Αδικίες, απορίες

Χάθηκα αυτές τις μέρες γιατί είχα κάποιες υποχρεώσεις με τον εαυτό μου κυρίως..αλλά και με τους γιατρούς που σώνει και καλά θέλανε να μου βγάλουν ένα συρίγγιο στη μύτη μου που αρνιόταν να κλείσει.. Δεν ήταν ευχάριστο αλλά δεν με σκότωσε κιόλας..Το δίκιο με το μέρος τους.

Ομως αυτές τις λίγες μέρες της μικροεπέμβασης και μετά της ανάρρωσης..είπα πολύ τηλεόραση και διάβασα πολλές εφημερίδες.. και μου γεννήκανε απορίες
..για τον Γρηγορόπουλο, το αδικοχαμένο παιδί. Ορίσθηκε δικάσιμη του δολοφόνου του λέει η 15/12 ΔΙΚΑΙΟ
..η δίκη όμως θα διεξαχθεί στην Αμφισσα!! Ελα Χριστέ και Παναγιά! Πιο μακριά δεν μπορούσατε να μεταφέρετε το όλο πράγμα? ΑΔΙΚΟ
..φωνάζουν οι συγγενείς του παιδιού που χάθηκε..για την απόσταση..το κόστος…μπαααα! Στου κουφού τη πόρτα..βρόντα φίλε, βρόντα ΑΔΙΚΟ
..και ΚΑΝΕΙΣ σούπερ ιδεολόγος δεν είπε τίποτα γι’ αυτό.. ΑΔΙΚΟ του κερατά

Εντάξει η πολιτεία μεταφέρει το πρόβλημα για να αποτρέψει ταραχές. .ΔΙΚΑΙΟ
οι φασαρίες όμως θα γίνουν..ευκαιρία θέλει ο κοσμάκης να εκτονωθεί..ίσως όμως να είναι μικρής δύναμης!! ΔΙΚΑΙΟ. Φύλαγε τα ρούχα σου και στείλτους στην Αμφισσα! Μιά χαρά θα περάσουν στο χάνι της Γραβιάς..

ΚΑΝΕΝΑΣ ιδεολόγος που φώναζε πέρυσι για τα του Γρηγορόπουλου , ιδεολόγος του κώλου, δεν είπε τίποτα φέτος για όλα αυτά! ΑΔΙΚΟ
Καλά κάνω και δεν πιστεύω κανέναν…ιδιαίτερα τους καλοβαλμένους που φωνάζουν στις πορείες!! Ντροπή σας ρέ!

Πάρνηθα

Ο καιρός το πρωί που σηκωθηκα προμηνούσε κάτι ανάμεσα να μας παγώσει ή να μας κάνει μούσκεμα ή και τα δύο.. Αντί λοιπόν να κάτσουμε σπίτι μας, να εξαερώσουμε τα σώματα του καλοριφέρ, να χουχουλιάσουμε με ζεστά κάστανα και κανένα τσιπουράκι, κοψιδάκι, γλυκάκι..πηραμε τα βουνά. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο του Πέτρου και ανεβήκαμε στη Πάρνηθα..μέχρι το κτίριο της Αεροπορίας και τους πυλώνες φθάσαμε.
Μου αρέσουν αυτές οι εκδρομές της αυτοκινητάδας, που δεν βγαίνεις πολύ έξω λόγω ψύχους ή κακοκαιρίας κυρίως αλλά που μέσα υπάρχει ζωή. Κάθισε μπαμπάς και γιός μπροστά, ο γιός βεβαίως οδηγούσε, σαν τα παλιά φιλαράκια μιλάγανε, έπεφτε που και που καμμιά κατσάδα “αμάν βρε μπαμπά βγάλε το έρημο το καβουράκι που φοράς, στο αυτοκίνητο είμαστε” λέει ο Πέτρος και απαντάει ο Β “συνήθεια γιέ μου απο το στρατό”..και τσούπ! Ετοιμη την έχει τη χ ιστορία να μας διηγηθεί.. τότε που έχασε το καβουράκι (μπερές) ή κάτι άλλο. Η για το καινούργιο ζωνάρι που του πήρε ο νονός του! Που ακόμη το έχει. Και κάθονται μπροστά τ’ αγόρια και κυλιούνται στις θύμησες! Ενώ πίσω κάθομαι με τη νύφη μου. Μιλάμε συνέχεια ή τουλάχιστον μιλάμε όταν δεν βγάζει φωτογραφίες με μία πελώρια φωτογραφική μηχανή που έχει..μιλάμε ενώ ξεβιδώνει και βιδώνει φακούς..σαν επαγγελματίας τσάκ..τσάκ βγάζει πολλές φωτογραφίες του ιδίου θέματος..Μιλάω, λέω, εκμυστηρεύομαι. Δεν τα λέω και όλα γιατί καμμιά φορά με αγριοκυττάει, σαν να είπα κάτι μη πρέπον, δεν θέλει να ξέρει τα προσωπικά μας με το Β, είναι ψηλό το ράφι που μας έχει βάλει, οι ιστορίες μου της το χαλάνε.. ξεψαχνίζω τα θέματα και λέω τα μισά. Ξανανοιωνω με τις βόλτες αυτές.
Δεν είδα τα καμμένα δένδρα, ούτε άκουσα τους θρήνους της ρημαγμένης γής που αδιάντροπα παραδόθηκε στις φλόγες. Ακουγα τη φωνή μας να σπάει τη σιγαλιά, γελάσαμε. Και όταν φθάσαμε στο ξενοδοχείο Regency δίπλα στο καζίνο, είδαμε το χάλι του. Για τις κουκουβάγιες ήταν όχι να πάνε άνθρωποι να μείνουν. που άλλες εποχες που ανεβαίναμε χαρούμενες παρέες με το Τελεφερίκ διπλωμένες σε χοντρά παλτά..να μείνουμε ένα βράδυ εκεί, ν’ αλλάξουμε απο χιονάνθρωποι που είμασταν σε ωραίες τουαλέτες και σμόκιν για να παίξουμε κάτι λίγα..στο Black Jack ή στους κουλοχέρηδες για το καλό..μετά ωραίο φαγητό και έρωτα..όσο μπορούσε ο καθένας μας. Είμασταν νέοι τότε και η Πάρνηθα αγαπημένη. Γλυκές φυγές.
Δεν μιλάω πολύ, πάρα πολύ μιλάω και διηγούμε με λεπτομέρειες. Ακούνε τα παιδιά με προσοχή. Τους αρέσουν τα λεγόμενά μας.
Τους αρέσουμε κι εμείς.
Μεγάλο πράγμα αυτό.

Ευθεία γραμμή

Ετσι αισθάνομαι όταν τίποτα δεν γίνεται, όταν τίποτα δεν ταράζει τη καθημερινότητά μου. Σαν να μπαίνω μέσα στη μαύρη σπηλιά, χωρίς φωτιστένο κερί στο χέρι. Αναρωτιέμαι, θα είναι ομαλή η σπηλιά ή θα πέσω, θα είναι ξερή η σπηλιά ή θα βραχώ, θα είναι φιλική η σπηλιά ή χιλιάδες δαίμονες θα με περιμένουν, θα βρώ φώς πιο μέσα ή θα πλανεύομαι στο σκοτάδι;
Εχω μάθει να περπατάω στα αναμένα κάρβουνα μιά ζωή και όταν μου δώσουν κανονική ζωή, να τη βαδίσω τρομάζω και ψάχνω για λακκούβες. Μυγιάζομαι συνεχώς, ενώ δεν υπάρχουν μύγες σε απόσταση χιλιομέτρων. “Και δεν χαλαρώνεις ποτέ, Λένα μου;” Αυτό είναι και το περίεργο, χαλαρώνω εύκολα, με το παλιό τσιγαράκι παλιά που με απόλαυση κάπνιζα μετά το καφέ εννοείτε, τώρα απαγορεύεται και τόχω μετατρέψει σε κουλούρι. Αφού περιδιαβάσαμε, δοκιμάσαμε, βαθμολογήσαμε τα κουλουροειδή της περιοχής, καταλήξαμε ότι το τυροκούλουρο του Γρηγόρη μας αρέσει καλύτερα ακόμη και απο τα απλά κουλουρακια Θεσσαλονίκης. Ετσι εναλάξ με το μουστοκούλουρο, τρώμε τυροκούλουρα.

Ο Πρωθυπουργός μας ασχολείται υπερβολικά με το Ιντερνέτ, αλλά δεν ζεί μέσα σε αυτό όπως ο Κωστίμπας που ζούσε σαν φιγούρα του Playstation, όποτε ήταν να βγεί απο αυτό έπαιρνε το σεληνιασμένο ύφος..Δεν ξέρω τι θα βγεί απο τη επιλογή άσχετων μέσω αίτησης για διακυβέρνηση, αν όμως κάτι πάει στραβά κανείς δεν θα μπορεί να του πεί..”μ’ αυτούς που έχεις για συνεργάτες” γιατί όλοι είχαμε δυνατότητες να κάνουμε μία αίτηση. Πώς επιλέγησαν οι συνεργάτες, άλλο καπέλο. Και όσοι δεν είναι του κόμματος θα τραβήξουν το διάολό τους απο τα ΜΜΕ που θα τους ξετινάξουν π.χ. τη κα Μπιρμπίλη. Ηδη άρχισαν να σχολιάζουν το ταγάρι που κρατούσε στην Ορκωμοσία, μα ταγάρι και εσύ χρυσή μου! Ας είχες και ένα καλαθάκι με αυγά σκεπασμένα με κληματόφυλλα όπως κάνανε παλιά οι βλάχες, απο το άλλο χέρι! Μέχρι να πέσουν επάνω της οι στυλίστες και να τη μεταμορφώσουν!

Κρυφακούω αυτά που γίνονται γύρω μου, σαν να παίρνω διορία-παράταση για λίγο ακόμη. Εχουν περάσει αρκετά χρόνια απο τότε που βγήκα στη σύνταξη..αλλά δεν κάθισα ποτέ, ακόμη και τότε βοηθούσα στο μαγαζί που είχαμε με τον άνδρα μου, με μειωμένο φόρτο εργασίας, αλλά με κάποια εργασία. Εδώ και ένα χρόνο περίπου που έκλεισε το κεφάλαιο αυτό οριστικά..τρώω τα χέρια μου για να κάνω πράγματα. Βαριέμαι να κάθομαι και να μη κάνω τίποτα. Βέβαια ακόμη ζαλίζομαι λίγο απο το χτυπημένο μου κεφάλι, παίρνω χούφτες φάρμακα, αλλά το μυαλό μου αρμενίζει αλλού.

Είναι εποχή επώασης το φθινόπωρο για μένα. Τότε μου γεννιούνται οι ιδέες πώς να περάσω το χειμώνα μου και με τι ν’ ασχοληθώ.

Συλληψεις

Είμαι άνω κάτω. Απο τη σύγχηση και τη στενοχώρια. Στην ηλικία μου θα επρεπε να τη περνάω ζάχαρη και όχι να τρέχω κάθε τόσο να ξελασπώνω αμαρτίες άλλων. Συλλάβανε χθές τον εγγονό μου. Ο μικρός είναι μαθητής Β’ Γυμνασίου, σχεδόν 14 ετών.

Μας τον έφερε στο σπίτι ενα περιπολικό!! Τον πιάσανε να γράφει με σπρέι σαχλαμάρες στον τοίχο μιάς πολυκατοικίας στο διπλανό προάστειο. Ηταν μαζί με άλλους φίλους του. Κατέβηκε η διαχειρίστρια και μία άλλη κυρία να τους κάνει παρατήρηση και να τους διώξει οι άλλοι το σκάσανε, αυτός έμεινε και αυθαδίασε. Μετά τον άρπαξε η μία απο το μπράτσο και τις πιτσίλισε με μπογιές. Οπότε καλέσανε το 100! που έφθασε σε χρόνο dt γιατί έτυχε να βρίσκεται στη περιοχή και έπιασε το μικρό αμέσως! Τον πήγανε στο κοντινώτερο αστυνομικό τμήμα..κάθισε κάτι ώρες εκεί..δεν είχε ταυτότητα, είναι μικρός ακόμη για να έχει, αλλά μεγάλος για να καταστρέφει τις περιουσίες των άλλων.. δεν ξέρω τι του είπαν, αλλά όταν γύρισε ήταν σε κακή κατάσταση, κλαμμένος.
Μας τον έφεραν χθές αργά το βράδυ..αφού είχαμε λυσσάξει απο την αγωνία, έλειπε απο το απόγευμα, μετά το σχολείο αφαντος, χωρίς ίχνος ζωής και το κινητό του ήταν κλειστό, η μάνα του ήταν έξαλλη απο τρόμο!. Ειχε βάλει με το νού της το χειρότερο, απαγωγή, ατύχημα..είχαμε ήδη πάει στο σχολείο του (δεν ήταν), εκείνη έπαιρνε τηλέφωνο τα σπίτια των φίλων του (λείπανε τα παιδιά – άλλοι έξαλλοι γονείς), εμένα μου το είπαν αργότερα..μη μου’ρθει τιποτα..ο Β μαζί με το γιό του χτενίζανε τη περιοχή με το αυτοκίνητο.. ώσπου..χτύπησε η αστυνομία το κουδούνι..και επειδή όλοι λείπανε..άνοιξα εγώ.
Ετσι έμαθα πρώτη τα καθέκαστα..και τους έβαλα όλους μέσα να καθίσουν για να ειδοποιήσω τους γονείς του παιδιού και τον άντρα μου ότι εδώ είναι ο μικρός..και ελάτε γρήγορα. Τους έβγαλα γλυκό..δεν πήραν τίποτα. Εντύπωση μου έκανε ο μικρός που καθόταν εκεί και δεν έφευγε..και μετά είδα τις χειροπέδες. Με έπιασε ζάλη..κάθισα. Μου τα είπαν οι αστυνομικοι..και τα ξαναείπαν όταν μαζεύτηκαν και οι άλλοι.

Μπροστά μας εκθείασαν τι είχε κάνει, μας παρότρυναν να τον μαζέψουμε όσο είναι καιρός..η πολιτεία δεν θα τον μηνύσει, αλλά δεν ξέρουν μήπως προβούν σε μήνυση οι κάτοικοι της πολυκατοικίας που λέρωσε. Θα μας ενημερώσουν αύριο-μεθαύριο…του έκαναν αυστηρή παρατήρηση..τι θα γίνει την επόμενη φορά ΑΝ συλληφθεί..τον παρέδωσαν και έφυγαν.
Μόλις έφυγαν άβαλε ο μικρός τα κλάμματα..και μας είπε και τη δική του έκδοση στην ιστορία.. , ναί ζωγράφιζαν στους τοίχους..(γιατί είναι τέχνη), αλλά θύμωσαν κάτι κότες λέει εκεί και βγήκαν στα μπαλκόνια απειλώντας να τους μπουγελώσουν και οι φίλοι του, τους είπαν βρωμόλογα. Και όταν κατέβηκε ο διαχειριστής κάτω με κάτι γυναίκες..γίνανε εκείνοι καπνός..και τον άδειασαν..γιατί δεν το κατάλαβε ότι έφυγαν και τον άφησαν..είχε το..δεν ξέρω πως το λένε στ’ αυτιά και άκουγε μουσική και αισθάνθηκε το βαρύ χέρι του άντρα απάνω του, να του τραβάει τ’ αυτιά και του ξέφυγε το σπρέι και έτσι πιτσιλίστικε.. του δώσανε 2 χαστούκια, τον είπανε παλιόπαιδο και αλήτη και φωνάξαν την αστυνομία να τον πάρει, να τον κλείσει μέσα..εν τω μεταξύ του είχε ανοίξει και η μύτη..χάλια γινανε..

Κάθισα κάτω άναυδη. Τέτοια συμφορά δεν μπορούσα ποτέ να τη φανταστώ.

Οι γονείς του άρχισαν να ουρλιάζουν ότι έγινε αλήτης..και εκείνοι που παιδεύονται για να του προσφέρουν..και εκείνος που έτσι τους ανταμείβει.. και ο μικρός τρέχοντας πήγε να κρυφτει στο δωμάτιό του. Τους έβαλα τις φωνές ΝΑ ΣΚΑΣΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ και λούφαξαν. Ας σταματήσουν πιά να μαστιγώνουν τους πάντες για το τι έχουν προσφέρει..όλοι οι γονείς προσφέρουν..να το βουλώσουν και να δούμε πώς θα βοηθήσουμε. Δεν τους είπα για το παράδειγμα που δίνουν στα παιδιά τους..εδώ τόχα να το πώ, αλλά δεν είπα λέξη.
Θυμήθηκα πέρσι τέτοιο καιρό, τον καυγά που έκανε ο Β με το Μάρκο, σχετικά με τον μικρό..τον άφηναν “να παίρνει πρωτοβουλίες” δηλαδή να πηγαίνει μόνος του με τους φίλους του κάπου..αλλά να γυρίζει νωρίς το βράδυ. Τι θα πεί “πάει κάπου” που είναι αυτό το “κάπου”, τον πίεζε ο Β, “σαν πατέρας χρειάζεται να ξέρεις που θα τον βρείς ανα πάσα στιγμή”..και αυτοί οι φίλοι του, ποιοί είναι, με τι ασχολούνται, ποιοί είναι οι γονείς τους; Ο Μάρκος πάλι έλεγε ότι είμαστε οπισθοδρομικοί, πατάμε την ελευθερία του μικρού, άστον να ανοίξει τα φτερά του..για να καταλήξει ότι δεν ήξερε τίποτα για το που γύριζε ο 13χρονος εγγονός μας.. . Πάρτα τώρα λοιπόν μαζεμένα. Φάτα τώρα ηλιθιε! Μιλιά όμως δεν είπα.
Πήγε ο παπούς μαζί με το μικρό, τον παρηγόρησε, τον βοήθησε να πλυθεί, ν’ αλλάξει, του έπλυνε τις γρατζουνιές και τα ξεραμένα αίματα.. και μετά τον έβαλε για ύπνο..
Σήμερα δεν πήγε σχολείο, είπαμε ότι είναι άρρωστος, μάλλο δεν θα πάει ούτε αύριο. Κοιμόταν όλο το πρωϊ..σηκώθηκε αργά το απόγευμα.. Σέρνοντας

Θα του μιλήσουμε για όλα αυτά το σαββατοκύριακο, όταν ηρεμήσει λίγο.

Γιωρίκας

Ανοιξα το παράθυρό μου σήμερα στις 6.30 το πρωϊ, γιατί τόσο νωρίς ξυπνάω, και με έπιασε ένα αγιάζι, ένας αγέρας ψυχρός. Δεν είχε χαράξει ακόμη, όλα ήταν μαύρα και απειλούσαν με αντάρα. Αναψα τα φώτα και πήγα στη κουζίνα να ψήσω καφέ. Δικό μου γιατί ο Β κοιμάται ως τις 10.00. Ξενυχτάει τις νύχτες στη τηλεόραση που έχουμε στο σαλόνι..κάθεται και βλέπει ταινίες και κατά τις 4.00 γέρνει να κοιμηθεί. ΄Πίνω τον καφέ και διαβάζω τις σημειώσεις που κράτησα όλες αυτές τις μέρες..να τις σταχυολογίσω στο μυαλό μου πρίν τις ακουμπήσω στη λευκή κόλλα του υπολογιστή.
Δύο απανωτά κουδουνίσματα στο κινητό μου..είναι το σύνθημα ότι φύγανε τα παιδιά. Το πεδίο ελεύθερο για να κατέβω. Το μηχάνημα με περιμένει ανοιχτό σ’ αυτή τη σελίδα.
Μέχρι τις εκλογές είμασταν στην Αθήνα, είχαν όμως πέσει κάτι δουλειές και όλο ανέβαλλα να γράψω..ας έρθουν οι εκλογές σκεφτόμουνα, να τα πώ όλα μαζί.. και τελικά πέρασαν τόσες μέρες.
Μου άρεσε που βγήκε ο Γιωρίκας παρόλλο που διαφωνούσα με τη πολιτική του μπαμπά του. Να δώσει νέα πνοή στη στασιμότητα του Κωστάκη που πέτυχε το αδιανόητο, να προκηρύξει εκλογές νωρίτερα και να χάσει παταγωδώς. Αφού βλέπεις ότι δεν σε θέλει η πλειοψηφία, γιατί βάζεις το κεφάλι σου στο τορβά; Μήπως είσαι (και) βλάκας; Ποτέ μου δεν τον κατάλαβα αυτόν τον άνθρωπο..απο την αρχή τον παρακολουθούσα πώς κινιόταν, πώς πήγαινε, τι έλεγε, τι δεν έλεγε..είχε μία αδιάφορη φάτσα σαν αγουροξυπνημένη και μάλλον έτσι ήταν..δεν καταλάβαινε γιατί βρισκόταν εκεί.. γιατί τον ξυπνήσανε και του ανάθεσαν ευθύνες..τι τον ένοιαζαν αυτόν, πέρα απο τις ξανθούλες του (υπήρχε υποψία ότι προτιμούσε τις ξανθές) και τα μωράκια του.. και τα παιχνιδάκια του..
Και περίμενα τον Γιωρίκα να έρθει να δώ τι καινούργιο θα φέρει. Και έφερε τα πάνω κάτω. Μα πότε να προλάβει, βρε Λενα μου, θα με ρωτήσετε, ούτε 20 μέρες δεν είναι στην εξουσία ο χριστιανός, και όμως.. μας ήρθαν τα πάνω κάτω. Σήκωσε μπαϊράκι ο Μάρκος και η Α, να κάνουν αίτηση για να αναλάβουν μεγάλα πόστα σε υπουργεία. !! Οχι ίσως για εκείνο του Γεν. Γραμματέα, αλλά άλλων θέσεων. Μας το ανακοίνωσαν και νομίσαμε ότι μας κοροϊδεύουν.
Ελα Θεέ μου, η Α τι στην ευχή στέλεχος θα γίνει, στο υπουργείο Παιδείας να πάει, που δεν μπορεί να κουμαντάρει τα ίδια της τα παιδιά; H στο Ηθών, χαχα! μη τρελλαθούμε εντελώς!
Αμ ο άλλος, ο Μάρκος..πρώτος λουφαδόρος, ωραίος και σέξυ λουφαδόρος, ιδανικός διευθυντής του Δημοσίου, να δίνει το πράσινο φώς. !
Σοβαρολογούν. Ετοιμάζουν τα βιογραφικά τους και ψάχνουν για ανθρώπους να τους δώσουν συστατικές επιστολές..
Γιωρίκα μου, αυτό με τις αιτήσεις, το σκέφτηκες καλά; Ολοι οι άχρηστοι θα κάνουν απο μία..θα βαρεθείς να σταχυολογείς..μαργαριτάρια..ώσπου να καταλήξεις..σε γνωστούς σου..που τους γνώρισες στη πορεία της ζωής σου, ετσι δεν είναι;

Ιδιαίτερα μαθήματα

Αρχισαν τα σχολεία και μαζί ξεκίνησαν τα ιδιαίτερα μαθήματα των εγγονιών μου.. Ο εγγονός που πάει τώρα Β’ Γυμνασίου, όταν τελειώνει το σχολείο γρηγορεύει για το σπίτι γιατί μετά τις 5.00 αρχίζει η περιφορά των δασκάλων, μία για Αγγλικά, μία για Γαλλικά, ένας για Μαθηματικά, άλλος για φυσικοχημεία και μία για Αρχαία. Και αυτό γίνεται τώρα που αρχίζει η χρονιά. Το παιδί δεν είναι πάτος, πέρυσι κανονικά πέρασε τη τάξη με 16 και κάτι. Δεν καταλαβαίνω γιατί χρειάζεται τόσα ιδιαίτερα. Ως τώρα δεν μίλαγα, ο Μάρκος και η Α, ότι θέλουν ας κάνουν.
Τώρα όμως που μου είπαν ότι η δασκάλα των αρχαίων δεν θα ξανάρθει σπίτι αλλά θα πηγαίνει ο μικρός στο δικό της (στου διόλου τη μάνα) έφριξα. Για να πάει στο σπίτι της πρέπει να παίρνει λεωφορείο μακριά απο το σπίτι μας και να πηγαίνει 1 ώρα διαδρομή!! και νύχτα-βροχή-χειμώνας, να χάνει 3 ώρες για τα αρχαία..που είναι και καλός!! Χάθηκαν οι δάσκαλοι πιο κοντά στο σπίτι; Ρώτησα. Και μου είπε η Α ότι “έχει συνηθίσει με αυτή τη δασκάλα, “την πάει” και μαθαίνει απο αυτήν” και “κάποιος θα τον πηγαίνει στο μάθημα είτε εγώ είτε ο Μάρκος, και αφού είσαι σωφερίνα μητέρα, εσύ να τον πηγαίνεις”.
Κοκκίνησα απο την αυθάδεια αλλά της το αντιγύρισα..”καιρός να μάθεις να οδηγείς κόρη μου, να είσαι και ανεξάρτητη”

Φουρκισμένη έφαγα πολλά ρεβύθια το απόγευμα που τα είχα φτιάξει και τώρα έχω φούσκωμα. “Τι ανακατεύεσαι;” με ρώτησε ο Β, “αφού ξέρεις ότι καμαρώνει η Α για τον αριθμό των δασκάλων που μπορεί και πληρώνει στις φίλες της..”
“Μα θα κουτιάνουν τα μικρά με όλη αυτή τη πίεση, θα βλέπουν βιβλίο και θα φεύγουν τρέχοντας..βρε Β μου, τι παιδαγωγική του κώ..είναι αυτή!! “
“Κάτσε ήσυχη και μη σε νοιάζει” Ετσι κι αλλιώς ο εγγονός σπρώξε-σπρώξε βγάζει τις τάξεις, ίδιος ο πατέρας του.
Αστους! Να κουρεύονται! Τους άφησα και την έπεσα στα ρεβύθια.

Η επέτειος του Ρίμινι

Εδώ και 4 μέρες περίπου, γυρίσαμε απο 10ήμερο ταξείδι στην Ιταλία. Εχουμε πάει πολλές φορές Ιταλία παλιά, όμως ήταν η πρώτη μου εκδρομή στο εξωτερικό μετά το Μάρτιο που έπεσα. Περπατούσα προσεκτικά και με κράταγε συνέχεια ο Β απο το μπράτσο, τα μάτια μου όμως πλημμύριζαν απο χαρά όταν ξανα-αντάμωνα τις γνωστές ομορφιές στα κτίρια, στα συντριβάνια, στα μνημεία και τις περιποιημένες πλατείες, στα καφέ που τέτοιο καπουτσίνο μόνο η Ιταλία έχει (ακριβό αλλά αξίζει), στις γκράπες που ήπιαμε και στις γεύσεις που δοκιμάσαμε.. Το ταξείδι όμως είχε και κάτι άλλο..μία εκδήλωση στο Holiday Inn για την επέτειο της μάχης του Ρίμινι που έγινε στις 21/9/1944 όπου συμμετειχε η ΙΙΙ Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία εναντίον των Γερμανών. Για να μάθετε για τη συγκεκριμμένη ταξιαρχία και τα τότε γεγονότα πατήστε εδώ .

Τόσο εμείς όσο και οι φίλοι μας βέβαια δεν είμασταν μάχιμοι στο Πόλεμο, ήταν όμως οι γονείς μας. Το γεγονός ότι ο Β ακολούθησε στρατιωτικό επάγγελμα μας έφερε κοντά σε τέτοιες επετείους. Η εκδήλωση ήταν υπέροχη. ΄Συγκεντρωθήκαμε στο συμμαχικό κοιμητήριο της πόλης του Ρίμινι όπου κατατέθηκαν στεφάνια υπέρ των πεσόντων και βγάλαν και λόγους, μετά πήγαμε στο ξενοδοχείο όπου, ήταν πολύ συγκινητικό, είδαμε το γνωστό δημοσιογράφο της εποχής μας Ζάχο Χατζηφωτίου, να συμμετέχει γιατί είχε πολεμήσει στη μάχη εκείνη και οι αναμνήσεις του εξαιρετικές. Μιά χαρά στεκότανε για τα χρονάκια του, με τα παράσημά του και το ύφος του ως ομιλητή. Η παλιά καλή Αθήνα!
Μετά ακολούθησε δεξίωση και ευτυχώς που είχα πάρει ένα ωραίο φόρεμα μαζί μου..ήταν πάρα πολύς κόσμος απο όλους τους Συμμάχους, είχαν έρθει και απο την Αυστραλία για να συμμετέχουν. Περάσαμε θαυμάσια, αξέχαστα.

Μετά το Ρίμινι, μπήκαμε πάλι στο εκδρομικό μας πούλμαν και πήγαμε Φλωρεντία όπου τη γυρίσαμε όλη..καθίσαμε και 4 μέρες.. Εκεί χαλάρωσα τελείως, πήγαμε πολλές βόλτες με αυτοκίνητο κάποιων φίλων μας, όχι τόσο στα μνημεία, αυτά τα έχουμε εξάλλου ήδη δεί, όσο στην ευρύτερη περιοχή με τις εξοχές, τα όμορφα σπίτια, την περιποιημένη ύπαιθρο. Εσβησα τις παλιές εμπειρίες του πόνου και του τρόμου που πέρασα όταν χτύπησα στο κεφάλι και έκανα επαναφόρτωση σε νέα χρώματα, νέο φόντο για τη Λένα.
Επιστρέψαμε τη Παρασκευή αλλά είμασταν πολύ κουρασμένοι που το σαββατοκύριακο κοιμώμασταν-ξηπνούσαμε-τρώγαμε λίγο και ξανα χουζουρεύαμε..χθες κάπως βγήκαμε για ψώνια και λίγη βόλτα οδικώς (μη χάσω τη γραμμή) και απο σήμερα όλα καλά..
Καλό φθινόπωρο με υγεία.

Ρήματα

Αρχισε η νέα σχολική χρονιά και καιρός είναι να θυμηθώ και εγώ η γιαγιά πώς κλίνετε το ρήμα

ΟΔΗΓΩ. Πήραμε το νέο αμάξι εδώ και 3 εβδομάδες και ειμαι στο τιμόνι σχεδόν καθημερινά. Αργά βέβαια το πάω, αλλά το καταφέρνω.

ΟΔΗΓΕΙΣ. Για την ώρα αγαπημένε μου σύζυγε “δεν το οδηγείς”, το φοβάσαι. Μη το ξύσεις (κάτι θα ξέρεις εσύ) , μη το πατήσεις πολύ, μη το λερώσεις, μη εκείνο, μη ετούτο

ΟΔΗΓΕΙ. Ακόμη και η Μ το οδηγεί, τσάκα-τσάκα το άρπαξε μιά μέρα που είχε πάει το δικό της στο συνεργείο και το πήγε μία βολτούλα..

ΟΔΗΓΟΥΜΕ, το νέο μας αμάξι σε γνωστά μονοπάτια, που ξέρουμε καλά. Γεροί νάμαστε να το χαιρόμαστε

ΟΔΗΓΕΙΤΕ, όλοι σας με προσοχή..ιδιαίτερα στους άλλους και στα οδικά δίκτυα που στην Ελλάδα είναι αρες μάρες κουκουνάρες

ΟΔΗΓΟΥΝ.. αντε μπάρμπα Β, δεν βαρέθηκες να σε οδηγούν στο ίδιο σου το αμάξι, σαν τη κότα συνοδηγός κάθεσαι και ιδρωκοπάς.

Κι αν το ξύσεις δεν πειράζει, καλά νάσαι να του πάρεις τον αέρα..

Επιδείξεις

Ανάστατη ήρθε η νύφη μου χθές το βράδυ, καταφοβισμένη κιολας.. γιατί λέει μέσα στο κήπο της πολυκατοικίας εμφανίσθηκε μπροστά της ένας άντρας με μακρύ αδιάβροχο (χθές που έβραζε ο τζίτζικας)  και ύφος βλαμμένο.. ώσπου να βρεί τα κλειδιά της ν’ ανοίξει τη πόρτα η Α και να μπεί μέσα, είχε ανοίξει τα φύλλα απο το αδιάβροχό του και της είχε δείξει το ..όργανό του σε πλήρη προσοχή και εξοπλισμό.. Αρχισε η δικιά μας να τσιρίζει, βοήθεια και βοήθεια.. και αυτός εκεί.. με το πουλί στο χέρι…σαλιάριζε..

Την ακούσαμε όλοι, παράθυρα άνοιξαν, έτρεξε κάτω ο Β, μαζί με τον άντρας της το Μάρκο να τη βοηθήσουν.. Αλλά με το που τους είδε ο επιδειξίας απο το τζάμι το έβαλε στα πόδια.. Η Α ράκος έκλαιγε και έτρεμε ολόκληρη.. εντάξει δεν είναι το καλύτερο που μπορεί να σου τύχει και ευτυχώς που έτυχε σε εκείνη και όχι στην εγγονούλα μου.. όμως δεν την έφαγε ο επιδειξίας..θα μπορούσε κάτι να πεί..κάτι να κάνει απο το να τσιρίζει..

..όπως τότε που είχε τύχει με την αδελφή μου ένας παρόμοιος στη πυλωτή ένα απόγευμα..που για κακή του τύχη η Φοφώ βάσταγε μία τσάντα με μήλα και άρχισε να του τα πετάει..στοχεύοντας βέβαια τα “γυμνά” σημεία του..δεν ξέρω πόσες φορές τον πέτυχε, έίχε γίνει φοβερός σαματάς θυμάμαι, τρέξαμε μάλλον να σώσουμε τον ανώμαλο απο τη λύσσα της αδεφής μου..και τα μήλα βεβαια..  όσα ήταν ακόμη σε καλή κατάσταση..

η Α όμως κοτζάμ γυναίκα, τέτοια τσιρίδα και τρόμο, δεν το κατάλαβα. Ακακος ήταν ο ανώμαλος, απλά τ’αδειχνε.. όμως δεν έχουμε όλοι την ίδια ετοιμότητα αντίδρασης. Βρήκα αυτό το βίντεο.. για να γελάσουμε λίγο.

http://www.youtube.com/watch?v=VmYT_OY1HSM&feature=related

Γιατί ζώ;

Είμαι πολύ στενοχωρεμένη. Πέθανε ο άντρας μιάς γνωστής μου, στα 60 του χρόνια, πατέρας 3 παιδιών. Πέθανε γρήγορα-γρήγορα, τον Ιούλιο του σηκώθηκε πυρετός, είπανε μήπως έχει τη νεα γρίππη, πήγε νοσοκομείο και εκεί του βρήκανε καρκίνο. Παντού. Σε ζωτικά όργανα, νεφρά, λεμφαδένες, συκώτι, στομάχι, πάγκρεας. ‘Κανόνισε τις υποθέσεις σου, γρήγορα” του είπαν. Κανείς δεν μίλησε για θεραπεία. Εντάξει κάπνιζε 1 πακέτο την εβδομάδα. Εκανε υγιεινή διατροφή, τζόγκινγκ, δεν έτρωγε ζάχαρες και κόκκινα κρέατα, ήταν χαρούμενος και πάντα ελπιδοφόρος. Αύριο είναι η κηδεία θα πάμε μαζί με τον Πέτρο γιατί είχανε κουμπαριά.
Πρίν λίγο καιρό πάλι, καποιος νέος άνθρωπος πέθανε, μιά συμβολαιογράφος γνωστή μου, 40 ετών κοπέλλα. Και εκείνη πρόσεχε τον εαυτό της, τσέκ-απ κάθε τόσο, γυμναστική, χορτοφαγία, καθαρό αέρα γιατί έμενε μακριά απο την πόλη, χόρευε στον ελεύθερο χρόνο της.. άφησε πίσω της ένα ανήλικο. Και ποσοι άλλοι.
Και εγώ πάω στα 83 και συνεχίζω..ούτε υγιεινές διατροφές, ούτε δίαιτες, αντίθετα έχω γίνει σαν ντουλάπα, τρώω, πίνω και λίγο και το τσιγαράκι..όλο και κάτι. Και λέω πώς αυτοί οι άμοιροι που μια ζωή προσέχουνε, γυμνάζονται και μπάμ και κάτω ενώ άλλοι που δεν δίνουμε δεκάρα για εξετάσεις-πριν-πάθουμε, φτάνουμε να ασπρίζουμε και να γερνάμε;
Δεν είναι υπαρξιακή η απορία μου “γιατί να ζώ”, είναι πρακτική. Γιατί μας έχουν κάνει το κεφάλι καζάνι με τις δίαιτες για μακροζωϊα, και τελικά εκείνοι είναι που ζούν λιγώτερο.

Πώς θα πάω αυριο στη κηδεία..με τι κότσια. Ηξερα τη μάνα των κοριτσιών, η οποία πέθανε κοντά 100 ετών..απο γηρατειά. Και τώρα ο άντρας της κόρης της..θέε μου, τι να πώ στη κοπέλλα αυτή, θα χρειαστώ κουράγιο. Πολύ. Μόνο την αγκαλιά μου έχω.