Ονειρα γονιών παιδεύουν

Τη περασμένη Κυριακή που μας τραπέζωσε η αδελφή μου γίνανε και κάποιες κουβέντες για το μέλλον των εγγονιών μου. Με δυσαρέστησαν αλλά ίσως να έχω μεγαλώσει πολυ και να βλέπω εγώ τα πράγματα απο λάθος γωνία. Θα μέτραγε πολύ η γνωμη σας σαν νεώτερη γενιά

Ο γιός μου ο Μάρκος θέλει να βάλει τον γιό του σε ένα δύσκολο Γυμνάσιο το Αρσ..(δεν το γράφω ολόκληρο) που έχει εισαγωγικές εξετάσεις και κλήρο. Το παιδί δεν τραβάει τα γράμματα. Οπως και ο πατέρας του, ήταν του σπρωξίματος, του ιδιαίτερου. Δεν ξέρει α)αν θα γράψει καλά στις εξετάσεις και β) αν θα κληρωθεί. Θέλει όμως οπωσδήποτε να πάει εκεί. Ζήτησε λοιπόν απο τον Πέτρο και τη Μ. ενώ τρώγαμε την Κυριακή (και μπροστά σε όλους) να πιάσουν κάποιους γνωστούς που έχουν απο εκεί μέσα μήπως περάσουν το ανήψι τους απο το παράθυρο. Ο Πέτρος ενοχλήθηκε (το κατάλαβα) είπε όμως ότι θα δεί. Το θέμα έκλεισε εκεί.

Και λέω, αντε και μπήκε απο το παράθυρο, πώς θα τα βγάλει πέρα σε τόσο δύσκολο σχολείο αφού στο ιδιωτικό δημοτικό που είναι χαριστικά τον περνάνε στις τάξεις. Δεν διαβάζει, κοιμάται όλη την ώρα. Βαριέται. Δεν είναι βλάκας, τεμπέλης είναι. Η μάνα του βέβαια είναι έξυπνη και το σόι της έχει βγάλει και καθηγητές πανεπιστημίου. Η πραγματικότητα όμως λέει άλλα. Ευγενικά του είπε ο Φοφώ, στο τραπέζι, μήπως έβαζε το παιδί του στο δημόσιο γυμνάσιο και να το συμπληρώνει με ιδιαίτερα και είπε ο προκομμένος ο γιός μου «τι, να κάνει παρέα με όλους αυτούς τους Αλβανούς, να γίνει αλήτης; ΠΟΤΕ!».

Τι γίνεται όταν τα όνειρα των γονέων συγκρούονται με τις δυνατότητες του παιδιού;

Advertisements

25 thoughts on “Ονειρα γονιών παιδεύουν

  1. Χα! Κι εγώ το δημόσιο έχω βγάλει και για τους φλούφληδες του ιδιωτικού δεν έδινα ποτέ έναν παρά.
    Βλέπω και μια φίλη που έχει βγάλει το αρσ. σαν να μην «ψήθηκε» ποτέ σωστά στη ζωή. Σαραντάρισε κι ακόμα βουτυροκόριτσο, σαν άβγαλτο κοριτσάκι της μαμάς, δεν παίρνει τη ζωή της στα χέρια της, παλεύει με τα φουστάνια της μάνας της, ούτε να ανεξαρτητοποιηθεί, ούτε να το σκάσει μ’έναν άντρα βρε αδελφέ.
    Και το δημόσιο δε με εμπόδισε ν’ αποκτήσω τα πτυχία μου, να διοριστώ, να ζω σήμερα ανεξάρτητη 100%.

  2. Στη περιοχή μας υπάρχουν 2 δημόσια σχολεία, το ένα είναι κοντά θα πηγαίνει με τα πόδια, το άλλο θέλει ενα λεωφορείο. Η μετακίνηση δεν είναι πρόβλημα, κάποιος θα πηγαίνει το παιδί στο σχολείο, στην αρχή τουλάχιστον.
    Και εγώ και ο Β πήγαμε στο δημόσιο της περιοχής μας, το ίδιο και τα παιδιά μου. Τους κάναμε ιδιαίτερα γλώσσες ξένες, φροντιστήρια για τα ΑΕΙ, σπόρ, τέννις ό,τι θέλανε. Τα λεφτά έτσι κι αλλιώς τα δίνεις είτε στο Αρσ. είτε στα ιδιαίτερα.

    Ο Πέτρος, η Μ, ο Β και εγώ το συζητήσαμε χθές το θέμα, δεν θέλει να μεσολαβήσει για να μπεί το παιδί σε κάτι τόσο δύσκολο. Θα κολλήσει. Καλυτερα να μεσολαβήσει για να βοηθήσει το παιδί να κάνει κάτι που θέλει εκείνο αργότερα.
    Εχω στενοχωρηθεί πολυ

  3. Κι εγώ δημόσιο Γυμνάσιο-Λύκειο έβγαλα, μάλιστα ήταν επιλογή δική μου, οι γονείς μου με ρώτησαν πριν δώσω εξετάσεις (ναι, για τόσο παλιά μιλάμε) και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Όμως έκανα χρονια ιδιαίτερα σ’ αυτές τις ηλικίες και με πόνο ψυχής διαπίστωσα ότι το δημόσιο σχολείο διαρκώς εκφυλίζεται. Το πρόβλημα ξεκινάει από το δημοτικό βέβαια, αλλά έβρισκα παιδιά της Γ’ γυμνασίου να μην ξέρουν προπαίδεια και να δυσκολεύονται να διαβάσουν. Για την ορθογραφία και το λεξιλόγιό τους ας μην μιλήσω καλύτερα. Αυτό σημαίνει ότι το σχολείο σε αφήνει στην τύχη σου έτσι και δεν έχεις βάσεις, βοήθεια και παιδεία από το σπίτι, ή τέλος πάντων αν δεν έχεις από μόνος σου κίνητρο να προχωρήσεις. Δεν ισχυρίζομαι ότι όλα τα ιδιωτικά είναι καλύτερα. Σε κάποια από αυτά όμως δίνεται κάπως μεγαλύτερη προσοχή. Φυσικά πάνω απ’ όλα πρέπει να βοηθάει ακι το σπίτι – όσα ιδιωτικά σχολεία και ιδιαίτερα να έχει κανένας πάνω από το κεφάλι του παιδιού του, αν δεν φροντίζει να το παρακολουθεί και να το ενθαρρύνει δεν γίνεται τίποτα.
    Βέβαια στα ιδιωτικά προκύπει μερικές φορές κι ένα άλλο ζήτημα, η εντύπωση της «κοινωνικής ανωτερότητας» που επίσης είναι θέμα οικογένειας αν την ενθαρρύνει ή την απορρίψει. Η παιδεία που παίρνει κανείς από το σπίτι του είναι – κατά τη γνώμη μου – η βάση για την προσωπικότητα πάνω από οτιδήποτε άλλο. Αν λοιπόν έχουν όνειρα για το παιδί τους, ας ρίξουν περισσότερο βάρος σε αυτό, σε συνδυασμό με κάποια προσεκτική (και όχι απλώς φανταιζί) επιλογή εκπαίδευσης.
    Και μια τελευταία παρατήρηση πριν κλείσω το σεντόνι – μη βιάζεσαι να χαρακτηρίσεις τον εγγονό σου τεμπέλη. Μπορεί με τα κατάλληλα ερεθίσματα να σας καταπλήξει όλους. Το έχω δει να συμβαίνει.

  4. Λοιπόν εγω, ακολουθώ παντα τα παιδια μου.
    Αν «τραβάνε» μαζί τους, αν όχι, δεν πιεζω καταστάσεις ΠΟΤΕ!

    Ισως αυτο να λειτουργήσει εις βάρος τους, ίδομεν..

  5. Είναι και κάτι άλλα στη μέση, που λίγο-λίγο θα τα βγάζω. Η μάνα τους δουλεύει και δεν μπορεί να τα τρέχει στο σχολείο, η μικρή είναι δύο βήματα την πάμε εμείς, ο άλλος όμως θα είναι πιο μακρυά αν πάει δημόσιο. Το ιδιωτικό σχολείο με το σχολικό που θα τον μαζεύει είναι μία βολική λύση.

    e, οταν λέω ότι ο εγγονός «είναι τεμπέλης» εννοώ ότι βαριέται να διαβάσει τα μαθήματά του. Είναι εξυπνώτατος και πολύ δραστήριος σε ό,τι τον ενδιαφέρει. Αλλά το σχολείο δεν έχει μόνο πράγματα που μας ενδιαφέρουν, όλα πρεπει να τα μάθει. Το επίπεδο των δασκάλων του στο ιδιωτικό δημοτικό που πάει δεν είναι καλό. Οι δασκάλες φοβούνται τους μαθητές και εκείνοι τους έχουν πάρει τον αέρα. Οι εκθέσεις του ανηψιού μου έρχονται με καλούς βαθμούς ενώ είναι γεμάτες «ωρθωγραφοικά» λάθη που βγάζουν μάτι. Πήγαμε και ρωτήσαμε αυτή τη δασκάλα γιατί δεν διορθώνει τίποτα. και είπε ότι το κάνει για να μην αποκαρδιώσει το παιδί που θα πάρει τη κόλλα του μέσα στο κόκκινο. Ενώ αν το αφήσει κούτσουρο του δίνει ελπίδα να συνεχίσει στην αγραμματοσύνη. Τι πάθαμε εμείς οι παλιοί που τρώγαμε μπάτσους ή ξύλο στα χέρια με τη βέργα όταν κάναμε λάθη ;
    Το καταλαβαίνω ότι θέλουν το καλύτερο για τον μικρό, την εγγονή μου όμως ποτέ δεν την βάλανε στο ιδιωτικό γιατί είναι καλή και θα πάει μπροστά όπου κι αν είναι.

    Allu fun Marx, αισχρό δεν είναι; Επ’ αυτού τα τσούγκρισε ο Μάρκος μου με τη νύφη μου τη Μ που του έκανε παρατήρηση στο τραπέζι της Κυριακής. Για το ρατσισμό, για τη ψευτιά που μας κατέχει, ναί στους μετανάστες να μας καθαρίζουν τα σπίτια ούστ όμως για να τους κάνουμε παρέα. Και στο τέλος της είπε το κλασσικό πιά «κάνε παιδί δικό σου και πέτα το στο πηγάδι» ενώ ήξερε ότι παιδιά δεν μπορεί να κάνει. Και μετά έγινε φασαρία γιατί εκείνη πήρε φωτιά και του είπε κάτι χειρότερο..

    Μαριλένα, αυτό κάναμε ώς τώρα. Είναι όμως στην Στ τάξη, πρέπει να αποφασίσουν τον Σεπτέμβριο τι θα γίνει το παιδί. Η γνώμη μου είναι να πάει στο Δημόσιο, τι θα πάθει. Τα παιδιά μου τι πάθανε που πήγανε.

  6. Απ’ όσο καταλαβαίνω λοιπόν το σχολείο που πηγαίνει δεν είναι καλό. Γιατί τον κρατάτε εκεί; Ίσως να είναι κι αυτός ένας λόγος που το παιδί βαριέται, βρίσκει και τα κάνει. Τι ενδιαφέρον να του εμπνεύσει ένας φοβισμένος δάσκαλος;
    Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί ένα δωδεκάχρονο παιδί να μην μπορεί να πάει σχολείο μόνο του. Ίσως να είχα άλλες απόψεις αν ήμουν μητέρα η ίδια, όμως τα 12 χρόνια που έκανα μαθήματα είδαν πολλά τα μάτια μου – οικογένειες και σχολεία κυριολεκτικά να καταστρέφουν παιδιά με την τακτική τους, είτε αυτή είναι παραχάιδεμα είτε αδιαφορία. Για μένα και οι δυο στάσεις ανευθυνότητα δείχνουν, να βγάλουν τον μπελά από πάνω τους. Συγνώμη που το πήρα προσωπικά αλλά είναι ένα θέμα που με πονάει, τόσο που αναγκάστηκα να παρατήσω το επάγγελμα.

  7. Bρίσκω τη συμπεριφορά και την εμμονή του γιού σας, παράλογη.
    Μήπως να του θυμίσετε πως κι ο ίδιος έβγαλε δημόσιο σχολείο και πως ….αλήτης δεν έγινε;

  8. εγώ τελείωσα το κολέγιο Αθηνών..πραγματικά,το μίσησα αυτό το σχολείο..Έχω πει,πολλές φορές,οτι το μεγαλύτερο δώρο που μπορώ να κάνω στο παιδί μου,είναι να μην το στείλω σε ιδιωτικό σχολείο..είχα την ατυχία,να πέσω σε ένα μπαμπά, μεγάλο «ψώνιο».. που όταν του έλεγα,οτι δε περνώ καλά,μου έλεγε να κάτσω εκεί,γιατί είναι καλό για μένα,και αποκτώ γνωριμίες..Ειρωνεία; όταν τελείωσα το σχολείο,μόνο με 2 άτομα κράτησα επαφές,τυπικές,και όλες οι «γνωριμίες» του μπαμπά,πήγαν για σπίρτα..
    νευρίασα πάλι,θυμούμενη αυτά :@

  9. Καμία φορά (ίσως και πολλές φορές), τα παιδιά, καλούνται να εκπληρώσουν τα ανεκπλήρωτα όνειρα των γονιών τους. Πόσοι γονείς θέλουν τα παιδιά τους να γίνουν επιστήμονες (γιατροί, δικηγόροι κλπ), χωρίς όμως να κοιτάνε τις δυνατότητες του παιδιού τους….Έχω ζήσει το πως είναι, να σπουδάζεις κάτι που δε σε εκφράζει ιδιαίτερα, γιατί η οικογένεια θεωρούσε για τις δυνατότητές μου, την τέχνη ντροπή. Δε μου αρέσουν τα άκρα. Αν η μία πλευρά είναι οι γονείς να θέλουν να κάνουν τα παιδιά τους επιστήμονες, πτυχιούχους κλπ ενώ τα παιδιά δεν το θέλουν ή δεν το μπορούν, υπάρχουν και κάποιοι γονείς που δε νοιάζονται για την εκπαίδευση των παιδιών τους. Πιστεύω ότι το καλό είναι, το παιδί ανάλογα με τις δυνατότητές του να κάνει κάτι. Για να μην παρεξηγηθώ δε με ενοχλούν όσοι έχουν τελειώσει επιστήμονες. Απλώς αναφέρομαι σε παιδιά που περάσανε χωρίς τη θέλησή τους στο πανεπιστήμιο. Επίσης θεωρώ ότι το παιδί, πρέπει να ξέρει γράμματα. Έστω τα στοιχειώδη. Βλέπω σήμερα παιδιά να έχουν ένα λεξιλόγιο φτωχό και μια γραφή στο διαδίκτυο, αυτήν την greeklish… Άλλοι λαοί μαθαίνουν ελληνικά και εμείς κοντεύουμε να τα ξεχάσουμε…Αν είναι τεμπελάκος μπορείς με καλό τρόπο να του μιλήσεις να του εξηγήσεις. Δε βοηθάει να του μιλάς με προστακτική «διάβασε τα μαθήματά σου τώρα κλπ..». Έτσι βγαίνει κατά τη γνώμη μου πάντα, μέσα από το παιδί η αντίδραση, η αρνητικότητα. Όχι από όλα τα παιδιά, αλλά από κάποια. Το εύκολο είναι να πεις το παιδί «κάνε αυτό ή εκείνο». Το δύσκολο είναι να αφιερώσεις χρόνο και να του εξηγήσεις το «γιατί» να κάνει αυτό ή εκείνο με τρόπο καλό. Φυσικά το παιδί, δε μπορεί να αφεθεί ελεύθερο να κάνει ότι θέλει. Δεν έχει την κρίση την κατάλληλη πολλές φορές. Εκεί ο ρόλος του γονιού είναι απαραίτητος, όμως μεγάλο ρόλο παίζει ο τρόπος που θα μάθεις ή θα πείσεις το παιδί να κάνει κάτι. Αν του μιλήσεις με τρόπο επιθετικό, απειλητικό, νευρικό, το παιδί θα σε δει ανταγωνιστικά και μπορεί να σου πάει κόντρα. Δε μου αρέσει να αφήνουν οι γονείς τα παιδιά να κάνουν ότι θέλουν και να μην έχουν καλούς τρόπους συμπεριφοράς. Δε μου αρέσει όμως και οι γονείς να επιβάλλονται στο παιδί με τρόπο που μπορεί μετά να το κάνουν να φοβάται. Σχετικά με τα δημόσια και τα ιδιωτικά σχολεία. Αν κάποιος θέλει να μάθει γράμματα θα τα μάθει και στα δύο σχολεία. Μία πικρή αλήθεια είναι ότι στα δημόσια σχολεία, υπάρχει παραβατικότητα μάλλον μεγαλύτερη από ότι στα ιδιωτικά, αλλά και μια χαλαρότητα, αδιαφορία να το πω; στη συμπεριφορά των παιδιών από κάποιους καθηγητές. Άλλοτε πάλι από κάποιους καθηγητές υπάρχει ένας τρόπος συμπεριφοράς βίαιος στα δημόσια σχολεία. Πόσοι γονείς δεν έχουν βγει στα κανάλια για νηπιαγωγό, δάσκαλο, καθηγητή που χαστούκισε το παιδί (πριν κάτι μήνες είδα στις ειδήσεις έναν τέτοιο νταή καθηγητή που σε βίντεο από κινητό χαστούκισε ένα κορίτσι)….Στο ιδιωτικό σχολείο πιστεύω ότι αυτό θα το σκεφτεί δύο φορές ο δάσκαλος γιατί θα ξέρει ότι την επόμενη μέρα μάλλον θα ψάχνει για δουλειά. Μπορεί να υπάρχουν και στα ιδιωτικά σχολεία επιθετικές συμπεριφορές από καθηγητές και δασκάλους. Νομίζω όμως ότι εκεί, ο φόβος της απόλυσης λειτουργεί αποτρεπτικά. Όμως, στα δημόσια σχολεία πολλοί είναι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές που δίνουν την ψυχή τους, το «είναι» τους για τα παιδιά. Που γυρνάνε στο σπίτι με φωνή βραχνιασμένη γιατί θέλουν στην παράδοση να προσφέρουν γνώσεις στα παιδιά. Στα δημόσια σχολεία, πράγματι υπάρχουν και παιδιά αλβανών. Ακούω μάλιστα ότι διαβάζουν σε κάποιες περιπτώσεις περισσότερο από τα υπόλοιπα παιδιά. Δε με ενοχλεί η εθνικότητα του παιδιού που θα πάει σχολείο και θα είναι εκεί και το δικό μου (αν είχα παιδί). Όλοι χωρούν ανεξάρτητου χρώματος, εθνικότητας, θρησκεύματος παντού. Αυτό που δε χωράει είναι, η βία, η κακή συμπεριφορά, η αδιαφορία. Το παιδί, ας δούνε οι γονείς, πόσο μπορεί και ας βοηθήσουν σε αυτό και όχι στον εγωισμό τους.
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  10. Nα εξηγήσεις ομως Μάνο, πως, όπως στο δικο μας σχολειο, τα παιδάκια που ειναι ξένα, δεν μιλουν καλα καλά ελληνικά και γινονται τροχοπέδη για όλη την τάξη.

    Οταν όλη η τάξη λοιπόν, αποτελειται, απο 21 παιδια, εκ των οποίων πανω απο τα μισά είναι ξενα, τοτε υπάρχει πρόβλημα: όλη η ταξη παει πισω, για να μην αφήσει φυσικά πισω και τα άλλα παιδιά.

    Και δεν μπορεί κανεις να διαμαρτυρηθεί, γιατί ίσως (όπως εγώ) έχει και την ενοχή, πως άθελα του γινεται ρατσιστής (που δεν ειμαι, με τίποτα).

    Μια λυση θέλουμε όλοι, να υπάρχει ίσως προκαταρκτικό στάδιο εκμαθησης της γλώσσας; κατι τετοιο..

  11. μιλώ για τη β’ δημοτικου που πηγαινει η μικροτερη μου κόρη
    (με συγχωρείτε για το δεύτερο σχόλιο, απλως ήθελα να το διευκρινήσω).

    Οσο για το γυμνάσιο-λύκειο της περιοχής μου, που πηγαινει η μεγάλη, ένα θα πω:
    πήγαμε τα χριστούγεννα να ρωτήσουμε την προοδο της και ο καθηγητής της, δεν ήξερε ποια ειναι.
    οπότε την περιέγραφα: ειναι αυτο το ήσυχο κορίτσι, το ψηλό, το αδυνατο, με τα καστανα μακριά μαλλιά και τα γκρίζα ματια..

    μαλιστα..
    αυτά.

  12. Μάλλον το θέμα θα λυθεί από μόνο του αφού έτσι κι αλλιώς στο ιδιωτικό που θέλει ο μπαμπάς του δεν πρόκειται να μπει…από την άλλη όμως και το να συνεχίσει σε αυτό το ιδιωτικό, είναι χάσιμο χρόνου…εν ολίγοις…προετοιμαστείτε για μια εξαιρετικά θυελλώδη εφηβεία….
    (του μπαμπά ή του γιού; Θα δείξει.)

  13. Μαριλένα δεν το συζητώ!!! ΠΕΡΙΓΕΛΟΣ!!!
    Δεν είμαι ρατσιστής κι εγώ (νομίζω), άλλωστε έχω αλλοδαπούς υπαλλήλους στη δουλειά μου, και έναν από αυτούς (Ρουμάνο) του βρήκα σπίτι πάνω από το δικό μου, όλες τις γιορτές είναι στο σπίτι μου…τα ΣΚ παρέα στο εξοχικό κτλ. Μαζί με την αρραβωνιαστικιά του! Όπως μου λέει και η γυναίκα μου, τον έχω υιοθετήσει!
    Όμως, είμαι στην φάση που πρέπει να σκεφτώ σιγά σιγά για το δημοτικό (σε 2,5 χρόνια) του γιου μου…και πιάνω τον εαυτό μου ΕΠΙΜΟΝΟ στο να πάει σε ιδιωτικό…!!! Και νομίζω πως έχω και ένα «φόβο» μέσα μου… 😦

  14. Απαντάω στον καθένα χώρια
    e,
    η επιλογή σχολείου ήταν απόφαση της μαμάς των παιδιών. Αυτό βρήκαν, αυτό ήθελαν. Σε εμάς δεν πέφτει λόγος. Υστερα ο εγγονός σε αυτό το σχολείο έκανε πολλούς φίλους, λόγω χαρακτήρα (είναι ανοιχτόκαρδος και σε κερδίζει) και δεν δεχότανε ν’ αλλάξει σχολείο παρόλλο που δεν μάθαινε τίποτα. Η αδελφή του που είναι 2 χρόνια μικρότερη ξέρει όλη την προπαίδεια και γράφει καλύτερα.
    Η μαμά του αγοριού πάσχει απο το σύνδρομο της παιδεραστίας. Φοβάται μήπως κάποιος ανώμαλος πειράξει τον γιό της. Ετσι τον πάει απο πίσω Δεν το αφήνει να παίξει μπάλα ούτε στην πυλωτή.

    Νιόβη,
    τα ξέρει ο γιός μου αυτά. Είχε όμως μπλέξει κάποτε με κάτι αληταρίες και τον δείρανε. Μετά αναγκάστηκε ν’ αλλάξει σχολείο και γι ‘ αυτό δεν θέλει το παιδί του να περάσει ίσως απο αυτά.

    Δηιάνειρα, κρίμα κόρη μου που ταλαιπωρήθηκες, σίγουρα δεν ήταν αυτό το σκεπτικό που σε έστειλε σε αυτό το σχολείο ο πατέρας σου.

  15. Αγοραφοβία,
    συμφωνώ με αυτά που γράφεις. Μεγάλο πρόβλημα τα όνειρά μας για τα παιδιά μας. Πρώτη εγώ έκανα μεγάλο λάθος. Πίεσα τα παιδιά μου πολύ να πάρουν πτυχία, ο πρώτος τράβαγε ο άλλος με το στανιό. Η αδελφή μου η Φοφώ το έκανε χειρότερα, ανάγκασε το γιό της να γίνει γιατρός, ενώ το παιδί δεν ήθελε και τελικά είναι 40 ετών, και δεν κάνει τίποτα. Ούτε γιατρός έγινε, ούτε τίποτ’ αλλο. Κάθεται σπίτι και βλεπει τηλεόραση. «Τάσεις αυτοκτονίας» είπε ο ψυχίατρος που τον προσέχει. Μπαινοβγαίνει στη Κασταλία (κλινική κάπου στη Γλυφάδα). Ως τώρα έχει κόψει τις φλέβες αρκετές φορές, έχει καταπιεί χάπια, έχει πέσει στις ρόδες κάποιου άκακου οδηγού. Σώθηκε ως τώρα. Ως πότε όμως, ε; Η αδελφή μου ανένδοτη. Η θα γίνει γιατρός ή ας πεθάνει.

  16. Σχετικά με το ρατσισμό που λέτε Μάνο
    προσωπικά έχω στο σπίτι μία ξένη γυναίκα να μας φροντίζει, είμαστε μεγάλοι άνθρωποι. Και τα παιδιά μου έχουν ξένες γυναίκες που βοηθάνε στην καθαριότητα.
    Ο Μάρκος μου φοβάται τις αλητοσυμμορίες γιατί είχε υπάρξει θύμα. Ηταν φοβιτσιάρης μικρός και γινόταν στόχος. Τον χτύπησαν άσχημα, τον κάνανε τόπι και δεν μπορούσε να μαρτυρήσει γιατί φοβόταν τα αντίποινα. Αναγκαστήκαμε και τον βάλαμε σε ιδιωτικό. Οπου ηρέμησε και κατάφερε να τελειώσει καλά. Οχι πρώτος μαθητής, αλλά καλά.
    Δεν ξέρω παιδιά μου τι θα κάνουν. Ο,τι τους φωτίσει ο θεός.

  17. Πόσο προβλήματα μέσα σε ένα κείμενο!!!

    (εκείνο, που ΔΕΝ είναι πρόβλημα, είναι οι δυνατότητες του παιδιού. Αν το δεις ψύχραιμα, θα καταλάβεις ότι ουδείς ασχολείται με αυτές γιατί μάλλον δεν θέλει να τις αντιμετωπίσει..)

    Πάντως σε τέτοια ερωτήματα ουδείς μπορεί να απαντήσει.
    Ούτε μια απάντηση υπάρχει, ούτε ασφαλής απάντηση μπορεί να δοθεί.
    Όσο για τους ξένους στα σχολεία ….. 🙂
    Η ουσιαστική διάκριση δεν είναι έλληνες και ξένοι.
    Η διάκριση είναι αστοί και προλετάριοι!!!
    Αντίρρηση; 🙂

    Καλό ξημέρωμα.

  18. Φίλη μου Θεία Λένα, στεναχωρήθηκα για τη δυσκολία που έχει ο ανιψιός σου. Στεναχωρήθηκα και για το ότι η αδελφή σου, δε θέλει να κοιτάξει μέσα από τα μάτια του παιδιού της, αλλά μέσα από τα μάτια του εγωισμού της. Δεν είναι όμως καλή μου φίλη μόνον ο ανιψιός σου, που έχει αυτοκαταστροφικές τάσεις, λόγω της αδιάλλακτης συμπεριφοράς των γονιών του, υπάρχουν και άλλα παιδιά με παρόμοιες συμπεριφορές. Εύχομαι να το ξεπεράσει αυτό που έχει. Εύχομαι επίσης το κοντινό του περιβάλλον να τον αγκαλιάσει αυτόν τον άνθρωπο και να μην τον έχει στο περιθώριο.

    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  19. Sotiri, μόνο για γέλια είμαστε που έξω απο το χορό κάνουμε τα δικά μας. Το παιδί θέλει να πάει στο δημόσιο γιατί εκεί θα πάνε οι περισσότεροι φίλοι του. Είναι σημαντική η παρέα για κείνον, περισσότερο απο τα μαθήματα και την πρόοδό του. Οσο για τις αγωνίες των γονέων του, δεν τις συμμερίζεται, αδιαφορεί «Πάτος θα είμαι, όπου κι αν πάω» λέει γελώντας. Η φετεινή αρραβωνιαστικιά του είναι Σομαλή, ούτε αυτή θα αποχωριστεί εύκολα. Και ας λένε οι γονείς του ότι λένε.

    Αγοραφοβία, Η αδιαλλαξία των γονέων συχνά φέρνει πολύ κακά αποτελέσματα. Αλλες φορές πάλι η πλήρης ελευθερία κάνει το ίδιο κακό. Μιάς γειτόνισσας ο μοναχογιός είναι στα ναρκωτικά χρόνια τώρα, έχασε τα δόντια του σε μία προσπάθεια αποτοξίνωσης, και μετά πάλι τα ίδια. Η γειτόνισσα είναι συνομίληκη και αγωνιά τι θα γίνει το παιδί άν αυτή πεθάνει ..τι να της πώ, ε; Η αδελφή μου πάλι είναι ανένδοτη και τον έχει χαλάσει το γιό της. Δεν μπορεί να μην ανακατεύεται στη ζωή του παιδιού της. Αυτό βέβαια είναι οικογενειακό μας, και εγώ ανακατεύομαι, όχι όμως να τους χαλάσω τα όνειρά τους, μαζί τους είμαι. Η Φοφώ πάλι λέει ότι υπάρχει έτοιμο οφθαλμιατρείο και ο γιός της θα πάρει την οικογενειακή επιχείρηση. Τόσο απλά. Να δούμε πότε.

  20. Θεία Λένα, να σου πω ένα μυστικό;
    Ο πιτσιρικάς έχει φοβερές δυνατότητες.
    Ο κύκλος του, -εσείς όλοι δηλαδή- έχετε αποδεχτεί ότι δεν θα τα καταφέρει, και ο νεαρός το έχει αντιληφθεί και πολύ το χαίρεται!
    Και μη σου φανεί παράξενο που το χαίρεται.
    Αν όλοι έχετε δεχτεί ότι δεν θα τα καταφέρει, λογικό δεν είναι να μην τον πιέζετε; (άστον μωρέ αφού δεν τα παίρνει τα γράμματα, μη τον πιέζεις..) και ο νεαρός δεν έχει κανέναν λόγο να διαψεύσει αυτήν την αντίληψη. Κορόιδο είναι να κουραστεί;
    Το κακό βρίσκεται στο γεγονός ότι ο νεαρός σας, με αυτόν τον τρόπο, οδηγείται με τις ευλογίες της οικογένειας στην απραξία και την αποτυχία!!
    Αυτού του είδους τα παιδιά, θέλουν αποδοχή, ενθάρρυνση, πίεση να προβάλλουν τις ικανότητες που έχουν και κρύβουν για να μην αναγκαστούν να κουραστούν (υπάρχει κι άλλος λόγος που τις κρύβουν. Κατά βάση είναι εγωιστές -με την .. καλή έννοια- και φοβούνται την αποτυχία. Προτιμούν να τους θεωρούν οι άλλοι «παρακατιανούς», παρά να αναγκαστούν να επωμιστούν το βάρος μιας ενδεχόμενης αποτυχίας. Γι αυτό είπα ότι χρειάζεται ενθάρρυνση!!)

    Μάλλον χρειάζεται, αντί να τον πιέζετε, και να τσακώνεστε ίσως μπροστά του για το μέλλον του, κάποιος από εσάς, -αυτός που ο νεαρός θαυμάζει και αποδέχεται- να ασχοληθεί θετικά μαζί του!!

    Να είσαι σίγουρη ότι η στάση σου για τα θέματα του μέλλοντός του, θα αλλάξει άρδην.

  21. Καλημέρα θεία Λένα, πρώτη φορά έρχομαι εδώ. Η γνώμη μου είναι να αφήσετε τους γονείς του παιδιου ήσυχους να κάνουν ότι νομίζουν εκείνοι.
    Το παιδί τους, ο εγγονός σας φαίνεται να είναι πολύ έξυπνο, πολύστροφο μυαλό που σας χορεύει όλους στο ταψί της πλάνης.
    Αν ένα παιδάκι δεν προσέχει στο σχολείο και δεν παίρνει τα άριστα δεν σημαίνει ότι θα πατώσει στη ζωή του, ούτε ο αριστούχος τείνει να ευτυχήσει στο μέλλον επειδή σάρωνε επαίνους στο Γυμνάσιο.
    Ο Σωτήρης επάνω σας τα είπε μια χαρά. Σαν γιαγιά μήπως θα μπορούσατε να ενισχύατε την τάση του παιδιού για πράγματα που συμβαίνουν γύρω του; Πηγαίντε το στο Πλανητάριο, δείτε τους κόσμους, διαβάστε μαζί για τ’ αστέρια, τα διαπλανητικά ταξείδια, ζητείστε του να σας πεί ποιά ήταν η Λάικα και τι έκανε ο Γκαγκάριν, αντίστοιχα λέτε ότι σας αρέσει ο κινηματογράφος, πάρτε τον μαζί σε μία ταινία και μετά ανταλλάξτε γραπτές εντυπώσεις (τα μυστικά γράμματα) σαν παιχνίδι θα φαίνεται..ιδέες σας δίνω εκπαιδευτικός ήμουνα.
    Εχει διαπιστωθεί ότι η ομάδα εκείνη των παιδιών που οι γονείς τα βάζανε μπροστά στη τηλεόραση να παρακολουθούν για να έχουν εκείνοι την ησυχία τους, βγάζει παιδιά κάτω του μέσου σε θέματα σχολείου. Δεν είναι κουτο το παιδί, απλά του δείξατε ότι η τεμπελιά αποδίδει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s