Θεία Λένα

Ισα που προλαβαίνω να γράψω 2 λόγια. Κάθε μέρα πάμε στο μαγαζί με τον Β, εναλλάξ και με τον πρώην συνέταιρο. Γιατί οι ιδιοκτήτες του φύγανε εκ του ασφαλούς ξέροντας ότι κάποιοι θα το νοιάζονται. Ντρέπομαι. Κανονικά έπρεπε να μη πατήσω, να τους αφήσω να κοπανήσουν το κεφάλι τους στο τοίχο, να χάσουν την επιχείρηση που στις εκπτώσεις τα παράτησαν και φύγανε για να χαϊδέψουν το τομαράκι τους. Αντ’ αυτών ακολουθώ τη πεπατημενη και κρατάω τα μπόσικα. Ηλιθιότητα.

Ο Β κύτταξε λίγο και τα βιβλία τους. Κακά ψυχρά και ανάποδα πάνε όλα. Δεν θα επιβιώσουν αν δεν στρώσουν τον κώλο τους στη δουλειά. Δεν βλέπω να τον στρώνουν πάντως, αντίθετα οι δικοί μας κώλοι όμορφα στρώνονται με την άπνοια και τη ζέστη, οι ξένοι κώλοι δροσίζονται σε μέρη εξωτικά. Στενοχωριέμαι για τη στρωμένη δουλειά που σκορπίζουν. Είμαι καταπιεστική ξέρω, όμως λυπάμαι. Σκέφτομαι τα 1000 τόσα που πέρασα εδώ αυτά τα 7 χρόνια. Οι αναμνήσεις μου κλείνουν το μάτι. Δεν ανταποδίδω. Κρύβομαι.

Ο Β και ο συνέταιρος θέλουν να τη πατήσουν τα παιδιά στο μαγαζί και να αναγκαστούν να το κλείσουν. Αμα δεν πάθεις δεν θα μάθεις. Συμφωνώ και πονάω.

Οι αναμνήσεις, μου κλείνουν το μάτι. “Πιάσε μας, αν μπορείς” θαρρώ που λένε.

Θέλω να φύγω. Να οργανώσουμε ταξείδι μακρινό, να μην ακούω και κυρίως να μη βλέπω

Αφουγκράζομαι τους ήχους της πόλης που μισοξυπνάει. Τα παιδιά κοιμούνται στο δωμάτιό τους και εγώ ελαφροπατώντας πίνω τον καφέ μου (χωρίς καφεϊνη-αλλη μία απώλεια) στο μπαλκόνι τους με το κομπιουτερ στα γόνατά μου και τη γάτα δίπλα μου να με κυττάει χαδιάρικα. Ναί, θα σου ξύσω το κεφαλάκι μόλις τελειώσω τις ρουφυξιές μου. Η καμπάνα της εκκλησίας χτυπάει επτά φορές. Σε μισή ώρα σηκώνονται τα παιδιά και εγώ σαν Σταχτομπούτα θα πρέπει να έχω εξαφανισθεί. Δεν μπορώ να πώ στο γιό μου ότι έρχομαι σπίτι του για να γράφω μπλόγκ γιατί θα θέλει να το διαβάσει. Αυτό θα με κατατροπώσει και εκείνον θα στενοχωρέσει. Οχι, πρέπει να βιαστώ.

Το τιμημα των ευχάριστων διακοπών το πληρώνεις όταν επιστρέψεις στην απρόσωπη πόλη. Οταν κυλιόμουνα στους οντάδες της Μαργαρώς ή τα βράδυα στα σεντόνια με τον Β που είχε όρεξη, όταν η γλώσσα μου πήγαινε ροδανι με τη Μαργαρώ να γελάμε και να κουτσομπολεύουμε όλο τον κόσμο και το κομπιούτερ ούτε που πέρασε απο το νού μου τόσο σαν ύπαρξη όσο σαν συνήθεια, όταν οι εικόνες της ζωής περνούσαν σαν τις σφαίρες απο εμπρός μου (τον εμφύλιο μιά χαρά τον έζησα) είναι πολύ επίπονη η επιστροφή στη σιωπή.

Οταν γυρίσαμε απο τη Καρδίτσα βρήκαμε σκορποχώρι. Ο Μάρκος άφαντος, η γυναίκα του απούσα και της Βίκης το σπίτι κλειδαμπαρωμένο. Ρώτησα και έμαθα. Τα εγγόνια μου είχαν σταλεί στο νησί, να περάσουν διακοπές με τους συμπέθερους, τα παιδιά της Βίκης είχαν πάει στους παπούδες τους, στον πρώην συνέταιρο και τα τρία γαϊδούρια διακόπευαν σε ταξείδι εξωτικό, πήγαν λέει στην Κούβα για 10 μέρες και μετά θα πήγαιναν για άλλη μία εβδομάδα στη Τήνο . Το τρίο Στούτζες. Που παλιά μας έκανε να γελάμε πολύ αλλά ποτέ να κλαίμε. Γράψε το ανάποδο εδώ. Φοουντώνω απο αγανάκτηση και ο Β με χαπακώνει μετά γιατί μου ανεβαίνει η πίεση. Ετσι ρίχνω πασιέντζες και γράφω στα κρυφά κατεβατά. Και εδώ και αλλού. Οπως η ζωή μου ένα ποδι στο εδώ και ένα στο αλλού. Φυγές. Αν μπορούσα θα κυλιόμουνα στο σέξ μέχρι να πέσω κάτω. Αλλά δεν μπορώ πιά, αγκομαχώ πολύ και ο Β φοβάται. Είναι εγωϊστής παρόλλο το κυνήγι του ποδόγυρου - δεν θέλει να μείνει μόνος.

Πνίγομαι και δεν φταίει η άπνοια. Χθές μάλωσα και με τη θεία της Μ, μιά παλιόγρια είναι χειρότερη απο εμένα, κακομαθημένη και γλωσσού. Συνέχεια μου χτυπάει ότι είμαι “δεύτερη” επειδή δούλευα για να ζήσω, ενώ εκείνη που ήταν “πρώτη” τη θρέφανε και συνέχεια άπλωνε το χέρι για λεφτά. Της τα είπα ένα χεράκι και βρόντηξα και τη πόρτα πίσω μου. Μετά μου έσυραν ο Πέτρος και ο Β τα εξ αμάξης, γιατί η θεία έκανε σκηνή στη Μ, έπεσε κάτω αφρίζοντας και την τρέχανε στα Νοσοκομεία. Τη βρώμα!

Αφουγκράζομαι τους ήχους της πόλης. Τον σκουπιδιάρη που μαζεύει τα ξεχασμένα μας, τα λεωφορεία, τα πουλάκια που μόλις άρχισαν τις γύρες. Δεν θα πάμε στο νησί της συμπεθέρας φέτος, δεν έχει χώρο για εμάς, φιλοξενεί επ’ αόριστον το γιό της Βάσως που είναι ακόμη στο ψυχιατρείο. Τώρα άρχισε να παίρνει λίγο βάρος, η ανορεξία κόπασε. Η καημένη.

Στράγγιξα τον καφέ, το φλυτζάνι δεν θα το γυρίσω ανάποδα να περιμένω να δώ τη μοίρα μου. Τι μου απομένει απο τη μοίρα μου. Πάω να το πλύνω.

Καλημέρα σας

Ενα απο τα πράγματα που παρατήρησα στη Καρδίτσα που είμασταν είναι η ομιλία, η κουβέντα, το ηχητικό πάρε - δώσε. Αυτό που δεν έχω στην Αθήνα, αυτό που προσπαθώ να το αντικαταστήσω με το γράψιμο στο τετράδιο, το γράψιμο στην οθόνη, τη “κουβέντα” με όλους εσάς.

Αραγε μιλάτε πολύ με τους οικείους σας ή είσθε ντροπαλά παιδιά που λένε βέβαια τα απαραίτητα αλλά τα μύρια όσα μύχια των σκέψεων τα κλειδαμπαρώνετε στον εαυτό σας; Μιλώντας για σχεδόν 5 μέρες κατάλαβα πόσο μου λείπει. Το να μιλάω μου λείπει. Η επαφή με τους άλλους μέσω των ήχων, όταν αφήνουμε τα συναισθήματα να πάρουν άλλο μονοπάτι.

Δεν μου λείπει η κουβέντα στην Αθήνα, η προσωπική σχέση μου λείπει, να βλέπεις τον άλλο όταν του μιλάς, τ’ αυτιά να ακούν κοντινά ερεθίσματα και τα μάτια να βλέπουν εκφράσεις. Μου έλειψε ο λεμονάς που διαλαλούσε στη διαπασών, μου έλειψε η Μαργαρώ να βγάζει φωνή στη γειτόνισσα που την είχε κλείσει στο πάρκινγκ.

Μιλάω λιγώτερο στη πόλη. Αφουγκράζομαι κυρίως και γράφω. Και γερναω

Γυρίσαμε χθές το απογευματάκι νωρίς μετά απο 10 μέρες διακοπών. Πραγματικών διακοπών απο οποιαδήποτε συνέχεια. Ολα διακόπησαν τις 10 αυτές μέρες. Κόπηκε το κομπιούτερ, έτσι κι αλλιώς στη ζούλα γράφω, κόπηκε η δίαιτα του γιατρού, κόπηκε το άγχος μου για τα οικογενειακά μου και τα δράματα, κόπηκαν οι έγνοιες.  Δεν ξέρω αν αυτές οι κοπές μου βγούν σε καλό, ο χρόνος θα δείξει. Πάντως έγραφα στο τετραδιάκι μου τις στιγμές με σκοπό αργότερα να τις μοιραστώ μαζί σας. Αρα αποκοπή απο το μηχάνημα μάλλον αποτυχημένη. Διακοπή ναί.

Πρίν 10 μέρες φύγαμε απο τον Αθήνα με τον Πέτρο και τη Μ και πήγαμε στη Θεσσαλονίκη με ένα αυτοκίνητο. Τα παιδιά μείνανε σε ξενοδοχείο, ο Β και εγώ φιλοξενηθήκαμε απο κάποια ανήψια μας σε ένα χωριό εκτός πόλεως, στο βουνό με θέα όλη τη πόλη σαν πιάτο απο κάτω. Ενα ονειρεμένο, ήσυχο μέρος μέσα στο πράσινο και στ’ αηδόνια. Τα ανήψια αυτά μας κάλεσαν όλους γιατί βάφτιζαν τη κορούλα τους. Μετά απο 15 χρόνια γάμου και πολλές προσπάθειες, απέκτησαν ένα γλυκύτατο κοριτσάκι. Κάλεσαν λοιπόν όλο το σόϊ να μοιρασθούν μαζί τους τη πιο γλυκιά στιγμή. Το μωρούλι δεν έκλαψε καθόλου το χρυσό μου, αντίθετα χαμογελούσε σε όλο τον κόσμο. Με υγεία το παιδάκι τους να το χαίρονται. Μετά τη βάπτιση και το γλέντι που ακολούθησε, γιατί ο πατέρας της μάνας του μωρού, έσφαζε να τα αρνιά, να τα κατσίκια για το μοναδικό του εγγόνι, φύγανε ο Πέτρος και η Μ για Αθήνα, είχανε λέει δουλειά.

Μας πήραν μαζί τους και μας άφησαν στη Καρδίτσα όπου και μείναμε στο σπίτι μιάς συνυφάδας μου, παντρεμένη με τον ετερθαλή αδελφό του Β.  Εκεί ήταν που αισθάνθηκα πραγματικές διακοπές. Εγινα πάλι η Λένα που ξέγνοιαστη μιλούσα με τις φίλες μου, που σεργιανούσα τα βράδυα τη πόλη, που μίλαγα με όλο τον κόσμο, που γέλαγα και έτρωγα απ’ όλα και ναι και το κρασάκι μου έπινα, εκείνο όμως δεν με έπινε. Εφυγε απο πάνω μου το πέπλο της μοναξιάς και της τυφλής απόγνωσης που νοιώθω στην Αθήνα όταν βλέπω να γίνονται όσα γίνονται και αφού δεν μπορώ να ξεσπαθώσω, γράφω, γράφω, γράφω προσπαθώντας να ξορκίσω τη δυστυχία μου. Πέταξαν όλα αυτά απο πάνω μου όταν καθόμασταν στη σκιά της κληματαριάς το απογευματάκι με τη Μαργαρώ και πίναμε φραπέ ή όταν τρώγαμε πασατέμπο ή στραγάλια στο σινεμά. Οχι δεν πετάμε τα φλούδια κάτω, μεγαλώσαμε τώρα.  Μία μέρα πήγαμε στη Λίμνη Πλαστήρα γιατί ο αδελφός του Β δεν οδηγεί πιά, πήγαμε με ταξί για να δοκιμάσουμε στη Νεράϊδα γλυκό του κουταλιού. Ξαφνικά σταμάτησε να φτερουγίζει η καρδιά μου. Ξανανοιωσα. Επαιξα πάλι τάβλι και τους έσκισα όλους. Είχα να παίξω χρόνια.

Εφερα μαζί μου φωτογραφίες, σχεδόν όλες κουνημένες, λίγα παραπάνω κιλάκια, εντυπώσεις, αγκαλιές, συγκινήσεις, χαρά, γέλια μέχρι δακρύων και παπαρούνες με πυκνά μπουκέτα. Επειδή είναι ευαίσθητες και δεν διαρκούν πολύ, θα σας τις μοιράσω.

Οποιος θέλει παίρνει.

Καλώς σας βρήκα.

Την άλλη εβδομάδα είπαμε να πάμε λίγο στη Νάξο, πήγαμε και πέρυσι και μας άρεσε πάρα πολύ. Μολις κλείσαμε ξενοδοχείο και μας ήρθε αλλη μία πρόταση. Που ακύρωσε την προηγούμενη.Μας είπαν τα παιδιά μας αν θα θέλαμε να πάμε μαζί στη Βόρειο Ελλάδα. Μία πενταήμερη (σχεδόν σχολική) εκδρομή. Που θα μείνουμε σε ωραία ξενοδοχεία, θα έχουμε οδηγό να μας πηγαίνει (το Πέτρο) ξεναγό τα ανηψάκια μου που είναι γιατροί και δουλεύουν στο τοπικό νοσοκομείο και συνοδοιπόρο τη νύφη μου που ξέροντάς τη δεν θ’ αφήσει κρασοπουλιό για κρασοπουλιό αχτύπητο, μουσείο για μουσείο και σουβενίρ για σουβενίρ. Ο,τι τσολιαδάκι προσφέρει η περιοχή, εκείνη θα το πάρει. 

Ας κάνω και λίγο κουτσομπολιό. Γιατί όλο για την Α λέω, ας πιάσω λίγο και τη Μ εργόχειρο. Πρίν πάει σε ένα καινούργιο μέρος  διαβάζει τα πάντα για τη περιοχή, ανοιγει χάρτες, φτιάχνει σκαριφήματα να πάει εδώ, να περάσει απο εκεί, μη ξεχάσει το.., οπωσδήποτε να σταματήσει στο ..και τελικά ένα βραδυνό μπάνιο στη θάλασσα/λίμνη/ποτάμι απαραίτητο. Μετά ντύσιμο, στόλισμα, κυρία πηγαίνει στο εστιατόριο/ταβέρνα/όπου έχει φαγητό, τρώει και πίνει. Και έρχεται στο κέφι. Καμμιά φορά θέλει να χορέψει. Κι αν δεν ξέρει τα βήματα τα μαθαίνει επι τόπου. Ο Πέτρος νευριάζει, “ρεζίλι θα μας κάνεις” λέει, εκείνη δεν καταλαβαίνει και κυρίως δεν ασχολείται με νουθεσίες. Θα ανέβει στη πίστα κι’ ας κατέβει με τα τέσσερα. Και μετά φθάνουμε στο ξένο μέρος. Οι παρατηρήσεις μου είναι απο πρώτο χέρι, είχαμε πάει μαζί ταξείδι στη Χάγη, ο γιός μου είχε σεμινάριο, εμείς οι 3 βόλτες. Με το που πατάμε στο νέο μέρος όλα τα προγράμματα πάνε περίπατο. Δεν πετάγονται, χάνονται. Ο Β στην αρχή τα μάθαινε απέξω. Η Μ με το που πατάει το πόδι της αλλού, θέλει να περπατήσει τη πόλη. “Πάμε απο εδώ”  έλα Χριστέ μου, που πάς παιδάκι μου, απο εκεί είναι το κέντρο με τα αξιοθέατα, όχι πάμε απ’ εδώ φαίνεται ωραίο. Και πήγαμε και πέσαμε σε κάτι ποταμόπλοια και πήγαμε βαρκαδα και είδαμε όλη τη πόλη, αναπαυτικά καθισμένοι για 3 ώρες. Μετά πεινάσαμε, πάμε εδώ λέει. Ο Β να προσπαθεί να της βάλει μυαλό “δεν είχαμε πεί να παίρναμε μεσημεριανό στο.. όταν φτιάχναμε το πρόγραμμα;” Να χάνει τα λόγια του. “Πάμε εδώ θα φάμε καλά”.  Μα είναι κινέζικο κόρη μου, σκατά θα φάμε, δεν τρώγονται αυτα τα αλμυρά γαλακτομπούρικα.. μας έχωσε σε ένα εστιατόριο σαν καταγώγι σκοτενινό και φάγαμε κάτι ψητά κοτόπουλα, ένα φοβερό παγωτό σαν πύργο, δεν ήταν κινέζικο δεν θυμάμαι τι ήταν παντως σκάσαμε!

Ετσι λοιπόν θα πάμε Β. Ελλάδα οδικώς. Αναρωτιέμαι αν θα φτάσουμε μέχρι τις Φερρές, έχει ωραίες πίτες εκεί και κάτι γλυκά..μμμ . Θα πάω να ρωτήσω σήμερα που προβλέπεται να πάμε. Μετά θα κάτσουμε με τον Β και τη Μ να φτιάξουμε πρόγραμμα. Χάρτες αν δεν έχουμε θα πάμε αύριο να’ αγοράσουμε. Να το ξεκινήσουμε σωστά.

Απο σήμερα αρχίζω αυστηρή δίαιτα. Συνέχεια θα μασουλίζω ρόκες και άνηθους. Τέρμα τα κρεατικά και αλάτια. Μόνο αθώα χορταρικά θα τρώω. Αποτοξίνωση ώς τη Τετάρτη. Μετά θα ακολουθήσω τα χνάρια της Μ. Δεν έχει γούστο να τα κοπανάει μόνος του κανείς. Και καλά στη λύπη. Στη χαρά θέλει παρέα.

Χθές ο Μάρκος και η Α μας ανακοίνωσαν ότι πέρασε ο εγγονός με κλήρωση σε ένα ιδιωτικό Γυμνάσιο που θέλανε να πάει. Δεν μας έβγαλαν έξω, ούτε μας κέρασαν, κάνουν λέει οικονομίες για τα δίδακτρα. Αυτά που πληρώνουμε εμείς θα εννοεί. “Λίγα δίνεις-λίγα παίρνεις” έλεγε η συχωρεμένη μου η μάνα.

Το νέο Γυμνάσιο του εγγονιού είναι στο διπλανό μας προάστειο. Οκτώ στάσεις με το τράμ, όσο κοντινές και να είναι, δεν γίνονται με τα πόδια. Το δημόσιο Γυμνάσιο της περιοχής απέχει 3 τετράγωνα, πάς με τα πόδια γιατί ώσπου να βγάλεις το αυτοκίνητο και να βρείς να παρκάρεις..έχει χτυπήσει και το κουδούνι.

Το νέο Γυμνάσιο είναι δημοφιλές, η κάθε τάξη έχει 40 τουλάχιστον παιδιά μέσα, όλα Ελληνόπουλα. Το δημόσιο της περιοχής έχει 25 το πολύ παιδιά σε κάθε τμήμα. Εχει και παιδιά μεταναστών. Τα οποία παιδιά έχουν και κάποιους γονείς. Αυτοί οι γονείς ενοχλούν την Α. Οπως μου είπε “προτιμώ το παιδί μου να στριμώχνεται μαζί με άλλα 40 σε μία τάξη και να το εξετάζει ο δάσκαλος μία φορά το μήνα, παρά να κάνει παρέα με αλβανάκια, ρωσάκια, κινεζάκια. Και να μου φέρνει και τις αντίστοιχες μανάδες τους στο σπίτι. Προτιμώ να πληρώνω το ιδιωτικό (εκεί είδε το στραβοκύτταγμά μου) εννοώ να πληρώνω όλα τα ιδιαίτερα που θα του κάνω μητέρα παρά να μου γίνει ο μικρός αλήτης”    

Οχι δεν θα γίνει,παιδί μου, αλήτης ο εγγονός. Εν τούτοις ετοιμόλογος και “ψημένος” στη στυγνή πραγματικότητα γίνεται τώρα. Οταν σας βλέπει να μαλλιοτραβιόσαστε για το γαμ.., όταν βλέπει να κέρατα να παίζουν τόμπολα στα μέτωπά σας. Οταν βλέπει τον μπαμπά του να μην υπολογίζει τίποτα, όταν βλέπει εσένα να προσπαθείς να το προστατέψεις απο τον κακό έξω κόσμο. Απο τον “καλό μέσα κόσμο” να δώ ποιός θα τον προστατέψει.

Πέρασε η ηλίαση του Β, επανήλθε στον παλιό του εαυτό, που πότε γλυκαίνει και πότε αγριεύει, αλλά ποτέ δεν μου επιτίθεται. Δεν θυμόταν τίποτα απο τις ώρες του παραληρήματος. Είχαν σβηστεί απο τη μνήμη. Οταν του τα έλεγα στεναχωρέθηκε, δε πίστευε ότι είχε κάνει τόσο κακή εντύπωση η συμπεριφορά του, γιατί και τον γιατρό έβρισε, όταν είχε έρθει ο Β είχε πεί “Βρε καλώς τον μπασμένο” και εμένα μου πέσαν τα μούτρα ενώ ο γιατρός ξεράθηκε στα γέλια.  Κοντούλης και αδύνατος, σίγουρα είχε ξανακούσει κοροϊδίες, ντρέπομαι όμως για λογαριασμό του Β που οι δικές του προστέθηκαν στη πλάτη του ανθρώπου που ηρθε για βοήθεια.

Ετσι σβήστηκαν όλα. Μονοκοντυλιά. Και εμείς επιστρέψαμε στην καθημερινότητα. Λίγο τσουρουφλισμένη είμαι, φταίει και ο καιρός που δεν λέει να δροσίσει. Ολα μου φταίνε.

Οχι, δεν παίρνεις ό,τι σου αξίζει, παίρνεις ο,τι οι άλλοι έχουν στο νού να σου δώσουν, παίρνεις τη γνώμη τους για σένα, σε ωμή μορφή.

Οι απαξιωμένοι σε απαξιούν. Τον πόνο της απαξίωσης που ένοιωσαν να τρυπάει το πετσί τους, απλόχερα τον δίνουν στους άλλους. Κάθονται στις πολυθρόνες τους και σαδιστικά παρακολουθούν το πονεμένο σου πρόσωπο. Σειρά μου τώρα. Οι ανασφαλείς σε αμφισβητούν γιατί ποτέ τους δεν πέτυχαν κάτι που να προκαλεί επαίνους. Κόβωντάς σου λοιπόν τα πόδια δεν φαίνεται η δική τους αποτυχία. Οι κατακριτές που η γλώσσα τους σπάζει κόκκαλα, είναι αυτοί που κατακρίνονται καθημερινά, που τους ξετινάζουν στο γραφείο οι ανώτεροί τους που ζούν πάντα ξεγλωσσιασμένοι μέσα στο φόβο. Αμα πετύχουν κάποιο “κατώτερο” ξεσπάνε εκεί τη δική τους αχάμνια.

Λέμε για τους άλλους. Εμείς πόσους απαξιώσαμε; Τη νέα κοπέλλα στο γραφείο πόσες φορές δεν τη φορτώσαμε με βλακείες καθήκοντα, αυτήν που τα πτυχία της θα μπορούσαν να μας θάψουν απο κάτω; Και τις ομορφούλες πόσες φορές δεν τους βάλαμε τη ρετσινιά της “εύκολης”; Πόσες φορές δεν ειπαμε “σιγά μην ασχοληθούμε και με τις απόψεις του μπακαλόγατου, του περιπτερά, της καθαρίστριας”; Σβήνοντάς τους μονοκοντυλιά. Και πόσες τρικλοποδιές δεν βάλαμε στα νέα φυντάνια στη δουλειά για ν’αποδίξουμε ότι ο παληός είναι αλλιώς.

Με τι δικαίωμα τα κάνουμε όλα αυτά; Με τι δικαίωμα μας τα κάνουν οι άλλοι αυτά; Οι νεοι δεν δίνουν το δικαίωμα της ισοπέδωσής τους, εμείς το παίρνουμε μόνοι μας, εμείς οι κομπλεξικοί, τρίβουμε τους καθρέφτες των χαμένων ευκαιριών μας και τους Λαιστρυγόνες στα μούτρα των αθώων παιδιών. Για να γίνουν σαν και εμάς, ντε. Δυστυχισμένα. Ετσι η διαφορά δεν θα φαίνεται πολύ.

Γύρισε το Σάββατο ο Β απο την εκδρομή του άρρωστος. Επαθε ηλίαση. Ηρθε κατακόκκινος με πολύ πυρετό και έξαλλος. Φώναζε και έβριζε όλο τον κόσμο, απο τους γείτονες που είναι όλοι κερατάδες οι άντρες και σκρο… οι γυναίκες μέχρι και εγώ δεν ξέρω τι. Τσακωθήκαμε άσχημα γιατί με κατηγόρισε ότι εγώ έφταιγα για την ηλίασή του. Οτι δεν του είπα να πίνει νερό πολύ, να φοράει καπέλλο και τον άφησα να τρέχει με τη ντάλα σε γέφυρες.  Τσακωθήκαμε τόσο πολύ που ήρθαν τα παιδιά απο δίπλα να δούν τι γίνεται. Και μετά είπε ο γιατρός ότι είναι το παραλήρημα του πυρετού.

Τον ξέρω τον Β χρόνια. Τον βολεύει αφάνταστα να φορτώνει στους άλλους δικές του ευθύνες. Εκείνος είναι ο Πιλάτος που έχει μανία να ξεπλένεται. Ολοι οι άλλοι σταύρωμα.

Χθές το βράδυ είχαμε τους συμπέθερους τραπέζι. Ηρθαν απο το νησί μαζί με την Α και θα μείνουν λίγες μέρες. Χαρήκαμε που τους είδαμε, φάγαμε στη δροσιά ωραία μεζεδάκια που είχα κάνει. Μιλήσαμε για πολλά αλλά και για τα δικά μας.

Η συμπεθέρα είναι πιο νέα απο εμένα. Ομως έχει μυαλό. Με κακίζει που κάθομαι και καταναλώνομαι με τα οικογενειακά, πιστεύει ότι οι σκοτούρες μου ξεκλέβουν χρόνο. Αυτοι που ζούν πολλά χρόνια είναι όσοι έχουν λύσει τα προβλήματά τους και αποσυρθεί σε ακρογιάλια παρέα με το κύμα ή σε ραχούλες μαζί με τα πουλιά. Το καταλαβαίνω αυτο που μου λέει, χρειάζομαι ν’ αλλάξω πορεία. Είναι βέβαια τα εγγόνια που μεγαλώνουν ελεύθερα χωρίς γκέμι. Ποιός θα τα μαζέψει και τι παράδειγμα θα τους δώσει στη ζωή τους; Κρίμα είναι να κακοπάθουν. Θα είμαι κοντά τους όσο μπορώ περισσότερο. Η γιαγιά προσφέρει στήριγμα. Και τα  παιδιά το ξέρουν.

Και τη γιαγιά ποιός θα τη μαζεύει, όταν καταστενοχωρημένη ή θυμωμένη κοντανασαίνει; Ο Β έχει κι αυτός τα δικά του, κάθε μέρα όξω είναι με τους φίλους του για πρέφα και τσίπουρα, πάει στη λαϊκή, πάει στην εκκλησία, πάει σε συλλόγους, για να τον πετύχεις πρέπει να κάνεις αίτηση. Εφυγε σήμερα το πρωϊ, με τον συμπέθερο, πάνε στο Ρίο να περάσουνε 2-3 φορές πάνω απο τη γέφυρα. Θα κοιμηθούνε εκεί το βράδυ και θα γυρίσουν Σάββατο.

Οι εκδρομές που έχω στο νού μου να κάνω, μου φαίνονται δύσκολες. Παίρνω διουρητικά, κάθε τόσο θέλω πιπί. Ποιά πούλμαν έχουν ΚΑΘΑΡΕΣ τουαλέττες, αν έχουν δηλαδή; Αρα μένει η μετακίνηση με αεροπλάνο, βαπόρι, τραίνο. Θα πάμε λοιπόν Νάξο την άλλη εβδομάδα και μετά..στο νησί της συμπεθέρας όλο τον Ιούλιο.

Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς κανένα ερέθισμα, σαν τις γιαγιάδες των παραμυθιών, γλυκά-καλά-χαμογελαστά, περιμένωντας το τέλος του δρόμου. Παραειμαι Κατίνα για να κατέβω απο το καλάμι μου.

Κουβέντες να γίνονται

Ολοι μας κάναμε τις δηλώσεις μας, όχι για το κτηματολόγιο, για τις ενδο-οικογενειακές αντάρες.

1) Η συμπεθέρα, στο νησί, δήλωσε ότι δεν μπορεί να κρατήσει την Α στο σπίτι της γιατί φιλοξενεί επ’ αόριστον το γιό της Βάσως που νοσηλεύεται ακόμη σε ψυχιατρική κλινική. Μάνα και κόρη μίλησαν. Η μάνα ήταν αυστηρή, η κόρη θυμωμένη αλλά και μετανοιωμένη. “Αν δεν τον θές τον άντρα σου, χώρισέ τον. Εμάς μη μας ανακατεύεις, αρκετά βάσανα έχουμε. Ευχαριστως να σε βοηθήσουμε οικονομικά, να σου συμπαρασταθούμε, ανάμεσά σας όμως δεν μπαίνουμε. Μάζεψέ τα και φεύγα. ” Αυτά μου τα είπε η συμπεθέρα τηλεφωνικά.

2) Η Μ δεν θέλει τα παιδιά να μένουν σπίτι της. Δεν θέλει να ανακατεύεται άλλο. Γιατί την προηγούμενη φορά που τα κράτησε, της έκανε παρατήρηση η Α ότι τα κακόμαθε, της είπε να κάνει δικά της παιδιά κι ας τα κάνει και γαϊδούρια, της είπε και κάτι άλλες ανοησίες..τη πρόσβαλλε άσχημα τη κοπέλλα και τώρα η Μ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να τα ξαναπάρει.   Μάλλον μαλώσανε γιατί η Α μου είπε ότι θέλει να ζητήσει συγνώμη αλλά δεν βρίσκει τρόπο, η άλλη της έχει κόψει ΚΑΙ την καλημέρα. Ο Πέτρος και η Μ έφυγαν για το τριήμερο χωρίς τα παιδιά, τα οποία τα πήρε η Βίκη. Ο Μάρκος φυσικά έλειπε. Είχε πάει βόλτα με κάτι φίλους του. 

3) Με προτροπή του πρώην συνέταιρου, η Βίκη θα φύγει τον Ιούλιο για διακοπές μαζί με τους γονείς της στη Κρήτη. Αρα πρέπει η Α και ο Μάρκος να μείνουν Αθήνα για να δουλεύουν το μαγαζί.

4) Εμείς κανονίσαμε με γραφείο ταξειδίων να πάμε μερικές μέρες στη Νάξο και αργότερα στο νησί της συμπεθέρας για 15 μέρες όπως και πέρυσι. Στο νησί ευχαρίστως να έχουμε τα εγγόνια μας μαζί, κανένα πρόβλημα. Οχι όμως και στη Νάξο.

5) Η Α, επιστρέφει αύριο με το καράβι. Για χάρη των παιδιών, όπως μου είπε. Και για να ζητήσει συγνώμη. Απο όλους. Μου είπε και τους λόγους που τσακώθηκαν. Ο  γιός μου άρχισε πάλι να γυρίζει. Επόμενο ήταν να βαρεθεί. Τη Βίκη να δώ τι θα την κάνουμε τώρα και για τα επόμενα 2 χρόνια. Αει στο καλό!

6) Ο Μάρκος πάει απο το πρωϊ ως το βράδυ στο μαγαζί. Του βγαίνει το λάδι και ο Β ΔΕΝ τον βοηθάει καθόλου. Πάει με τη Βίκη βέβαια, αλλά δεν είναι το ίδιο, η Α είναι καλύτερη απο τη Βίκη στις πωλήσεις. Ηρθε και μου είπε τη δική του εκδοχή για τα πράγματα, διαφωνώ με αυτά που ακούω και του το είπα. Μεγάλωσε πιά, μεγαλώσαμε κι εμείς. Ο,τι θέλει ας κάμει, εμάς να μας αφήσει έξω. Αρκετά

7) Τα εγγόνια μου δεν θέλουν να πάνε κατασκήνωση ’οπως πέρσι. Θέλουν να μείνουν εδώ με εμάς και τους θείους τους και να ”περνάνε ζάχαρη”. Θα έρθει λοιπόν η μάνα τους κι ας φτιάξουν ζαχαράτα μαζί της. Στραβομουτσούνιασαν όταν τους το είπα, αλλά κάτι πρέπει να γίνει. Να πάψουμε να είμαστε κάθε μέρα τσίρκο. Να γίνουμε φαμίλια ή να σκορπιστούμε. Δεν πάει πιά άλλο.