Μικρόκοσμος

Τι γίνεται όταν σε ένα γραφείο, κάποιοι υπάλληλοι έχουν πολλές απαιτήσεις απο τους εργοδότες τους, όταν πέρα απο τον καλό μισθό περιμένουν και συχαρίκια?. Τα οποία ποτέ δεν έρχονται εννοείται. Δεν ξέρω κανέναν εργοδότη που να χαϊδολογάει τους υπαλλήλους του (όχι σεξουαλικά), να τους έχει κορώνα στο κεφάλι του και Κεχαγιά στη πλάτη του. Να τους λέει μπράβο κάθε τόσο, να τους κτίζει την αυτοπεποίθηση, να τους δίνει περισσότερη εξουσία (δλδ το ελεύθερο να καταπιέζουν τους υπόλοιπους) και τελικά να τους αφήνει να τον καβαλήσουν! Αυτά ούτε στα παραμύθια, χρυσό μου!. Σε πληρώνουν καλά και με το μήνα (πράγμα πολύ σημαντικό σήμερα που οι δουλειές και οι αμοιβές παίζουν κρυφτούλι), ντάν! πέφτουν οι παράδες στο λογαριασμό σου, όμως σε τρέχουν κιόλας. Τι νόμιζες ότι θα πέφτουν τα μισθά και εσύ θα κάααααθεσαι? Δεν είμαστε καλά! Γκρινιάζεις συνεχώς για το πόσο σε καταπιέζουν, κάνε αυτό, κάνε και εκείνο, σου πατάνε το ωράριο, σε βάζουν να εκπαιδεύεις το νέο προσωπικό (ενώ εσύ δεν τόχεις το διδασκαλίκι) και να κυνηγάς τις λαθούρες των νεώτερων συναδέλφων μιά που είσαι παλιά καραβάνα, σου φορτώνουν τα άπειρα και τελικά ΔΕΝ εκθειάζουν τα ταλέντα σου. ΕΚΘΕΙΑΖΟΥΝ εκείνες τις συναδέλφους που δουλεύουν εθελοντικά, που δεν παίρνουν μισθά, αλλά επειδή βαριούνται στο σπίτι, πάνε στο γραφείο και τους βοηθάνε!!! Αυτές τις νερόκοτες εκθειάζουν και τους λένε 1000 γλυκόλογα, ενώ εκείνες μπαίνουν και βγαίνουν όποτε τους καπνίσει, ενώ εσύ τραβάς κουπί όλο το 8ωρο. Σου έρχεται να τις πιάσεις απο το μαλλί και να τους τα πείς χύμα.. αλλά δεν μπορείς να το κάνεις, προσπαθείς να τους τις σπάσεις ώστε να μην έρχονται! Τους λές για το ένα λάθος τους, για το δείνα λάθος τους μήπως στενοχωρηθούν και φύγουν..Μετά θα είσαι ηρωϊδα, μέ τόσα που θα έχεις μέσα στο κεφάλι σου!

Ολα αυτά τα λέει η Α (η νύφη μου) σχεδόν κάθε μέρα όταν γυρίζει απο τη δουλειά της. Οι επιθυμίες της υπερφίαλες, χωρίς επαφή με τη πραγματικότητα. Δέρνεται γιατί δεν την αγαπούν οι εργοδότες της, γιατί δεν της κάνουν όλα τα παραπάνω, αλλά νοιάζονται υπερβολικά για τις «νερόκοτες» τις γνωστές τους, πιθανώς και συγγενείς τους, κυρίες που δίνουν τον χρόνο τους, που βοηθάνε αμισθή..που τη βοηθάνε πολύ με το χαμόγελο. Και εκείνη η βλαμμένη ζηλεύει και τους σκάβει το λάκκο..

Την έπιασα μιά μέρα και της τά’πα ένα χεράκι! Εχει δουλειά καλή, μιά εποχή που η ανεργία είναι καθημερινότητα για πολύ κόσμο. Αντί να χαίρεται που τα αφεντικά της την πληρώνουν καλά και στην ώρα τους (αντί να της χρωστάνε ή να της δίνουν ένα μικροποσό έναντι κάθε μήνα), αντί να ευχαριστεί το θεό που η εταιρεία που δουλεύει πάει καλά και δεν προβλέπεται πτώχευση, βάζει φυτίλια στις άλλες συναδέλφους για να τσακώνονται όλοι με όλους. Και οι 2-3 συνταξιούχες φίλες της μαμάς του αφεντικού που έρχονται και βοηθάνε τρώνε τη χολή, αντί να χαίρεται που παίρνουν ένα βάρος απο τη πλάτη της. Της μίλησα για τις εργασιακές σχέσεις, ότι άπαξ και σε θεωρούν υπάλληλό τους θέλουν να σε τρέχουν, να κάνεις και πήδους μέσα απο πύρινα στεφάνια ώστε να σε πληρώνουν «δίκαια» σύμφωνα με τα κριτήριά τους. Επαγγελματική σχέση έχετε, ούτε οι γονείς σου είναι, ούτε ο μπαμπούλης σου, δύσκολο είναι να το καταλάβεις?

Δεν παίρνει απο λόγια.. Συνεχίζει να δέρνεται που δεν την αγαπούν..δεν την εκτιμούν, δεν της λένε μπράβο!

Σταμάτησα να της μιλώ. Δεν ακούει.. χαμένη μέσα στην υπερφίαλη εικονική πραγματικότητά της..

Οι μεγάλες προσδοκίες. Θυμήθηκα το αντίστοιχο βιβλίο του Ντίκενς, το έβγαλα απο τη βιβλιοθήκη και το ξανα-διαβάζω τώρα που κάνει κρύο και δεν βγαίνω έξω..

Ράβω πολύ γιατί έχω παραγγελίες απο το νησί της συμπεθέρας. Τα μεγάλα κομμάτια φύγανε, έχω τώρα ένα παλτό να τελειώσω και ένα ακόμη ένα, νυφικό για τον Μάϊο.. Το νυφικό σκεφτήκαμε να είναι κοντό, με δαντέλα επάνω, έξω λαιμό και μπράτσα και φουσκωτή φούστα κάτω…το κοριτσάκι που θα το βάλει είναι νέο, το θέλει και απαλό ρόζ..σαν κουφετάκι θα είναι..

Διαβάζω, στοχάζομαι και ράβω..

Καλή χρονιά σε όλους!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μιά πολύτιμη συντρόφισσα

Γερνάω και αλλάζω συνήθειες. Αυτό είναι κακό και καλό. Είναι κακό γιατί κατα βάθος θέλω να κρατήσω τη ζωή μου σε γνωστά καλούπια, χωρίς αλλαγές για να νοιώθω προστατευμένη απο τη μοίρα. Να έχω δίπλα μου τον Β και ας μαλώνουμε όλη μέρα. Να έχω δίπλα μου τον Β για ν’ αγκαλιαζόμαστε τη νύχτα, να έχω τη παρέα του, τη μυρωδιά του. Γερνάς και θέλεις ησυχία..κακομαθαίνει η γριά στα σύκα και δεν χρησιμοποιεί τα δόντια της.. Χωρίς αλλαγή στη ζωή, υπάρχει ζωή ; Ξέρω ‘ γω ; Αυτό που ξέρω είναι οτι θέλοντας και μη αλλάζω συνήθειες. Ερχονται γεγονότα, άνθρωποι και καταστάσεις που με κάνουν να αναθεωρώ. Εκεί που έλεγα ότι θα μείνω στο σπίτι μου στην Αθήνα όλη μου την υπόλοιπη ζωή μου, που στα μάτια μου φαινόταν σύντομη λόγω εμφράγματος, έφυγα για όλο το καλοκαίρι και πήγα σ’ ενα νησί. Στρογγυλοκάθισα, βολεύτηκα, έκανα παρέες και έπιασα και τη παλιά μου τέχνη, κοπτοραπτού..πήρα και προαγωγή έγινα και ντιζαϊνάτη, σχεδίασα και νυφικά. Εκανα και μερικά μπάνια στη θάλασσα, παρόλλο που οι γιατροί λένε ότι δεν κάνει. Αλλαξε η ζωή μου στο νησί, η μοναξιά μέσα μου δεν ήταν τόσο αισθητή. Οι άνθρωποι γύρω μου με πρόσεξαν και τους οφείλω πολλά για την αμέριστη αγάπη τους.

Τα πρωϊνά στις παραλίες που καθόμουνα κάτω απο την ομπρέλα μου κόλλησε μιά γάτα. Δεν είχα κάτι να της δώσω, απλά ερχόταν για παρέα και χάϊδεμα, και όταν μάζευα τις πετσέτες να φύγω περπατούσε δίπλα μου. Εμαθε και το σπίτι. Της έδινα απο το φαγητό μου, μετά ης πήρα και κονσέρβες. Μιά καλή τρυφερή γατούλα. Ενα παιδί απο το νησί προσφέρθηκε να της κάνει εμβόλια και να την αποπαρασιτώσει, μη μου κολλήσει τίποτα. Πλήρωσα εγώ τον κτηνίατρο..για τη Μελισάνθη μου. Ετσι την είπα..στην αρχή, μετά τη φώναζα «Μελί, μελένια, λισάκι μου». Κοιμόταν σε μιά καρέκλα με μαξιλάρι δίπλα μου. Ακουγα το χουρχούρισμά της τις νύχτες και ένοιωθα ότι οι μέρες της ορφάνιας και της νυχτερινής μοναξιά τέλος. Κάποια ψυχή με επέλεξε να μοιρασθεί μαζί μου τις νύχτες μου, να βοήθησει να σηκωθεί το πέπλο της οδύνης. Ετσι, όταν μάζεψα τα μπογαλάκια μου να έρθω Αθήνα, η Μελισάνθη ήρθε μαζί μου. Δεν ήξερα αν ήθελε να αφήσει το νησάκι της και την ελευθερία της, ζάρια έρριξα και τη πήρα σε ένα κλουβάκι. Αν στενοχωριόταν θα την έστελνα πίσω με τη πρώτη ευκαιρία.

Η Μελισάνθη, λάτρεψε το σπίτι και τα μπαλκόνια, λάτρεψε και τον Αλέκο (τον φοιτητή της ιατρικής που ζεί κοντά μου στο δωμάτιο του Β) γιατί τη χάίδευε με τις ώρες, γνώρισε και την ευρύτερη οικογένεια και αισθάνθηκε ότι μπήκε σε ένα μεγάλο κοπάδι, κάτι που μάλλον της έλειπε. Είπα απο μέσα μου ότι θα με αφήσει με τόσους νέους «αρραβωνιαστικούς» που χαιρόντουσαν που την έβλεπαν. ..Εκανα λάθος. Αντίθετα, μετακόμισε ακόμη πιο κοντά μου..τις νύχτες κοιμάται πάνω στα πόδια μου..δείχνοντάς μου έτσι τη χαρά της.

Αχ! και ναξερε πόσο πολύτιμη είναι η παρουσία της.. ΜελισάνθηΤη φωτογραφία τη τράβηξε η νύφη μου. Η Μελισάνθη κάθεται στο κήπο μέσα στ’ αγριόχορτα.. και κάνει την αδιάφορη.

Χασές

Σας γράφω απο το νησάκι της συμπεθέρας. Είμαι ακόμη εκεί και περνάω καλά. Ομως όταν πιάσουν οι ψύχρες και οι βροχές θα γυρίσω στο Αθηναϊκό μου σπίτι γιατί είναι πιο ζεστό, λιγότερο υγρό και έχει πιο πολλές επιλογές. Κυρίως το σινεμά. Στο νησί υπάρχουν μόνο 2 υπαίθρια..τι να κάνεις το χειμώνα..μουντάδα, κρύο. Το χειμώνα θέλεις να έχεις οικογένεια, να υπάρχουν παιδιά για να ασχολείσαι, χωράφια-δουλειές. Το χειμώνα πονάνε τα κόκκαλα στα νησιά και καθηλώνεσαι μέσα. Τέλος του μήνα με βλέπω Αθήνα.

Εγινε ο γάμος τη περασμένη Κυριακή, του κοριτσιού που διόρθωσα το νυφικό της. Ενα ζευγάρι μέσα στη τρελλή χαρά, ωραιότατη η νύφη και πρωτότυπο φόρεμα. Φτιάξαμε την ουρά του νυφικού με δαντέλα πάνω σε σατέν, ήταν όμως αποσπώμενη και μετά το μυστήριο, βγήκε. Το κάτω μέρος του νυφικού επίσης το κάναμε αποσπώμενο, έτσι ώστε στη δεξίωση που ακολούθηκε εμφανίσθηκε η νύφη με κοντό κλος φορεματάκι άσπρο με δαντέλα στους ώμους-χέρια-κορσάζ και ήταν τρέλλα. Χόρεψε μέχρι το πρωϊ πραγματική Σταχτομπούτα.. Είχα μεγάλη χαρά για τη συμβολή μου στο γάμο της.

Αυτός ο γάμος έφερε μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου. Απο κάθε μεριά του νησιού άρχισαν να έρχονται ντόπιοι φέρνοντας ρούχα και υφάσματα για ράψιμο. Εχουν μοδίστρες και χρυσά ψαλίδια για μεταποιήσεις, δεν έχουν όμως σχεδιαστή και μόδιστρο να αναλάβει το ύφασμα και να το μετατρέψει σε φόρεμα-κοστούμι. Ετσι έπιασα δουλειά και θα έχω και δουλειά στην Αθήνα μπόλικη. Ηδη έχω σχεδιάσει 3 ταγέρ για πελάτισες, τους έχω πάρει τα μέτρα, έχω κόψει τα υφάσματα, η πρώτη πρόβα έχει γίνει, το τελικό όμως θα παραδοθεί τέλη Νοεμβρίου, θα είμαι Αθήνα τότε, αλλά θα έρθουν πρίν το παραλάβουν. Το καλύτερο όμως είναι ο χασές που μου έδωσε μία μητέρα για το γάμο της κόρης της που θα γίνει σε ένα χρόνο. Τι είναι ο χασές; Είδος μαλακού βαμβακερού υφάσματος, πολύ λεπτό και δροσερό απο το οποίο παλιά φτιάχνανε το «πουκάμισο» που φοριώταν κατάσαρκα ή μεσοφόρια. Μερικοί έφτιαχναν και σεντόνια απο χασέ, πάρα πολύ δροσερά το καλοκαίρι και ζεστά το χειμώνα με μία αίσθηση χουχουλιάσματος. Το σώμα ανέπνεε και δεν ίδρωνε ποτέ. Μου έδωσε μία πελάτισσα πολλά μέτρα χασέ να φτιάξω 2 σετς σεντονιών για τη κόρη της, με ωραίο αζούρ φεστόνι, σαν τη φωτογραφία αζουρ

Αυτό θα το κάνω μετά τα Χριστούγεννα, αν είμαι καλά.. Δουλειά να υπάρχει και θα είμαι καλά.

Υπάρχουν και άλλα καλά νέα. Το κορίτσι που πήρα μαζί μου στο νησί για να με βοηθάει, βρήκε αρραβωνιαστικό και δουλειά και θα μείνει εκεί. Που σημαίνει ότι θα βρώ άλλη κοπέλα στην Αθήνα όταν γυρίσω. Επ’ αυτού θα ασχοληθούν τα παιδιά μου και οι νύφες μου, ήδη ψάχνουν. Ανεργία μπόλικη σίγουρα θα βρούν τη κατάλληλη κοπέλα. Θα έχω και συγκατοίκους! Καλό αυτό! Ο γιός μιάς ξαδέλφης της συμπεθέρας σπουδάζει γιατρός στην Αθήνα. Εκανε το πρώτο έτος πάει για το δεύτερο, είπαμε λοιπόν να του δώσω ένα δωμάτιο που έχω ελεύθερο στο σπίτι μου (με δικό του μπάνιο – ήταν του Β), να μείνει κοντά μου με πολύ χαμηλό ενοίκιο, να μένει σε οικογένεια να τον προσέχουν. Ηδη έχει μετακομίσει και τον προσέχουν τα παιδιά μου, είναι και αυτό ακόμη ένα σύν για να επιστρέψω και ν’ ασχοληθώ με το «παιδί».

Ετοιμάζομαι λοιπόν, σιγά-σιγά για επιστροφή.

Θα έχετε νέα μου, απο την Αθήνα πιά.

..αλλά ξανασηκώθηκα.

Επεσα το ΜάΪο, αλλά ξανασηκώθηκα τον Ιούλιο. Κάπου μεταξύ πεσίματος και θλίψης, έλαμψε ένα ουράνιο τόξο. Εφυγα απο το σπίτι μου, μετακόμισα κατά κάποιο τρόπο, στο νησάκι της συμπεθέρας. Τι νησάκι δηλαδή, κοτζάμ νησί με το νοσοκομείο του και τους γιατρούς του, τη δημοτική βιβλιοθήκη, τα καφενεία και τις σχολές πανεπιστημίου. Και κοντά στη Τουρκία πράγμα πολύ καλό γιατί ένα ταξιδάκι ήδη έχει μπεί στα σκαριά, το Σεπτέμβριο μάλλον.

Εφυγα στα γεράματα απο το σπίτι μου, Β μου, απο τις γωνιές μου, το κρεββάτι μας, τα οικεία πράγματα και πήγα σε νέα μερη. Η συμπεθέρα δεν ήθελε να με αποχωριστεί καλοκαιριάτικα, ιδιαίτερα που τον Ιούνιο με τις βροχές και τις υγρασίες, έμενα αναγκαστικά και μέσα..ήθελε η καψερή να με έχει κοντά της. Ηταν όμως και τα μωρά.., που να αφήσουμε τα μωρά; Ολα γίνονται εκτός απο του σπανού τα γένια. Κατ’ αρχήν ο Μάρκος μου γύρισε στην Ελλάδα, όχι με άδεια αλλά με αλλαγή δουλειάς. Δεν θα είναι στη Κορέα τώρα, θα δουλεύει εδώ και αν χαλάσει κανένα καράβι απο αυτά που έφτιαξε, θα ξαναφύγει, θα πάει με κλιμάκιο να το φτιάξουν σε όποιο λιμάνι χαλάσει, καινούργιο πλοίο να χαλάσει, δύσκολο το βλέπω, εκτός κι αν έχει ατύχημα. Ετσι απο τον Ιούλιο είναι εδώ, αυτός, η Α και τα παιδιά τους φροντίζουν τα νέα μωρά. Κανείς δεν θέλει να κάνει διακοπές, όλοι ασχολούνται με τα μωρουδέλια που μεγαλώνουν γρήγορα.

Το πόδι μου είναι καλά, περπατάω άνετα και δεν ζαλίζομαι. Η πρόταση ήρθε απο τη συμπεθέρα, να πάω για λίγες βδομάδες στο νησί της, να αλλάξω παραστάσεις. Με βάλανε στο αεροπλάνο τέλος Ιουνίου και τα πράγματά μου ήρθαν με το καράβι. Είμαι εδώ ένα μήνα τώρα και έχω ξανανοιώσει. Μπάνια στη θάλασσα μου είχαν πεί να μη κάνω, όμως έκανα 2-3 πλατσουλίζοντας στα ρηχά, να μη κουράζεται η καρδιά..και αισθάνθηκα ανανεωμένη, πάντα η θάλασσα ήταν η απαλή σύντροφος που δρόσιζε, ανανέωνε, χαλάρωνε..Και εσύ την αγαπούσες Β μου, τα παιδιά μας πάντως όχι, εκείνα ήθελαν βουνά, σκί, ορειβασίες, περιπέτειες. Θυμάσει που ξάπλωνες στο στρώμα και σε πήγαινε το κυματάκι..και μιά φορά κοιμήθηκες και βρέθηκες  μεσοπέλαγα..και σε βρήκε η Ακτοφυλακή!  Ησουν τυχερός..πάντα ήσουν τυχερός.

Ετσι λοιπόν κατέληξα εδώ. Απο τη πρώτη στιγμή αισθάνθηκα καλά, ανανεωμένη, νέα πράγματα, νέοι άνθρωποι. Με πήγαν στο νοσοκομείο να πιάσω γνωριμία με τους εκεί γιατρούς, μιά χαρά τα πήγα, βρέθηκε καρδιολόγος να με προσέχει, μου άλλαξε  τη ζωή μου, νέο διαιτολόγιο, να τρώω κυρίως ψάρια όχι ψωμιά και γλυκά, έχω χάσει βάρος αλλά αισθάνομαι καλύτερα. Επιασα γνωριμία με το τοπικο καφενείο γιατί ξέρω πρέφα, έρχονται και με παίρνουν οι ενδιαφερόμενοι νέοι μου φίλοι (συνομίληκοι με εμένα) για να παίξουμε. Ισως να είμαι η μοναδική γυναίκα στο καφενέ, σίγουρα όμως περνάμε πολύ ωραία. Μου φτιάξανε το τάμπλετ, πήρα καινούργιο με πληκτρολόγιο καλό και ένα σμάρτ τηλέφωνο με 1000 νέα καλούδια, ώρες πέρασα να το μάθω. Τι σου είναι η τεχνολογία!.

Η συμπεθέρα με έχει στο σπίτι της, με έβαλε στο ισόγειο για να μην κουράζομαι με τα σκαλιά, έχει και μεγάλη κουζίνα, μαγειρεύω ωραία φαγητά και τρώμε όλοι μαζί. Είμαστε 5, οι συμπέθεροι 2, οι δυό της αδελφές χήρες 2 και εγώ. Μετά συζητάμε, πιάνουμε και λίγο ράψιμο, έχουν ραπτομηχανή, τους έδειξα κάτι πράγματα που έφτιαχνα παλιά, ήρθαν κάποιες άλλες φίλες τους, η μία παντρεύει τη κόρη της το Σεπτέμβριο, μάλλον θα της προσαρμόσουμε το νυφικό πάνω της, της χαλάσαμε το κορσάζ και βάλαμε χειροποίητη δαντέλα, σε μορφή χαμόγελου, θεϊκό θα γίνει το νυφικό, ξεσηκώσαμε το σχέδιο απο ένα περιοδικό, δεν είναι τίποτα για μένα να της το φτιάξω πάνω στο φόρεμα, θα μπεί και λίγη δαντέλα στο μανίκι , και στο ποδόγυρο, θα δούμε πώς θα είναι σύνολο.Lace-Wedding-Dresses-460x345

Τώρα κάνουμε πρόβες συνεχώς, ιδρώνει και ξεϊδρώνει το κορίτσι, αλλά θα γίνει υπέροχο το νυφικό της. Που σημαίνει ότι μάλλον θα μείνω και για το γάμο της μικρής, που ξετρελλάθηκε με τη πρωτότυπη ιδέα του νυφικού και θέλει να της ράψουμε και τα υπόλοιπα..η μάνα της την αγριοκυττάει, να μη με κουράζει φοβάται, όμως δεν με κουράζει αντίθετα η δουλειά με ξεκουράζει νοιώθω χρήσιμη.

Τρώμε λοιπόν μαζί, δουλεύουμε, λαγοκοιμόμαστε, παίζουμε πρέφα και μπιρίμπα, πάμε και λίγο στη θάλασσα όταν δεν έχει αέρα και στη λαΪκή αγορά και περνάει ο καιρός ανάλαφρα. Πήρα και τη κοπέλα μαζί μου, εκείνη που με φροντίζει έτσι δεν νοιαζόμαστε για τις δουλειές του σπιτιού και όταν εμείς κοιμόμαστε εκείνη σεργιανίζει στο νησί, ψάχνοντας κάποιον να την αγαπά. Μάλλον τον βρήκε. Πολύ καλό αυτό, χαίρομαι. Δεν σεργιανίζω τόσο στο Ιντερνέτ όσο παλιά, η ανθρώπινη συντροφιά είναι πιο επιθυμητή απο τις μηχανές, ακούγομαι σαν πραγματική γιαγιά, όμως μ’ αρέσει έσυ.

θα έχετε νέα μου. Καλό καλοκαίρι.

Επεσα

Επεσα προχθές μέσα στη νύχτα. Για να μη ξυπνήσω τη συμπεθέρα, δεν άναψα το φώς και σκόνταψα στο σκοτάδι. Σωριάστηκα και χτύπησα το κεφάλι μου στο τοίχο. Εμεινα εκεί γιατί ζαλίστηκα, μετά κάποιος με σήκωσε, δεν το θυμάμαι. Με βρήκε η συμπεθέρα το πρωϊ, αναίσθητη όπως μου είπαν, και κάλεσε τα παιδιά που με τη σειρά τους κάλεσαν το γιατρό μου. Με πήγαν στο νοσοκομείο για ακτινογραφίες, δεν έσπασα τίποτα, στραμπούληξα λίγο τον αστράγαλό μου, τον τύλιξαν σε επίδεσμο και έχω διάσειση. Α! Και ένα καρούμπαλο σαν κέρατο.. τώρα βρήκε να φυτρώσει κι αυτό, τώρα που ο Β είναι στα θυμαράκια!.

Πρέπει να προσέχεις κυρά Λένια, δεν είσαι νιά πιά! Σκληρό και απίστευτο ακούγεται.

Θα πάρουμε μία εσωτερική κοπέλλα να φροντίζει, κάποτε θα πάει και η συμπεθέρα στον άνδρα της. Να μη μείνω μόνη. Τη ξέρω τη κοπέλλα με βοηθούσε παλιά τότε που ο Β ήταν ετοιμοθάνατος, τι παλιά, πέρυσι. Αν ο Β ήταν εδώ θα μου έκανε νυχθημερόν τη νοσοκόμα, σε τέτοια ήταν άφθαστος. Μου λείπει. Οχι γιατί θα με περιποιότανε, μου λείπει η μυρωδιά του, η αγκαλιά του, εκείνος μου λείπει. Και αυτόί που λένε για το χρόνο γιατρό, είναι οι τυχεροί που δεν έχουν χάσει τους αγαπημένους τους. Η εκείνοι που ποτέ δεν έδωσαν τον εαυτό τους σε άλλους, που δεν ερωτεύτηκαν.

Με βρήκαν τα παιδιά να κλαίω. Αναστατώθηκαν γιατί νόμισαν ότι πονάω. Δεν πονάω σωματικά..μη στενοχωριέστε, απλά είμαι γιαγιά και οι γέροι δακρύζουν συχνά. Εχετέ το αυτό στα υπόψιν σας. Κάθομαι λοιπόν στη πολυθρόνα με το πόδι να αναπαύεται και έχω πιάσει ένα κέντημα παλιό, όταν είναι εκείνα εδώ και το τάμπλετ, καλή ώρα σήμερα, όταν εκείνα λείπουν.

Τα έστειλα μακριά στο τριήμερο, με προσέχει η κοπέλλα, μαγειρεύει μέσα μελιτζάνες παπουτσάκια με τη συμπεθέρα, θαρρώ θα βάλουν και κανένα λουκάνικο ψητό, μιά χαρά θα φάμε οι 3 μας. Ολο θέλω να κοιμάμαι..γιατί όταν ξυπνάω πονάει το τσερβέλο μου λιγώτερο.

Η πρώτη μου επίσημη τούμπα μετά την αναχώρησή σου, Β μου. Δεν θέλω να πάω απο πέσιμο, προτιμώ να ξαναπιάσω το τσιγάρο όπως παλιά. Θα με ξεκάνει η καρδιά και θα είναι μπάμ και κάτω, όπως έγινε με το μπαμπά μου. Ξέρω που έχω κρύψει τα τσιγάρα μου, θ’ ανοίξω το πρώτο πακέτο σήμερα κιόλας..δική μου είναι η ζωή, ότι θέλω θα τη κάνω.

Γιορτές

Ηρθε το Πάσχα και πέρασε. Κάναμε αρνί στο φούρνο και κοκορέτσι, καλέσαμε και άλλες δύο φίλες μου χήρες και εκείνες σαν και μένα, σύν η Α τα 2 παιδιά της και το νέο μωρό, σύν μία φίλη της που είναι και εκείνη μόνη γιατί ο άνδρας της είναι στο εξωτερικό για δουλειά, πέρασε και η Κυριακή. Καλά ήταν γιατί υπήρχε κόσμος, ζωή στο σπίτι. Δίπλα μου και πίσω μου αισθανόμουνα τα πατήματα του Β.. ιδιαίτερα όταν τύλιγα το κοκορέτσι. Αίσθημα συντροφικότητας πρίν το τσούγκρισμα των αυγών. Επρεπε μήπως να πεθάνει για να αισθανθώ ξανά αυτό το συναίσθημα, το να είμαι δίπλα-δίπλα στο καλό μου..ένα αίσθημα που είχα να το αισθανθώ απο τους αρραβώνες μας και τα πρώτα γαμήλια χρόνια, προ παιδιών εποχές. Το περασμένο χρόνο πολύ συχνά συμπορευόμουνα με τον Β, τη ψυχή του, το φάντασμά του, όπως θές πέστε το, μύριζα τη κολώνια του (Brut  απο παλιά, τα τελευταία χρόνια έβαζε Moschino)..δεν αισθανόμουνα ανύπαρκτη..Κάτι είναι και αυτό.

Ηταν και η φροντίδα του νέου μωρού.. Ησυχο γλυκό πλασματάκι..φωνάζει μόνο για το γαλα του.. Καλότυχο νάναι!

Πέρασε και η γιορτή του γιού μου, το Σάββατο, του ευχηθηκα απο το τάμπλετ της νύφης μου.. τι σου είναι η τεχνολογία ένα κουμπί πατάς και τσούπ βλέπεις τον άλλο στην οθόνη σου. Πέρασε και δεν ακούμπησε η γιορτή γιατί ο εορτάζων ήταν χιλιόμετρα μακριά.. , με κάλεσε να πάω στη Κορέα, διακοπές λέει …χμμ ίσως το καλοκαίρι ή όποτε είναι καλός καιρός εκεί πέρα, όχι όμως τώρα, το μωρό είναι μικρό.

Πήρα πάλι τη διαχείριση της πολυκατοικίας και απέλυσα το συνεργείο καθαρισμού. Κερχελέδες, στο ίδιο νερό σφουγγαρίζανε απο το 7ο μέχρι το ισόγειο, σιχασιά. Πήρα 2 νοικοκυρεμένα κορίτσια απο την Αφρική, που καθαρίζουν καλά, αδειάζουν συχνά τους κουβάδες, τους πλένουν και μας τους αφήνουν καθαρούς σε μιάν άκρη. Απέλυσα και τον κηπουρό, όλο κλάδευε και τελικά ξεπάτωσε όλα τα φυτά, ώστε να παίρνουμε νέα.. αλητήριος. Ούστ και εσύ!. Το κήπο τον ανέλαβε ένας γείτονας που έχει κάνει το δικό του κούκλα!. Για τα ηλεκτρικά με βοηθάει ένας άλλος ένοικος που είναι ηλεκτρολόγος.. για τα έκτακτα ..θα δούμε.

Οι γενικές συνελεύσεις δεν θα έχουν τόσο γούστο χωρίς τον Β που αρπαζόταν εύκολα. Υπάρχει ακόμη ο τοιούτος παπάς.. ναί, είναι και αυτό. Να δούμε τώρα πώς θα αντέξουμε τα σεξουαλικά του άμα ζεστάνει ο καιρός και ανοίγουν τα παράθυρα.. αν και άκουσα κάτι ψιλοπαράπονα ότι κάθε που σκούζουν απο ηδονή κάποιοι πιτσιρικάδες χειροκροτάνε.. ας μαζέψει τουλάχιστον τις φωνές μιά και δεν ελεγχει τις ορμές του, Κύριε ελέησον..

Αυτά.. Αντε να καλοκαιριάσει βαρέθηκα τη μούχρα και την υγρασία. Δεν ξέρω όμως αν θα πάω μόνη μου διακοπές.. δεν παλεύεται η μοναξιά.

Μερικά «δεν»

Δεν είναι ότι γερνάω και βλέπω τα πράγματα αλλιώς, είναι που δεν βλέπω τα πράγματα όπως μου τα σερβίρουν.

ΔΕΝ καταλαβαίνω γιατί γύρω μου όλοι μαλώνουν, τρώγονται με τα ρούχα τους, οι νύφες μεταξύ τους, πές μου τι έχουν να μοιράσουν? Μου είπες/σου είπα και γκάπ γκούπ χτυπάνε τις πόρτες. Μία φαρμακομύτα μου είπε ότι το στόχος είναι ο γιός μου, ο Μάρκος μου, γιατί λέει εθεάθει να έχει γκόμενα. «Που τον είδες, μωρή, στη Κορέα?» είπα να πώ στη μιά και να την αρπάξω απο το τσουλούφι. ΔΕΝ το έκανα.. Στο διάλο

Γαβγίζει ο σκύλος του γείτονα και ΔΕΝ πάει άλλο. «Πάρτον μέσα άνθρωπέ μου, μην τον αφήνεις στο μπαλκόνι, βαριέται το σκυλί». ΔΕΝ παίρνει απο λόγια, ο ιδιοκτήτης, το χαβά του. Συννενοηθήκαμε 3 ιδιοκτήτριες όποτε τον βλέπουμε να βγαίνει απο τη πολυκατοικία, βγάζει το σκύλο βόλτα συγκεκριμμένη ώρα το πρωϊ και το βράδυ, να του πετάμε ένα ωμό αυγό. Μερικά τον πετυχαίνουν, άλλα σκάνε είτε μπροστά του, είτε επάνω στα ρούχα του.. Σκυλιάζει αλλά ο σκύλος του γελάει. Βρίζει τις σκρόφες, πατόκορφα και ο κόσμος που τον βλέπει τον περνάει για τρελλό. Σάμπως ΔΕΝ είναι?

ΔΕΝ καταλαβαίνω πώς τα δίδυμα γεννήθηκαν 7μηνίτικες όπως μας είπαν ενώ μοιάζουν να είναι 9μηνίτικες. Η το ένα θα είναι ή το άλλο. Αν είναι 7μηνίτικες πάνε θερμοκοιτίδα, αν είναι γερές και 9μηνίτικες τις παίρνουμε σπίτι. Τελικά είναι 7μηνίτικες, είναι γερές και ΔΕΝ πάνε στη θερμοκοιτίδα.. Μάλλον βλάξ είμαι. Κάτι ΔΕΝ καταλαβαίνω, φαίνεται. «Τα έχεις μπερδέψει, μάνα» λέει ο Μάρκος και μου σερβίρει το ότι είναι γερές και 9μηνίτικες. Μετά έρχεται ο άλλος μου ο γιός και λέει ότι είναι 7μηνίτικες.  Ο γιατρός λέει ότι είναι γερές και να μας ζήσουν. Η φίλη μου η Τζένη, με έβαλε μπροστά να μου πεί να κυττάω τα 2 μωρουδάκια που ήρθαν απο τον θεό και να αφήσω τις ρουφιανιές.. Και εγώ τρώω τα νύχια μου.

Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί ο γιός μου είπε στη γυναίκα του «όμορφα τα κοριτσάκια ΣΟΥ, αντί για ΜΑΣ.. και μετά είπε ότι θα τα αγαπήσει σαν να είναι δικά του.  Του τσιγγάνου τα παιδιά να είναι, εγώ θα τα μεγαλώσω.. «Ελα εδώ Μάρκο, παιδί μου. Τα παιδιά είναι δικά σας. Τι είναι αυτό που ΔΕΝ καταλαβαίνεις»?

Γελάει που όλοι ΔΕΝ καταλαβαίνουμε αυτά που καταλαβαίνουμε. Θα φύγει την άλλη εβδομάδα για τη Κορέα..στην ησυχία του.. Σε ότι τον περιμένει εκεί. Εδώ ΔΕΝ κάνω πως ΔΕΝ καταλαβαίνω..Μιά χαρά το καταλαβαίνω. Αν ζώ, θα τον ξαναδώ του χρόνου.