχαχα!   Τα μαζέψανε οι αστυνομικοί και φύγανε.. και εμείς βαλθήκαμε να καθαρίσουμε λιγο τις βρωμιές των υδραυλικών.. Τέσσερις μέρες θα δουλεύουν εκεί…άρα έχουμε άλλες 2 μέρες. Μετά έρχονται στο σπίτι μας και τρώνε, μιλάμε και κυρίως πεθαίνουμε στα γέλια.  Σήμερα κάλεσα για φαγητό (στις 2.00) και το φλώρο του 4 μήπως ξεθυμάνει!.

χαχαχα Λένα